Iedereen heeft een verhaal. Fotograaf Jan Dirk van der Burg, die onlangs zijn rubriek Heerlijk Genieten afsloot, weet dat als geen ander.
De Tilburgse Terrarium Dagen, het origamivouwweekend in Aduard of de pennenverzamelbeurs in Horst aan de Maas: ik zou er nooit zijn geweest als ik niet acht jaar lang de Volkskrant Magazine-rubriek Heerlijk Genieten had gemaakt.
Maar ik maakte de rubriek ook weleens als ik toevallig bij de visboer stond waar Soulaiman kibbeling stond te frituren, of ik heb ook weleens een kwartier achter Domino’s-bezorger Dieu-Merci aangereden in Nieuwegein, nadat ik hem had gezien bij het stoplicht.
Acht jaar lang bleek iedereen die ik fotografeerde een verhaal te hebben. Vaak iets waarbij zin in het leven en zelfrelativering om voorrang vochten. En na het mini-interview kwam dan altijd hun vraag: ‘Waar wil je mij hebben?’
Koos heeft last van hitteallergie. ‘Als het in de zomer 30 graden is, doe ik het liefst de gordijnen dicht en ga ik onder de koude douche staan.’ Die frisse insteek heeft hij doorgetrokken naar de herfst en na een cursus winterzwemmen zit hij nu tweemaal daags in een oud wijnvat in de achtertuin. ‘Ik ga ‘s ochtends direct vanuit de nestwarmte de ton in. Heerlijk. Een paar minuten maar hoor, je voelt je hele lichaam tintelen. Dit is de goedkoopste wellness die er is.’
Maggie viert dit jaar haar burlesquejubileum, want ze is inmiddels tien jaar een vaste waarde in de familie van het teasende theater. ‘Glitter runs through my veins, zeg ik altijd. Burlesque is voor mij trouwens onder de streep wel echt strippen hoor, maar dan dus veel theatraler. En belangrijk: bij burlesqueshows zijn de vrouwen in het publiek bijna altijd in de meerderheid en ze komen écht voor de show, dan krijg je al snel een familiegevoel. Let je er bij de foto even op dat er niks uit floept?’
In Zundert hadden ze de afgelopen veertig jaar altijd een aardbeienkoningin – het uithangbord voor de Aardbeienfeesten – maar dit jaar is Hein de eerste aardbeienkoning. ‘Wat mijn belangrijkste functie is? Mijn sjerp niet kwijtraken denk ik!’ De Zundertse traditie is twee dagen lang aardbeiplezier; een braderie met aardbeienthema, kwekers die gratis zomerkoninkjes uitdelen en ’s avonds is iedereen zo dronken als een aardbei. ‘Ik heb gisteren ook iets te diep in het glaasje gekeken, maar ik ben er weer hoor.’
Marjon rijdt op Anita, het kleinste paard dat vandaag galopjes trekt bij ringrijdersvereniging De Zandruiters. ‘Ik heb haar eerlijk gezegd nog nooit zo hard zien lopen als vandaag. Aan haar ligt het niet, nu ik nog.’ Maar wie wat van ringrijden weet, had al gezien dat het niet om het echie gaat, want bij echte wedstrijden gaat iedereen in het wit, vandaag is een demonstratie en dat gaat in ‘boerengoed’ – zwart dus. ‘Het is altijd een verrassing of je de ring meeneemt. Saai is het in ieder geval nooit.’
Patrick heeft vorig jaar 659 races gereden in zijn slaapkamer. En met drie 27-inchmonitoren op 144 hertz, een bucketseat, een stuurwiel bekleed met alcantara en pedalen onder de tafel is dat zó realistisch dat hij ook racehandschoenen moet aandoen tegen de zweethanden. ‘Het stuur kan je handen breken als je niet oplet. Natuurlijk zou ik het liefst een keer echt racen op de Nürburgring, maar dat is zo duur. Dit is voor mij de manier om even volledig afgezonderd te zijn van alles om me heen.’
Gerrit is altijd boer geweest. Maar toen de tijd van het Grote Genieten - het pensioen - zich aandiende, was het tijd voor een andere bestemming van de veestal: koeien eruit, modeltreinen erin. Nu denderen de Märklins en de Fleischmanns in schaal 1 op 87 door het landschap van Ruurlo, vervolgens dwars door Overijssel en dan naar Holland. En dan is er nog een Alpenbaan en een Schwarzwaldbaan. Gerrit: ‘Ik hou niet eens zo van treinen. Mij gaat het om het knutselen, verhaaltjes maken in het landschap.’
Rianne stond vandaag op om kwart over 4. Dat is traditie op de Woerdense Koeiemart en het leverde ook wat op: Anja 76 viel in de prijzen bij de categorie ‘mooiste uier’. Rianne woont op de melkveehouderij in Kamerik met vier broers, drie zussen en honderd koeien. ‘Ik zou het liefst zelf ook boer worden. Mijn broers nemen het bedrijf over, ik ga eerst verpleegkunde doen.’ Als ze moet kiezen tussen zorg voor mensen of zorg voor koeien, dan liever het laatste. ‘Als je een ziek kalfje beter kunt laten worden en je ziet haar later als koe zélf melk geven, dat is gewoon heel mooi.’
In Rotterdam zijn de viszaken meestal Marokkaans. Zo ook bij De Oceaan, een zaak waar ze allemaal broers van elkaar zijn, behalve Soulaiman, dat is een achterneef, die met zijn charmante lach zes mensen tegelijk helpt als half Pendrecht aan de toonbank staat te lekkerbekken. ‘Ik was vroeger zoals ze dat zeggen ‘een probleemkind’, school ging niet en ik dacht: ik ga wel werken. In het begin maak je fouten hoor! Maar nu kan ik technisch gezien overal aan de bak. Het enige wat in de vis telt, is ervaring.’
Dieu-Merci moet haast wel de allermooiste naam van Nieuwegein zijn. ‘Dat zeggen mijn leraren ook altijd als ze de presentielijst afgaan.’ En met die voornaam uit de buitencategorie zoeft hij elk weekend op de elektrische fiets door Nieuwegein om pizza’s te bezorgen. ‘Volgende week ga ik mijn rijbewijs halen, dus ik hoop snel te kunnen doorgroeien naar scooterbezorger.’ Hiervoor was hij vakkenvuller. ‘Dan heb je geen fooi. Hier heb ik weleens 18 euro gekregen, van één klant!’
Eén keer per jaar klinkt in Zaal Debije het non-stop geratel van graaiende handen in pennenbakken: de soundtrack van de jaarlijkse pennenbeurs. Mart organiseert hem nu voor de 24ste keer, volgend jaar is het jubileum. ‘Thuis heb ik honderdduizend pennen, gerangschikt op soort en alfabet. Ik zit bij de landelijke pennenvereniging.’ Alles draait in de vereniging om balpennen, maar met het oog op het teruglopende ledental, worden ook een paar vulpenverzamelaars gedoogd.
Het fotoboek Waar wil je mij hebben? – de allerbeste afleveringen van Heerlijk Genieten uit Volkskrant Magazine is vanaf februari te verkrijgen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant