Op haar ‘thuisbaan’ in Winterberg kwam Kimberley Bos dit weekend net niet op het podium terecht. Maar veel belangrijker is het wennen aan haar nieuwe slee. Die moet de skeletonster, volgend jaar op de Olympische Spelen, goud gaan opleveren.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over schaatsen, zwemmen en tennis.
Haar wangen zijn dieprood gekleurd door de vrieskou, een zwarte koptelefoon rust op de dikke muts die Kimberley Bos bij het naar buiten stappen in Winterberg heeft opgezet. ‘Laat haar maar’, zegt een toeschouwer tegen een metgezel die de Nederlandse skeletonner herkent.
Het is een kwartier voor de start van de wereldbeker, Bos, druk met de laatste sprintjes van haar warming-up, kijkt op. Een ademwolkje verschijnt, vergezeld door een vriendelijk gedag.
Bos (31) vindt het Duitse Winterberg een van de leukste wedstrijdlocaties die er is. Niet omdat de baan nou zo spectaculair is – met een lengte van 1.330 meter is het de kortste baan in het internationale wedstrijdcircuit – maar wel vanwege de atmosfeer.
De bronzen medaillist van de Winterspelen van Beijing trekt als pionier uit een land zonder bergen en ijskanalen jaar in jaar uit naar skeleton-oorden. Van Letland tot Zuid-Korea. Maar Winterberg, op zo’n drie uur rijden van haar huis in Ede, noemt Bos haar thuisbaan.
Hier won ze in 2021 haar eerste wereldbekerwedstrijd en stond ze vaak op het podium. Ze heeft ook het baanrecord op de Veltins Eisarena in handen. Een jaar geleden kwamen twee bussen met Nederlandse fans naar de onder Nederlanders populaire wintersportplaats om haar WK-optreden te aanschouwen.
Bos kan daar nog steeds vol ongeloof om lachen. Als meisje op de basisschool durfde ze nooit iets te zeggen, maar gelijk met haar topsportambitie groeide ook haar persoonlijkheid. Ze is nu assertiever en omarmt alle aandacht die ze krijgt. Het kan haar sport helpen. ‘En gegarandeerd publiek bij je wedstrijd is gewoon heel leuk.’
Ze heeft een hoofddoel. Bos wil na haar brons bij de vorige olympische editie goud op de Winterspelen van Milaan, volgend jaar. Daarom bestaat deze periode uit het testen van materiaal. Tegen een ijzeren hek, op enkele meters van de start bovenaan het ijskanaal, wacht haar grotendeels zwarte ‘dienblad’ op een ritje met ruim 120 kilometer per uur naar beneden. Het is haar nieuwe slee, met oranje en wit beschilderde tulpen en andere accenten. Hij vervangt de slee die ze sinds 2017 gebruikte en door en door kent.
Ze is beter dan haar uitslagen van dit seizoen doen geloven, stelt ze voorafgaand aan de wedstrijd. Een paar weken geleden schreef ze haar eerste wereldbekeroverwinning van het seizoen op haar naam in het Letse Sigulda. Eindelijk bevestiging van wat ze wel voelde: ik ben goed, alleen lukte het me nog niet dat te laten zien.
In de wedstrijden daarvoor bleef het podium buiten bereik. Een nieuwe slee vraagt om gewenning. ‘Alle intuïties die ik had op die andere slee, kloppen niet meer. Maar ik wil harder en ik weet zeker dat deze slee uiteindelijk sneller is’, zegt ze.
Bos is hier nu een week. Vorige week vrijdag reed ze met haar naaimachine in de kofferbak over de Duitse wegen naar Winterberg. Met die machine kan ze het immer te grote startnummer dat ze bij elke wereldbekerwedstrijd nieuw krijgt en op haar strakke skinsuit moet bevestigen, makkelijk kleiner maken. ‘Doe je dat niet, dan heb je een soort flapjes aan je mouwen die fladderen. Dat is niet aerodynamisch.’
Bij haar sport draait het om honderdsten van een seconde. Dan is zo’n uitstekend stukje van een wedstrijdnummer van invloed. Het innemen kan ook met de hand, met naald en draad, maar dat duurt veel langer en de kans dat de draad breekt is veel groter, weet Bos uit ervaring. Als ze met de auto reist, gaat die machine altijd mee. Bij reizen overzee niet.
Voor de Winterspelen van Beijing maakte ze drie jaar geleden een uitzondering, vertelt ze nadat ze eerst om zichzelf heeft gelachen. ‘Ik werd in China vaak uitgelachen. Liep ik daar over het vliegveld met een naaimachine als handbagage. Iedereen, andere Nederlandse sporters, mensen van NOCNSF, ernaar vragen. Even die kap van die machine af. Ik dacht: als ik naar de Spelen ga, moet ik wel zorgen dat mijn startnummer gewoon goed zit.’
Het is vroeg in de middag in Winterberg. Gelukkig is het gestopt met sneeuwen, ziet ze, en zijn de omstandigheden niet zo belabberd als bij de mannen in de ochtend, toen de sneeuw op de baan dwarrelde en daardoor het ijs stroef werd. Uit de speakers schalt après-skimuziek dat het gebrom van sneeuwkanonnen overstemt. In de binnenkant van de Kreisel, de scherpste bocht van de baan, wordt glühwein geschonken en verzamelen de toeschouwers zich. Andere fans staan bij de finish op een kleine tribune, waar ze op een scherm beelden en doorkomsttijden meekrijgen.
Bos bracht minstens drie maanden van haar leven door in dit Duitse skidorp, telt ze. Twaalf seizoenen lang minstens een week per jaar. Ze bestelt graag de potato wedges in de Irish Pub, de kroeg waar veel skelettonners en bobsleeërs komen na hun wedstrijden. In een koffietentje in de hoofdstraat, waarvan ze de naam niet kent, dronk Bos, fervent theedrinker, vorig jaar op aandringen van haar coach Joska Le Conté en hun fysiotherapeut haar eerste cappuccino, omdat de koffie daar, zo hoorde ze, zo goed zou zijn. ‘Ik moet zeggen: het was best lekker, sindsdien drink ik er af en toe een.’
In 2009 ging Bos voor het eerst ’naar beneden’, zoals ze dat noemt. Destijds in een bobslee. Vier jaar later zou ze overstappen naar de individuelere wereld van het skeleton, ze was met haar 65 kilo te licht voor groot succes in de bobslee. Ze bleek goed in het ‘head first’ naar beneden, met de kin 5 centimeter boven het ijs. Ze zou nooit meer anders willen.
‘Je doet dit niet voor het geld’, zegt ze met een spottend lachje. De eerste jaren van haar carrière spitte ze het telefoonboek door om bedrijven te bellen: ‘Ik doe aan skeleton, willen jullie me sponsoren?’ Of ze liep met flyers door het centrum van Ede en stapte elke winkel binnen, vol hoop: kan iemand iets voor me betekenen? ‘Er waren jaren waaraan ik begon zonder te weten of we het einde van het seizoen zouden halen.’ Het lukte uiteindelijk altijd, maar ontspannen was het niet.
Ze verzamelde door de jaren heen veel kleine sponsors en een paar grotere. Maar toen dit seizoen Reggeborgh, al jaren naamgever van een van de grootste schaatsteams, aanhaakte, kon ze voor het eerst kijken naar een eigen woning. Tot en met haar 30ste woonde ze uit financiële overwegingen bij haar ouders. ‘Gezellig, maar op een gegeven moment wil je wel wat zelfstandigheid.’
Tussen het publiek, op haar blonde kop na omhuld door een oranje plaid, wacht haar huisgenoot, stevig omklemd door de armen van Bos’ vader Henri. Het is Carley, de hond van Bos. Wie zich afvraagt of Carley vaker bij wedstrijden in winterse omstandigheden aanwezig is, hoeft slechts een blik te werpen op de kleur van de hondenbuggy die onder de tribune staat: eveneens oranje. In de winter, als Bos op pad is, verblijft Carley vaak bij haar ouders.
Carley kijkt niet naar het scherm als Bos naar beneden gaat en haar eerste run aflegt in 58,43. Ze ziet de lichte teleurstelling van haar bazin evenmin. In de tweede run, een paar uur later, noteert Bos een tijd van 58,6 en kan ze nog even hopen op eremetaal. Maar als de Oostenrijkse Janine Flock daarna binnenglijdt, het goud pakt en daarmee de Nederlandse van het podium afduwt, rest Bos niks anders dan klappen voor een ander. Logisch, vindt ze. ‘Je doet alles samen, kent elkaar al zoveel jaar. Dit hoort erbij.’
Bos komt niet voor de vierde plaats, de plek waar ze uiteindelijk na twee heats op uitkomt. In het wereldbekerklassement staat ze wel op plaats drie. ‘Als je hier altijd op het podium staat, is vierde het net-niet’, zegt ze.
Tegelijkertijd kan ze berusten. Op de baan van Winterberg kunnen kleine aanpassingen al voor een groot tijdverschil zorgen, vertelt ze. Dan is het wennen aan een nieuwe slee een extra grote uitdaging. ‘Nu was het net iets te veel om alles goed gefinetuned te krijgen en is het resultaat oké, maar niet geweldig. Maar daarvoor train je en doe je nu wedstrijden: om te leren.’
Dat alles om later, bij de Spelen in Milaan, een topprestatie te leveren. Bij de Spelen van Pyeongchang in 2018 en die van Beijing in 2022 verzamelde ze alle informatie over de baan in een speciaal boekje. Dat is ze nu weer van plan. ‘Maar we hebben nog geen baan, dus ik heb ook nog geen boekje’, zegt ze.
Er werd de afgelopen tijd veel gespeculeerd over de locatie voor het skeleton: op de baan van de Spelen van 2006 in Turijn, in Milaan zelf, zelfs een ander land werd genoemd als mogelijkheid. Inmiddels is Cortina d’Ampezzo als locatie aangewezen, maar de baan is nog in aanbouw. ‘Ik zit er zo in: top als we naar Cortina gaan, waar ook andere sporten worden georganiseerd. Maar is het niet zo, dan kan ik op elke baan uit de voeten. Of het een heel technische is, of een waar je vooral moet glijden en weinig moet sturen: ik doe wel mee.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant