De lezerbrieven, over geweld tegen huplverleners, het falen van de (lokale) vuurwerkverboden, empathie met Pieter Omtzigt, burenliefde in tijden van oorlog, het collaborateursarchief, asielzoekertje pesten, Gaza en loodvergiftiging.
Ongeveer dertig jaar geleden was een familielid werkzaam als verpleegkundige op de ambulance. Terwijl zij tijdens haar werk op straat zat om iemand te helpen kreeg zij van een omstander een schop. De impact: na de dienst meldde zij zich ziek, nam ontslag en ging in de wijk werken.
Als het aan mij ligt, wordt aan iemand die een hulpverlener op deze manier bejegent een jaar lang de toegang tot de zorg ontzegd. Dit lijkt misschien bizar, maar hulpverleners te lijf gaan is nog bizarder.
Gérard Achten, Arcen
Zou het helpen als er naast een landelijk vuurwerkverbod nog een extra sanctie wordt ingesteld: schade aan anderen of aan jezelf is voor rekening van de afsteker van het vuurwerk?
P. Meijerink, Bergen
Ondanks alle ellende die het vuurwerk afsteken met zich meebrengt, ziet de VVD meer in de (vuur)bal bij de politie leggen: beter handhaven.
Mijn idee van aanpak: alle VVD-partijgenoten trekken een fluorescerend hesje aan en gaan zelf op 31 december de straat op om te handhaven. De hulpverleners kunnen lekker thuis van hun oliebol genieten. Succes , mevrouw Yesilgöz!
Yolande van Heesewijk, Culemborg
De column van Tommy Wieringa is mij uit hart gegrepen. In plaats van hijgend te berichten door alle media over het weglopen van Pieter Omtzigt tijdens het WNL-interview met Rick Nieman, was de juiste kop geweest dat laatstgenoemde een op effect en stoken gerichte koude kikker zonder empathie is, oftewel een lul.
Het was moedig van de nog herstellende Omtzigt zich te laten interviewen. Nu er een kabinet zit dat er niks van bakt en Wilders er alleen op uit is verwarring te stichten, moet Omtzigt de kop van Jut zijn. Er had een interessant gesprek kunnen worden gevoerd, maar Nieman koos voor het effect.
Het enige wat je Omtzigt kunt nadragen is zijn naïviteit. Om dit gesprek aan te gaan en om überhaupt deel te nemen aan deze kleuterklas. Hij had goede, deskundige mensen bijeengesprokkeld waarmee hij een stevige nieuwe partij had kunnen opbouwen. Jammer! Nederland was er wel aan toe.
Yvelotte Hennings, Apeldoorn
Fijn dat de Volkskrant aandacht besteedt aan toekomstvoorspellingen en concludeert dat die later grotendeels niet blijken te kloppen. Hopelijk leert de redactie hiervan en stopt de Volkskrant voortaan met het vullen van de halve krant (de eindejaarsedities uitgezonderd) met voorspellingen – iets waar ik me al lang aan erger.
Niemand weet hoe het afloopt in Oekraïne, niemand weet wat Trump gaat doen (hijzelf waarschijnlijk ook niet), niemand weet wat de economie gaat doen of hoe het met dit kabinet afloopt.
Igor Znidarsic, Utrecht
Een sympathiek voorstel van Nadia Ezzeroili in haar column. Toon de buren dat jij te vertrouwen bent. In tijden van oorlog is dat een geweldige manier om te overleven. Zij beschrijft dat er vroeger in haar ‘pauperbuurt’ borden met eten werden uitgewisseld tussen de buren, ten teken van goeder trouw.
De tijden zijn veranderd, vrees ik. Mijn buren houden van barbecueën, zelf ben ik vegetariër. Ze zien me aankomen met mijn boekweit en heerlijke groenten. Laat staan dat we dieper contact maken. Zodra ik begin over onderwerpen als het klimaat, vluchtelingen of lhbti is het over. Van hart tot hart vertrouwen ze mij, zolang ik maar niets loslaat over de zaken waarin ik geloof. Klaverjassen kan natuurlijk altijd.
Jan Bouman, Zeist
Met belangstelling las ik het interview met DNB-directeur Klaas Knot. Maar aan de laatste alinea ergerde ik me enorm. We moeten namelijk volgens hem niet meer werken, maar dan worden we niet even welvarend als de Amerikanen.
Over welke Amerikanen heeft hij het eigenlijk? De schatrijke bovenlaag blijkbaar. Hij heeft zo te lezen nog nooit gehoord van de miljoenen Amerikanen die met twee of zelfs drie baantjes de eindjes aan elkaar moeten knopen. Of de steeds grotere aantallen die noodgedwongen op straat leven.
Ik zou zeggen: ga eens kijken in het échte Amerika, meneer Knot! En nee, die ‘rijkdom’ hopen wij hier inderdaad niet mee te moeten maken.
Marian de Jonge, Venray
De Tweede Kamer heeft in de week voor Kerst een motie aangenomen van de leden Vondeling (PVV) en Rajkowski (VVD), waarin de regering wordt verzocht in te zetten op het terugvorderen van dwangsommen om asielzoekers bij te laten dragen aan de opvangkosten.
Asielzoekers kunnen een dwangsom uitgekeerd krijgen als de overheid in gebreke blijft door zich niet te houden aan de termijn voor het afhandelen van een asielverzoek. Eerder wilde de Kamer van deze dwangsommen af. Dat bleek juridisch niet mogelijk. Nu wil de Kamer deze bedragen dus weer terugvorderen.
Wat mij betreft dingt deze motie op de valreep mee naar de prijs voor de creatiefste vorm van het jaar om asielzoekers het leven zuur maken. Als prijs stel ik een geldbedrag voor dat gelijk is aan de maximale dwangsom die een asielzoeker kan ontvangen: 7.500 euro. Over te maken aan Vluchtelingenwerk Nederland door de indieners van de motie plus alle Kamerleden die deze steunden, tachtig in totaal.
Line Wiener, Amsterdam
De winnaar van de World Press Photo 2024 is bekend. Het beeld van de geneesheer-directeur van het Kamal Adwan-ziekenhuis in Gaza staat op mijn netvlies gebrand: hoe hij met zijn witte jas als uniform en gewapend met zijn stethoscoop over de onvoorstelbare puinhopen omhoogklimt in de ijdele hoop het Israëlische leger ervan te weerhouden zijn ziekenhuis binnen te trekken en dus te vernietigen.
Zijn stethoscoop bewees natuurlijk dat hij gelieerd is aan Hamas. Hij is vast afgevoerd naar een detentiekamp, waar men middels marteling en verkrachting orde op zaken stelt.
Dat een arts die zelf gewond is blijft strijden – voor zijn patiënten welteverstaan – verdient ons aller respect. Dat zijn lot is dat hij als een beest wordt afgevoerd, laat zien wat daar gaande is.
Willem Bijleveld, huisarts, Nijmegen
In het kader van historisch onderzoek heb ik het CABR-bestand doorgenomen. Als bijvangst zie ik de naam van mijn vader opduiken die onderzocht zou zijn door de politieke recherche en de procureur-fiscaal. Dat is een verbijsterende constatering, want hij is meteen na de oorlog vanwege verzetswerk gedecoreerd en in de familie is zijn vermeende collaboratie volstrekt onbekend.
Nu kan er iets verborgen zijn gehouden in onze familiegeschiedenis, dus het vereist uitzoekwerk. Vanuit het buitenland is dat onmogelijk. Hoewel je digitaal de naam en toenaam kunt herleiden, zijn de dossiers (en het uiteindelijke oordeel) zelf uit privacyoverwegingen niet toegankelijk.
Wat zou doorslaggevender moeten zijn: kunnen aantonen dat een persoon onschuldig is geweest of voorkomen dat je kunt bewijzen dat iemand schuldig is geweest? Nu is er sprake van omgekeerde bewijslast, want ik moet aantonen dat het waarschijnlijk loos alarm is en hij niet in die rij namen thuishoort.
En wat doet het CABR in dat geval met die constatering?
Peter Baas, Chougny (Frankrijk)
Wat een mooi gebaar van Mirjam van der Hall. Zij plaatste een advertentie in de Volkskrant van 2 januari en wenst iedere alleenstaande een gelukkig nieuwjaar!
Esther Frentz, Elst
‘Premier Schoof zei dat er in de huidige Xcoalitie geen voorstanders zijn van een algeheel vuurwerkverbod’, stond in de krant van 2 januari. Spelfout, zetfout of een korte en duidelijke omschrijving van de feitelijke situatie? Hoe dan ook, het woord van het jaar is op 2 januari al bekend.
Anneloes Kam, Groningen
Zelden heb ik over zoiets onzinnigs gehoord als over een rage room. Als je van je frustraties moet afkomen door de boel kort en klein te slaan, is er serieus iets mis met je. Het zou er zomaar toe kunnen leiden dat je ook in het ‘normale’ leven minder weerstand voelt om hier en daar een klap uit te delen.
Ik zou willen weten welke drijfveren de mensen hebben die naar een rage room gaan, het moet wel pure agressie zijn. Kunnen deze mensen hun negativiteit niet gaan botvieren in de sportschool? Daar knap je in positieve zin van op, zowel geestelijk als lichamelijk.
Anne Bos, Franeker
Filosoof Marian Donner stelt in een recent interview in de Volkskrant dat ‘effectief altruïsme’ suggereert dat er ‘ineffectief altruïsme’ bestaat. Dat klopt: effectief altruïsme confronteert ons met de ongemakkelijke waarheid dat niet alle goede bedoelingen evenveel verschil maken.
Het is geen kille spreadsheetoefening, maar een filosofie van compassie en nuance die onze verantwoordelijkheid serieus neemt ten tijde van ongelijkheid, pandemieën en intensieve veeteelt.
We hebben altijd beperkte middelen. Ook een goed bedoelde euro of minuut wordt maar één keer besteed. Met slimme keuzes kunnen we meer levens redden of verbeteren dan als we wachten tot onze buren ons nodig hebben.
Leep, de stichting waar Donner naar verwijst, kan met behulp van gerichte beleidsbeïnvloeding loodvergiftiging voorkomen en miljoenen kinderen beschermen tegen groei- en cognitieve stoornissen. Moet je dan uit optimalisatiedrift je buurman nooit meer helpen? Natuurlijk moet je dat wel blijven doen, maar de wereld ga je er niet mee veranderen.
Wereldproblemen vereisen meer dan ‘speldenprikjes’ en kritiek op ‘het systeem’. Donners analogie van de olietanker vergeet dat de wereld constant allerlei positieve én negatieve ontwikkelingen doormaakt
Effectief altruïsme houdt verschillende problemen en oplossingen tegen het licht en zet je aan tot acties die doeltreffender bijdragen aan een betere wereld.
Waarom zouden we wachten totdat het schip is gegierd, voordat we loodvergiftiging uitroeien?
Martijn Klop en Lisa Gotoh, bestuursleden Effectief Altruïsme Nederland, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant