Het is bijna niet te geloven, maar het levensverhaal van juwelendief Joan Hannington in Joan is waargebeurd. En deze serie is perfecte manier voor Sophie Turner om haar beroemdste rol achter zich te laten.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Hoelang zou het duren voordat de Engelse actrice Sophie Turner de ijzersterke rol van Sansa Stark uit het fantasy-epos Game of Thrones van zich afschudde? Ze was 14 toen GoT begon en groeide in acht seizoenen voor de camera op, in wat lang de populairste serie op televisie was. Ze is nu pas 28. De tabloidpers heeft haar zelden uit het oog verloren, vanwege haar uitgesproken persoonlijkheid en haar huwelijk met (en scheiding van) het Amerikaanse popidool Joe Jonas.
In de zesdelige misdaadserie Joan speelt Turner Joan Hannington, een vrouw die een leven leidde dat je als een soort tabloiddroom zou kunnen opvatten. De serie is gebaseerd op de autobiografie van Hannington, waarvan alleen de titel al een flink deel van het verhaal vertelt: I Am What I Am: The True Story of Britain’s Most Notorious Jewel Thief. In Joan zien we de geboorte van deze beruchte juwelendief in de jaren tachtig, een decennium dat de maximale kans op uitzinnige kleding, kapsels en popmuziek oplevert – allemaal te rangschikken onder de verzamelnaam glam.
Reken er maar op dat, wanneer iemand uit het grauwe Engeland in een Zuid-Spaanse hotspot voor Britse criminelen arriveert, Club Tropicana van Wham! uit de speakers knalt. Ja, inderdaad, tikkeltje nadrukkelijk, zoals wel meer in deze serie, maar dat neemt niet weg dat het op een vette manier ook wel weer klopt in dit geschetste universum.
Het is niet vreemd om te bedenken waarom Sophie Turner viel voor deze rol over het leven van een jonge vrouw die koste wat kost, met alle illegale middelen voorhanden en een hardnekkige verslaving aan alles wat blinkt, aan haar kansloze achtergrond wil ontsnappen. Om te beginnen aan haar uitzichtloze relatie met de vader van haar dochtertje.
Dat ze in dit nieuwe leven haar dochtertje bij een pleeggezin onderbrengt, terwijl ze de eerste schreden op het criminele pad zet, is een in haar ogen een tijdelijke oplossing. Ze blijft geloven in een gelukkige hereniging, die natuurlijk steeds verder uit beeld raakt. Iedereen ziet dit aankomen, maar Joan blijft zich vastklampen aan het droombeeld.
De richting die we Joan zien inslaan, wordt wellicht in de serie iets te veel door een moderne lens gezien, waarin de gewelddadige vader van haar kind de eerste is van een hele serie ontmoetingen met op zijn zachtst gezegd onbetrouwbare mannen die de lange blondine wel eens onder hun hoede zullen nemen. In die zin is haar hele criminele carrière – met veel berovingen en evenzoveel pruiken en verschijningsvormen – een lange bevrijdende expeditie, waarmee ze wraak neemt op alle mannen die haar onderschat hebben.
De ontmoeting met de antiquair en scharrelaar Boise Hannington (Frank Dillane) brengt haar criminele carrière in een hogere versnelling, van het intuïtief inslikken van diamanten als ze bij een juwelier werkt tot aan de complexe scenario’s en dito verkleedpartijen. Hoe waargebeurd ook, heel vernuftig was het allemaal niet. Zoals vaker bij waargebeurde misdaadverhalen uit dit tijdperk (zie ook de IRA-bankovervallen uit Say Nothing) valt met terugwerkende kracht op hoe makkelijk het de criminelen werd gemaakt. En hoe ontoereikend de politie vervolgens te werk ging.
Joan is stevig aangezet, maar Sophie Turner is in deze rol en haar vele verschijningsvormen een plezier om naar te kijken. Ergens op de achtergrond zien we de ongelukkige Sansa langzaam uit beeld verdwijnen.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Misdaad
Zesdelige serie gebaseerd op de autobiografie van Joan Hannington
Met Sophie Turner, Frank Dillane
Te zien op NPO Start
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant