De zanger van Soul Man en Hold On, I’m Coming is op 89-jarige leeftijd overleden.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Sam Moore, die vrijdag op 89-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Florida overleed vormde samen met David Prater (1937-1988) het succesvolste soulduo uit de geschiedenis. De hits die zij tussen 1965 en 1969 opnamen in de Staxstudio’s in Memphis behoren tot het beste wat de soulmuziek heeft voortgebracht. Hold On, I’m Coming, When Something Is Wrong with My Baby, You Don’t Know What You Mean to Me en vooral Soul Man kregen eeuwigheidswaarde.
De intens emotionele tenor van Moore leverde met de gruizige bariton van Prater als tegenwicht vurige soulduetten op, begeleid door de even magistrale huisband van Stax met onder anderen Booker T. Jones (toetsen), Steve Cropper (gitaar) en de blazers van The Mar-Keys.
Het was Jerry Wexler, de baas van het platenlabel Atlantic, die het duo in 1964 in Miami hoorde zingen en weghaalde bij het Roulette-label waarop ze een paar geflopte singles hadden uitgebracht. Wexler hoorde in hen eenzelfde potentie als Otis Redding en wilde het duo koppelen aan diens label Stax in Memphis, waarvoor Atlantic de distributie deed.
Een gouden greep, zo bleek al snel. Jim Stewart, de baas van Stax, vond op zijn beurt in David Porter en Isaac Hayes het ideale songschrijversduo voor Sam & Dave.
You Don’t Know Like I Know werd in 1965 een bescheiden hit, maar de eerste crossover naar de popcharts (wat zelfs Otis Redding nog niet was gelukt) maakten Sam & Dave in 1966 met Hold On, I’m Coming. Sam & Dave scoorden in Amerika hit na hit met als hoogtepunt Soul Man, dat eind 1967 ook in Nederland de Top 40 haalde.
Waren hun singles al ijzersterk, als liveattractie was Sam & Dave helemaal ongenaakbaar. Hooguit James Brown kon aan ze tippen, en de toch bepaald niet voor een kleintje vervaardigde Otis Redding wilde in 1967 zelfs niet meer met Sam & Dave het podium delen, zozeer voelde hij zich overklast.
Wie filmpjes van Sam & Dave op YouTube bekijkt of hun geweldige liveopnamen op de albumregistraties van de Europese Stax/Volt Tournee uit 1967 terug hoort, kan zich nauwelijks voorstellen dat de muzikale harmonie in schril contrast stond met de persoonlijke verhoudingen. Sam en Dave konden elkaar niet luchten of zien.
Toen de deal tussen Stax en Atlantic in 1969 ten einde liep en het duo voor Atlantic koos, droogde de stroom hits op. Ze bleven als duo wel optreden, maar reisden apart. Beiden kregen te maken met ernstige drugsverslavingen. Moore probeerde het in 1970 nog met een aardig soloalbum, Plenty Good Lovin’, dat pas na 32 jaar zonder veel tamtam op een klein label werd uitgebracht.
Prater verongelukte in 1988. Moore was toen al een paar jaar afgekickt en had dankzij zijn kersverse echtgenote en manager Joyce McRae zijn leven weer aardig op de rails gekregen. Eindelijk was ook de erkenning gekomen, ook onder collega’s. Met bewonderaars als Sting, Mariah Carey en Jon Bon Jovi maakte hij in 2006 het album Overnight Sensational en in 2022 was hij nog te horen op Bruce Springsteens Only the Strong Survive.
Maar we zullen hem vooral herinneren van die geweldige soulnummers die hij zong met David Prater, de man die hij na hun laatste concert met oud en nieuw 1981 nooit meer zou spreken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant