is correspondent Latijns-Amerika van de Volkskrant. Hij woont in Mexico-Stad.
Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Joost de Vries krijgt in het Mexicaans-Amerikaanse grensgebied te maken met een geestesverschijning – of althans, daar zijn de dronken cafégasten van overtuigd.
De jongen met de pet draait zich op zijn barkruk naar ons toe en zegt: ‘Hoorde je dat? Een hard geluid. Alsof een stoel omviel.’ Dit is het zuiden van Texas, maar hij stelt zijn vraag in het Spaans. ‘No lo oyeron?’, hoorden jullie het niet? ‘Nee’, zeg ik. Tegelijkertijd trek ik m’n schouders en m’n wangen op. Geen idee.
Mexico is een autorit van 20 minuten verwijderd van deze bar die doet denken aan de bar Moe’s uit de animatieserie The Simpsons. Fotograaf Félix en ik zijn in Sepi’s, een gebouwtje zonder ramen. Aan de buitenkant staat boven de gesloten deur de tekst ‘Not to worry @Sepi’s’.
Niets wees erop dat Sepi’s bar in bedrijf was. Maar we hoopten aan het eind van een lange dag op een biertje en trokken toch maar de deur open. Een zestal beschonken mannen met verlepte gezichten staarde ons aan. ‘Hey hello’, zeiden wij, ‘buenas noches.’
We drinken Miller Lite omdat de stamgasten dat ook drinken. De hartelijkste van de mannen heeft een groot hoofd dat nekloos op zijn romp zit, daaronder draagt hij een pak, daar weer onder draagt hij leren laarzen zoals ze die dragen in het noorden van Mexico. Grijnzend stamelt hij een paar Engelse en Spaanse woorden.
Een meerderheid van de Texanen spreekt Spaans. In het zuiden van Texas spreekt iedereen Spaans. Toch is de staat hartstikke Republikeins rood. Ook latino’s stemden dit keer massaal op Donald Trump. De grensregio zit vol tegenstrijdigheden.
De vorige keer dat ik met Félix vanuit Mexico de VS bezocht, interviewden we in de Texaanse woestijn de activist Eddie Canales, die watertonnen plaatste om doorreizende migranten te redden van uitdroging. ‘‘Wij staken niet de grens over, de grens stak ons over’, zei Canales. Totdat Texas zich afscheidde, was dit Mexico.
‘Hoorde je dat?’ Félix en ik kijken op. Niet alleen de jongen met de pet is in de ban van het geluid. Alle gasten van Sepi’s zijn bezig met het mysterie. De barman – eveneens dronken – komt vanachter zijn bar vandaan om het voor te doen. Hij geeft een kruk een duw: zo klonk het ongeveer. ‘Echt luid’, benadrukt hij.
Dan vertelt hij over Gilbert, de vorige eigenaar van het drankhol. ‘Se murió.’ Gilbert is overleden. Dus als er zoiets gebeurt dan is het waarschijnlijk Gilbert die aan het spoken is, zegt de barman.
Niets gehoord, zeggen wij nog eens, ook niets gezien. Maar doet u ons nog twee Lite, por favor. Aan de muur hangen posters van lokale cheerleader-kampioenen, latino-Amerikaanse meisjes in het ultieme Amerikaanse meisjes-uniform.
Een moment later staan alle gasten in een hoek van de ruimte omhoog te staren. Nieuwsgierig loop ik erheen. Ze turen naar een tv waarop camerabeelden het interieur van Sepi’s tonen. Op het scherm zie ik mezelf zitten, dit zijn beelden van zojuist.
Een jongen met tatoeages in zijn nek beweegt een computermuis verticaal over de muur en wijst op het scherm een pixelige vlek aan naast de deur. Daar beweegt iets, zegt hij. ‘Hier. Zie je? Dat witte. Kijk.’ Zo overtuigd van zichzelf als alleen een dronken man dat kan zijn, laat hij zijn cursor zweven over de plek waar de geest van de dode bareigenaar rondwaart. ‘Justo ahi’, precies daar.
De barman schuifelt richting de plaats-delict en lacht. Aan het plafond hangt een witte papieren schijf die rondjes draait in de warme bries van een ventilator.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant