Palestijnen zouden aan ‘dealmaker’ Donald Trump nog een onverwachte bondgenoot kunnen hebben in het streven naar een eigen staat.
Het blijft gissen wat Israël en Hamas ertoe heeft bewogen om na vijftien maanden oorlog eindelijk in te stemmen met een staakt-het-vuren, maar het aankomende presidentschap van Donald Trump op 20 januari lijkt de doorslag te hebben gegeven. Zowel de afzwaaiende als de toekomstige Amerikaanse president kunnen zichzelf op de borst kloppen en het momentum claimen. Joe Biden deed dit woensdagavond al direct na het bereiken van de bijeenkomst, Donald Trump zal straks glunderen bij het pr-moment van de vrijkomende gijzelaars.
Maar uiteindelijk zijn het de strijdende partijen zelf die om uiteenlopende redenen eieren voor hun geld hebben gekozen. Uitputting aan beide kanten zal hierbij een rol hebben gespeeld. De verwoesting in Gaza en het onvoorstelbare leed dat de Palestijnse bevolking is aangedaan, heeft Israël en Hamas niets opgeleverd.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Hamas mag militair zijn gedecimeerd, het Palestijnse verzet is niet gebroken en nieuwe generaties zullen zich met nog meer wrok tegen de Israëlische bezetting keren en hun bestaansrecht opeisen. Israël mag de gruwelijke terreurdaad van 7 oktober hebben gewroken, maar de manier waarop was zo disproportioneel dat het zijn credits bij de internationale gemeenschap goeddeels heeft verspeeld. Het tweede belangrijke oorlogsdoel – de gijzelaars bevrijden – is bovendien niet gelukt.
Op de lange termijn is de schade nog groter, want de haat en het wantrouwen tussen Israël en de Palestijnen is dieper dan ooit en daarmee is een Palestijnse staat of tweestatenoplossing nog verder uit zicht geraakt. Toch is dit wel de beoogde slotfase van het onderhandelingsakkoord, dat onder Trump tot een goed einde zal moeten worden gebracht. De Verenigde Staten hebben immers het enige wapen in handen om Netanyahu tot rede te dwingen: dreigen met het intrekken van de miljarden aan wapensteun aan Israël.
Van de onvoorspelbare ‘dealmaker’ Trump kan worden verwacht dat hij niet zal schromen om dit wapen in te zetten, ondanks mogelijk verzet van zijn pro-Israëlische achterban. Bekend is dat hij zo snel mogelijk een eind wil maken aan de oorlogen in Oekraïne en Gaza en door wil met het normaliseren van de betrekkingen tussen zijn innige bondgenoot Israël en de Arabische buurlanden. Tijdens zijn eerste ambtstermijn wist hij deals te sluiten tussen Israël, de Verenigde Arabische Emiraten, Marokko, Soedan en Bahrein, maar Saoedi-Arabië, de belangrijkste handelspartner, zal nooit zijn handtekening zetten onder deze zogeheten Abraham-akkoorden als de Palestijnse kwestie niet aan de orde komt. Daarmee zou een volksopstand onder de pro-Palestijnse Saoedische bevolking worden ontketend.
Het lot van de Palestijnen lijkt Trump, net als de Saoedische kroonprins Mohammad bin Salman overigens, weinig te interesseren, maar vanwege zijn zakelijke ambities ontkomt hij er mogelijk niet aan om de Palestijnse zaak te dienen. Nu ook de kaarten in Syrië en Libanon ineens heel anders zijn geschud, lijkt stabiliteit in het Midden-Oosten wel een stukje dichterbij.
Vooralsnog is het nog maar de vraag hoe ver beide partijen komen in het nakomen van de beloften in de eerste fase: het vrijlaten van de gijzelaars en terugtrekking van Israël uit Gaza.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant