Sifan Hassan keert terug naar Londen. In april loopt ze daar de eerste marathon na haar olympische zege in Parijs. ‘Ben ik nog goed genoeg?’
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en wielrennen.
Als Sifan Hassan nu een hardloopwedstrijdje zou doen? De olympisch marathonkampioen kijkt naar het laptopscherm voor haar neus waarop de hoofden van een aantal journalisten in een digitaal raster zijn gevat. ‘Ik ben echt eerlijk. Ik weet het niet. Jullie zouden me allemaal verslaan.’ Over ruim vier maanden moet dat anders zijn. Dan staat ze aan de start van de marathon van Londen.
Het zal haar terugkeer zijn na die zinderende zondag aan het slot van de Olympische Spelen van Parijs. Ze had genoten van de 42,195 meter door de Franse hoofdstad. Het was als een thuiswedstrijd, vertelt ze. ‘Ik had het gevoel dat alle 17 miljoen Nederlanders langs de kant stonden. Ik hoorde de hele tijd mijn naam. Mijn ogen bleven haken aan het oranje dat alle andere kleuren overstemde.’
Daarna, na alle huldigingen en feestelijkheden, liet ze zichzelf fysiek en geestelijk vier maanden uitbollen. Dat is lang, te lang als ze in Londen weer met de besten mee wil, vermoedt ze. ‘Maar alles moest herstellen. Ik heb er geen spijt van. Alles deed pijn, maar inmiddels kan ik elke dag weer lopen.’
In de afgelopen maanden meldden zich veertien marathonorganisaties bij Hassans management, die dikke startpremies beloofden. Begrijpelijk: Hassan staat garant voor spektakel. Maar alle aanbiedingen ten spijt, wist zij allang welke stad het moest worden. ‘Ik heb het niet met mijn manager overlegd, maar wist het al. Ik wilde weer in Londen lopen.’
Sterker nog, ze wil elk jaar naar de Britse hoofdstad. Als de marathon het afgelopen jaar niet te dicht op de Spelen van Parijs was geweest, was ze ook toen aan de start verschenen. Het is de stad waar ze in 2023 haar debuut maakte op de marathon. Na een tussenstop om een verkrampte spier los te maken, keerde ze terug aan de kop van de wedstrijd en sprintte naar de zege.
Maar er is meer dan haar persoonlijke geschiedenis dat haar keuze voor een terugkeer verklaart. Ze herinnert zich hoe ze in 2018 midden in de nacht opstond tijdens een trainingskamp in de VS om te zien hoe Eliud Kipchoge, Mo Farah en Kenenisa Bekele het in Londen tegen elkaar opnamen.
‘Londen is een van de grootste marathons van de wereld. Ze weten daar heel veel topatleten samen te brengen. Het is een beetje zoals de Spelen en de WK: dit is een marathon die je wilt zien.’
Elk jaar Londen? Dat is een domper voor de Nederlandse fans die hoopten dat Hassan zich ook eens in april in Rotterdam zou laten zien. ‘Misschien moeten ze Rotterdam naar juni verzetten’, lacht ze. En Amsterdam? Die wedstrijd op 19 oktober volgt te dicht op de WK atletiek in Tokio, in september. Dit jaar zal ze in elk geval ook niet naar de hoofdstad komen.
32 is ze en ze zou kromlopen als ze al haar gouden medailles tegelijk om de nek zou hangen, maar ze is nog lang niet klaar met hardlopen. Met de 400-meterbaan net zomin als met de weg. Ze ontvouwt nog maar eens de grootse plannen die ze voor de toekomst heeft.
Ze wil zich op alle afstanden waarop ze zo succesvol was, van de 1.500 meter tot de marathon, nog verbeteren. Ze wil vier marathons in één jaar lopen, en niet voor een vaantje maar viermaal voor de zege meedoen. En het wereldrecord op de marathon? ‘Het is mogelijk. Maar het is een kwestie van tijd. Of het één jaar duurt, twee of drie, ik weet het niet.’
In wezen gaat het Hassan al lang niet meer om de prijzen. Ze is aan een volkomen particuliere ontdekkingstocht naar de fysieke grenzen van haar lijf bezig, waar de rest van de wereld van mag meegenieten. Ze is nieuwsgierig naar wat er allemaal mogelijk is. ‘Mijn hart en hoofd uitdagen’, noemt ze het.
De keuze voor Londen, en de wens om er jaarlijks terug te keren, lijkt helemaal niet avontuurlijk. Meer als elk jaar met de caravan naar dezelfde camping in de Ardèche, maar Hassan ziet de uitdaging niet in de plek of het parcours, maar in de tegenstand. En die zal in Londen altijd groot zijn.
Tegenover die grenzeloos denkende atleet staat ook de sporter die van tevoren altijd de verwachtingen tempert. Na haar hardlooploze vier maanden komt 2025 te vroeg voor alle wilde plannen die ze heeft. En Londen komt te snel om zelfverzekerd over de zege te spreken.
‘Ben ik nog goed genoeg?’, vraagt ze zich hardop af. Ook dat is typisch Hassan. Ze dekte zich in voor haar debuut in Londen, vertelde een half jaar later in Chicago hoe bang ze was voor de marathon en liep vervolgens 2.13,44, de derde tijd ooit gelopen. Voor de Olympische Spelen in Parijs manoeuvreerde ze zich ook telkens in de underdogpositie en iedereen weet nog hoe dat is afgelopen.
Het kan zijn dat Hassan de mitsen en maren misschien werkelijk voelt, maar voor haar resultaten blijkt het vaak van nul betekenis. Kruis 27 april maar aan in de agenda. Het zou zomaar kunnen dat Hassan volledig volgens verwachting het volslagen onverwachte doet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant