De Tweede Kamer keert dinsdag terug van de winterstop. Het zou mooi zijn als iets van de bezinning van de afgelopen weken blijft hangen.
Naarmate de vluchtigheid en de hijgerigheid van de Nederlandse politiek aan kracht winnen, worden de parlementaire recessen een steeds wonderlijker verschijnsel. Zodra zich in de verte een reces aandient, verdringen heetgebakerde Kamerleden zich om debatten aan te vragen over acute problemen die geen enkel uitstel dulden. De voorzitter klaagt over de overvolle agenda, vergaderingen duren tot diep in de nacht en het regent moties, die breed worden uitgevent via sociale media. Dan opeens luidt de bel, vertrekt iedereen naar huis en lijken alle zorgen als bij toverslag verdwenen.
Ook dit keer lag het Binnenhof er weer wekenlang goeddeels verlaten bij. Zelfs het kabinet liet nauwelijks van zich horen. Voor wie de politiek toch al wat moe was, daalde een weldadige rust neer over het land. Een rust die vandaag, als om twee uur de bel luidt in de nationale vergaderzaal, weer ruw wordt onderbroken, omdat er in de tussentijd bij nader inzien toch weer veel mis blijkt te zijn gegaan in het koninkrijk. Nog voor het einde van de week zal over de volgende verontwaardigde moties worden gestemd.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Het voordeel van de recessen is dat de hoofdrolspelers af en toe nog even de tijd krijgen om zich los te maken van de waan van de dag en zich te beraden op hun werkelijke positie. Zeker in de huidige politieke constellatie levert dat soms verrassende inzichten op.
Minister van Justitie en Veiligheid David van Weel kreeg in het najaar te maken met drie regeringspartijen die om steeds harder optreden tegen demonstranten vroegen. Met name de trend onder anti-Israëlische actievoerders om het gezicht te bedekken – en daarmee na wangedrag opsporing achteraf te bemoeilijken – ergerde het rechterdeel van de Kamer in hoge mate. Een meerderheid was snel overtuigd dat er een verbod moest komen.
Critici wezen er meteen al op dat zoiets buitenproportioneel is, omdat het ook mensen treft die je niet wilt treffen. Immigranten die hier demonsteren tegen het regime in hun land van herkomst kunnen er groot belang bij hebben om niet herkend te worden. De inlichtingendiensten kijken mee. Bovendien kan een burgemeester die wanordelijkheden vreest gewoon al een verbod op gezichtsbedekking afkondigen, zelfs als de demonstratie al is begonnen. Tot die slotsom kwam vrijdag ook Van Weel, die er in het reces nog even over nadacht en dus géén totaalverbod gaat vastleggen.
De NSC-fractie gebruikte de stille dagen intussen voor reflectie op het stikstofbeleid. Het schiet zo niet op, was de onontkoombare conclusie van het toch al kritische Kamerlid Harm Holman. Hij mist visie bij BBB-minister Femke Wiersma, vreest dat de veehouderij zo alsnog afstevent op een gedwongen sanering, maar erkent intussen ook dat het niet slim was om in de formatie driekwart van het budget te schrappen dat het vorige kabinet nog reserveerde voor de herinrichting van het platteland. ‘Als je een doorbraak wilt, zul je middelen nodig hebben.’
Zo is het precies. En als Holman zijn nieuw opgedane energie gebruikt om daar nu ook de coalitiepartners van te overtuigen, is ook dit reces toch weer ergens goed voor geweest.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant