De benoeming van Marguerite Bérard als de nieuwe CEO van ABN AMRO is verheugend. Maar hoeveel ruimte krijgt zij om authentiek leiding te geven zonder zich te voegen naar de mannelijke norm?
Ik was begin twintig, toen een leidinggevende me ongevraagd vertelde dat hij van me hield. Niet één keer, maar meerdere keren. Alleen in een ruimte met hem begon hij push-ups te doen, zogenaamd om te laten zien hoe sterk hij was. Ik bevroor. Pas toen ik vertrok bij dat bedrijf durfde ik dit te melden aan een hogergeplaatste. Een paar jaar later, ik was midden twintig, zei een andere leidinggevende dat ik meer make-up moest dragen om representatiever te zijn. Ik nam zijn opdracht niet aan – make-up draag ik voor mezelf, niet voor een ander.
Gedurende mijn carrière ging het door. Net dertig, sprak ik mijn ambitie uit voor een volgende functie binnen een grote multinational. Een hogergeplaatste mannelijke collega antwoordde dat die functie niet beschikbaar was voor vrouwen. Ik nam ontslag. Eind dertig, tijdens onderhandelingen over arbeidsvoorwaarden, bracht een directeur naar voren dat hij me ‘wel had aangenomen ondanks dat ik zwanger was’. Ik houd mijn reactie hierop maar even voor mezelf.
Mijn ervaringen zijn niet uniek, maar ze markeren hoe diepgeworteld vooroordelen en patriarchale structuren in ons systeem zitten. Mijn moeder moest 33 jaar geleden haar baan bij de AMRO Bank opzeggen toen ze trouwde. Vandaag, in 2025, staat een vrouw aan het roer van ABN AMRO. Een hoopvolle stap, zeker. Maar hoe ver reikt die verandering werkelijk?
Over de auteur
Karin Lindenhovius is bedrijfskundige, systemisch coach en trainer en docent Business Studies Ondernemen bij Hogeschool Inholland.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
De Volkskrant publiceerde op 13 januari een profiel over Marguerite Bérard, de nieuwe CEO van ABN AMRO, met een kop die benadrukte dat ze vrouw is. De reacties op social media en in de krant waren fel: sommigen vonden het misplaatst, anderen vonden het juist belangrijk dat haar gender benoemd werd. Ook ik heb er gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is het frustrerend dat het nog steeds nieuws is dat een vrouw een topfunctie bekleedt. Aan de andere kant tonen de cijfers dat vrouwen nog altijd ondervertegenwoordigd zijn in leidinggevende posities.
In de afgelopen 30 jaar is het percentage vrouwelijke CEO’s in Nederland gestegen van minder dan 5 procent naar ongeveer 25 procent. In raden van bestuur zien we een stijging naar 30 procent. Dat is vooruitgang, maar verre van gelijkheid.
Wat me als organisatie- en leiderschapscoach het meest intrigeert, is hoeveel ruimte er écht is voor vrouwelijk leiderschap binnen een bedrijf als ABN AMRO. Is de benoeming van Bérard een stap vooruit, of vooral een stap voor de bühne? Wordt zij beoordeeld op haar kwaliteiten als leider, of moet ze zich voegen naar de mannelijke maatstaven die het bedrijfsleven nog altijd domineren?
We leven in een maatschappij waarin vrouwen structureel worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid als moeder en vrouw, terwijl mannelijke leiders veel minder met thuistaken worden belast. Scholen, sportclubs en verjaardagsfeestjes zijn vaak onzichtbare belastingen op de tijd van vrouwen. Dat botst met de patriarchale verwachtingen die veel werkplekken nog steeds hebben. Hoeveel ruimte is er voor vrouwelijke leiders om deze uitdagingen openlijk te bespreken, zonder hun professionaliteit in twijfel te trekken?
Ik verwijt mannen niets. Zij zijn, net als vrouwen, opgegroeid in een patriarchaal systeem met traditionele overtuigingen over hoe mannen en vrouwen zich moeten gedragen en eruit moeten zien. Maar die overtuigingen veranderen niet vanzelf. Met de invloed van figuren als Andrew Tate en Elon Musk, die traditionele genderrollen verheerlijken, is er nog een lange weg te gaan.
De benoeming van Marguerite Bérard is een symbolisch moment: het bedrijf dat mijn moeder dwong te kiezen tussen haar werk en haar huwelijk heeft nu een vrouw aan het roer. Dat mag benoemd worden. Maar laten we ook de kritische vragen stellen. Hoeveel van haar leiderschap is écht vrij? Hoeveel ruimte is er voor Bernard om authentiek leiding te geven, zonder zich te voegen naar de mannelijke norm? Want alleen als we die vragen beantwoorden, bouwen we een toekomst waarin het benoemen van een vrouwelijke CEO eindelijk overbodig wordt.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant