Ik las een boek dat een belangrijke internationale prijs had gekregen. Het bleek nogal een opgave. Ik moest pagina na pagina lezen over een affaire waarvan ik meteen al dacht: nee. En de toch al treurige seks werd steeds treuriger. Er was ook nog sprake van een oorlogsverleden.
Wel kreeg ik gaandeweg bewondering voor de jury die dit boek had laten winnen. Wat voor absurd gelukkig en heerlijk leven heb je, als je een boek zonder enige humor en mét heel veel treurseks er nog wel bij kunt hebben? Dat je even fijn een stukje mishandeling leest en daarna lekker een bakkie gaat doen? En dat je daarin ook nog geestverwanten hebt gevonden, je medejuryleden, met wie je fijn kunt discussiëren over het treurige boek?
Wat doet zo’n jury eigenlijk nog in een jury? De leden zouden collectief een zelfhulpboek moeten gaan schrijven, want zij hebben blijkbaar iets ontdekt over het leven wat de meeste anderen ontgaat.
Source: Volkskrant columns