Het eten maakt bij The Siren in Amsterdam een stuk minder indruk dan de gastoeterachtige inrichting en dito prijzen, maar we hebben er toch best een fijne avond.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
The Siren
Rokin 83
Amsterdam
thesirenamsterdam.com
Cijfer: 7-
Luxe mediterraansige keuken met gerechten om te delen, van een oester voor € 7 tot 50 gram kaviaar voor € 195. Verder: voorgerecht rond de € 22, hoofdgerecht rond de € 40. Champagneknop op tafel. Dagelijks open van 6 tot laat.
‘It’s like being punched in the face by Abu Dhabi,’ vatte de recensent van The Spectator in 2015 haar bezoek aan het belachelijk genaamde, hysterisch ingerichte restaurant Sexy Fish in Londen samen. Naakte zeemeerminbeelden trof ze aan en meterslange verzilverde krokodillen, een aquarium en een gastenbestand van miljonairs en hun gerenoveerde echtgenotes die, verveeld op hun telefoons kijkend, Aziatische-fusionmengsels als wagyu-gyoza met foie gras en truffel weghakten alsof het boterhammen met pindakaas betrof.
Ik vind de smaak van de superrijken iets fascinerends en wacht al negen lange jaren op het moment dat ik de Abu Dhabi-vergelijking eindelijk in een Nederlandse recensie kan citeren. The Siren, de nieuwe zaak van de Amsterdamse Rembrandtplein-telgen Mike en Roy Poppes, waarvan we eerder ook Secret Garden bespraken, was het eerste restaurant waarbij ik echt goede hoop had dat het zou gaan lukken. Ruim tevoren werd in de pers al volop gepocht over hoe duurste-ooit de verbouwing was en wat een on-Nederlands high-end glamourrestaurant van on-Nederlandse internationale allure dit zou worden, ‘zoals je ze vindt in Londen en Dubai’.
Maar in Nederland blijft zelfs een on-Nederlands restaurant toch altijd bovenal een Nederlands restaurant. De inrichting is inderdaad indrukwekkend in die zin dat die hysterisch druk is, met meer prikkels dan een binnenspeeltuin op een regenachtige zaterdag. Overal waar je kijkt is er weer een ander lampje, stofje, schelpje, printje, tegeltje, glas-in-loodwerkje of opengewerkte muur of plafondschildering van engelen of glazen kwal die om je aandacht vraagt. Ik zou de eclectische stijl zelf omschrijven als juttersmuseum meets Freggelgrot meets bunga bunga-party. Dat laatste komt, naast door de boudoir-achtige bankjes en de showtrap, vooral door de ‘eyecatcher’ van de zaak: een vijf meter hoog beeld van een daadwerkelijke sirene, en dan bedoel ik niet zo’n WAS-paal van het luchtalarm, maar een mythische, verleidelijke vrouwspersoon. Smaken verschillen, maar laat ik het zo zeggen: terwijl de zeemeermin- en krokodillenbeelden van Sexy Fish vervaardigd zijn door Damien Hirst en Frank Gehry lijkt het standbeeld van The Siren mij gemaakt door Beavis en Butthead. In de pers werd steeds eufemistisch gesproken over een ‘voluptueus beeld’ met ‘wulpse vormen’, maar de tot cartooneske strandballen opgeblazen borsten van deze arme vrouw doen ons vrezen dat zij, zou ze rechtop gaan staan vanuit haar oncomfortabel voorover hellende positie, zichzelf er lelijk mee in het gezicht zou slaan. It’s like being punched in the face by, nou ja, het Rembrandtplein.
Genoeg over de inrichting. Bij binnenkomst zijn we door een aardige hostess naar een tafeltje bovenin gebracht. Het is fijn mensen kijken in The Siren: tegenover ons zitten drie beeldschone dames die geen hap eten maar wel vier keer naar de wc gaan om een volledig nieuwe glitteroutfit aan te trekken. Er staat passende, Loveboat-achtige disco op die later helaas overgaat in non-descripte achtergrondhouse. De service is prima in orde: onze in klassiek wit gestoken Italiaanse ober Nico stelt zich hartelijk aan ons voor (het hele team is Engelstalig) en is daarna de hele avond een toonbeeld van charme en welwillendheid.
Op alle tafels zit een knop die je kunt indrukken als je champagne wil bestellen. Er komt dan een sommelier met een karretje waarin vier flessen staan waarover hij dan een heleboel vertelt, behalve de prijs per glas. Ik vind het zelf een gemiste kans dat er geen daadwerkelijke sirene afgaat elke keer dat iemand die knop indrukt: ‘taatoe-taatoe, sluit deuren en ramen, deze vrouw hier staat op het punt een nogal zunig glas Ruinart blanc de blancs te bestellen voor € 34’. Er is ook een fijn lijstje cocktails zoals de geslaagde ‘bergamot & thyme martini’ (€ 17) en een wijnkaart met een redelijk uitgebreide (maar wederom prijzige) keuze per glas. Daarbij wil ik opmerken dat ik het ongepast vind dat de glazen niet even netjes aan tafel worden ingeschonken. Als ik voor € 16 een glas Sancerre (Gitton Père & Fils) bestel, vind ik het van weinig allure getuigen als dat vol voor me wordt neergekwakt alsof het de huisslobber van het café op de hoek is.
Op de menukaart staan hapjes en kleine voorgerechten, pizzaatjes uit de steenoven en verder de gehele fantasieloze bingokaart aan status-ingrediënten en poenige supplementen die verplicht is in zaken als deze: met handige pictogrammetjes is aangegeven waar je allemaal extra truffel en kaviaar op kunt bestellen (bijna alles). We kiezen twee ‘bites’, kleine ronde brioche-toastjes met beleg. Bij die met in bietensap gemarineerde zalm met foreleitjes (€ 8) valt de prachtig paars-oranje kleurstelling op, maar de vis heeft weinig smaak. Die met wagyu-bresaola en stracciatellakaas (€ 9) is in orde.
Vitello tonnato dan (€ 24). De kracht van dit klassieke Noord-Italiaanse gerecht zit hem in eenvoud: kalfsvlees, tonijnsaus, heel misschien een kappertje als je van de rekkelijke school bent. Dat vond de chef niet glamoureus genoeg, want de versie van The Siren zitten ook blokjes rauwe blauwvintonijn en stukjes zuur ingemaakte ansjovis, ingrediënten die precies niks voor het gerecht doen. Toch is zowel het gebraden en zacht gegaarde kalfsvlees als de tonijnsaus goed gelukt: het geheel is sappig, smaakvol en goed van temperatuur. Ook de ‘crispy calamari’ (€ 18) met een korstje (geserveerd met gefrituurde padronpepers en een soort Duo Penotti van opvallend smaakarme zwarte en witte aioli) zijn oké.
De ‘wrong marinara pizzette’ (€ 16) is waarschijnlijk ‘wrong’ omdat er behalve tomatensaus en oregano ook ansjovis, olijven en stracciatellakaas op zouden zitten. Van de serveerster krijgen we er een gouden schaar bij, ‘om het lekker luchtig te houden, zodat er geen luchtbellen in je buik komen, want dan kun je buikproblemen krijgen.’ Ik begrijp er helemaal niks van, maar wie wil er buikproblemen? Ik niet. De korst van de pizza is mooi luchtig en gistig. Ansjovis treffen we niet aan, wel gele tomaatjes en gassige truffelolie waarvan de geur gelukkig snel vervliegt. Van de stracciatella, witte, verse wrongelkaas die mensen kennen als de binnenkant van burrata, lijkt mij alleen wat van het witte vocht over de pizza geschept.
De lamskoteletjes met aardappelgratin (€ 39 voor drie) zijn prima gegaard met een fijn korstje, al is de bijgeleverde jus met knoflook zo ver ingekookt dat hij bitter is geworden. ‘Red shrimp saganaki’ (€ 39) blijkt een ovenschaaltje met blokjes zachte feta en nogal verslagen ogende garnalen in een smakelijke tomatensaus met anijzige ouzo – de leeggekookte koppen liggen er ter decoratie zielig bovenop te loensen. De caesarsalade (€ 11) is gemaakt van grote brokken slecht aangemaakte little gem, geschaafde parmezaan en een heleboel misplaatste pijnboompitten – dat is voor zowel de rekkelijken als preciezen geen caesar, waar toch minimaal croutons in horen en vaak ook ei en ansjovis.
De ‘burnt Basque cheesecake’ heeft een soort koekjesbodem gekregen, wat eigenlijk ook niet hoort, maar de smaak is in orde en hij heeft mooie donkere blazen. De combinatie met gezoete slagroom en dulce de leche vinden we wel erg zoet en zwaar. Dat geldt in nog sterkere mate voor chocoladecremeux met amarenenijs (€ 15). Dat betreft een waarschijnlijk bij de horecabanketbakker ingekochte reuzebonbon: kleverig, koud, hard en zwaar als een pakje boter. Het amarenenijs smaakt meer naar siroop dan naar kersen.
The Siren is – wat je ook van de inrichting vindt – een bijzondere plek om te zijn. Al met al hebben we een leuke avond gehad, met gerechten die overwegend weinig memorabel zijn (afgezien van de prijzen, die ik nog scherp op mijn netvlies heb) maar ook niet slecht.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant