De ondankbaarste vorm van verslaggeving is verslaggeving over ongelukken die nog moeten gebeuren. Het staat gewoon in de krant: kijk uit, die ladder staat scheef, wat gaat die auto hard, mensen die het kunnen weten zeggen dat het nooit goed kan aflopen met zo veel fijnstof/stikstof/kooldioxide/wapens, hoorde je wat die dolle dictator zei, met al die intensieve veehouderij is het wachten op nieuwe zoönosen, en moet je dit curieuze wetsvoorstel eens lezen: er staat het voornemen in om ‘islamitische uitingen’ te verbieden, meer specifiek moskeeën, scholen en de Koran, en dat wie in strijd hiermee handelt, zich schuldig maakt aan een misdrijf dat wordt bestraft met ‘een gevangenisstraf van ten hoogste vijf jaren of een geldboete van de vierde categorie’.
Maar de mensen slaan die nieuwsstukjes over, want er is nog niemand van de ladder gevallen, we kunnen nog gewoon in- en uitademen, dolle dictators houden niet hier huis maar in buitenlanden, en wie gaat nou lezen over wetsvoorstellen die pas over jaren misschien wet worden, en misschien ook niet?
Vervolgens klapt de ladder om met een kind op de bovenste sport en staan de mensen handenwringend om het dode kind heen, woedend krijsend dat niemand ze heeft gewaarschuwd. O, heeft in de krant gestaan dat-ie scheef stond, zeker op pagina 16 links onderaan.
Argeloosheid is een keuze, dacht ik weer toen er onrust was ontstaan na een eindejaarsinterview met Pieter Omtzigt. Omtzigt had tijdens dat tv-interview gedemonstreerd hoe hij dat doet, vertwijfeld weglopen wanneer het lastig wordt, en dat was reuze inzichtelijk.
Hij vertelde ook dat er in het begin van de kabinetsformatie is gesproken over een plan om het bezit van een koran te bestraffen met vijf jaar gevangenisstraf. Natuurlijk is daarover gesproken, zeiden we thuis tegen elkaar. Het wetsvoorstel om islamitische uitingen te bestraffen was zes jaar daarvoor al formeel ingediend door de PVV-Kamerleden Geert Wilders en Machiel de Graaf, een deel van de tekst daaruit staat geciteerd in de eerste alinea van dit stukje. Er is indertijd, in 2018, veel over gedelibereerd en geschreven. Het plan lag jarenlang te wachten op parlementaire behandeling, het was het uitvloeisel van een brandende wens om alles wat aan de islam doet denken uit het straatbeeld te bannen, een wens die al heel lang in het PVV-verkiezingsprogramma staat, die zo ongeveer de ruggengraat van dat programma vormt.
Om de formatiegesprekken te kunnen voortzetten, trok Wilders het wetsvoorstel in en borg het op in zijn beruchte ijskast met de kapotte deur – ook daar is het in de berichtgeving uitgebreid over gegaan. Dat intrekken is logischerwijs niet gebeurd zonder dat daar indringende gesprekken aan zijn voorafgegaan.
Toch loeide het na de uitzending van het interview nog lang door in de gelederen van de argelozen. Waarom is het geen nieuws van die gevangenisstraf, vroegen ze handenwringend, waarom staat het niet groot in de krant dat er over verwerpelijke ideeën is gesproken?
Thuis vroegen we ons af of de mensen wel weten dat de PVV al enige tijd deel uitmaakt van het kabinet, dat ze daar al heel erg lang heel erg tegen de islam zijn, dat hun verlanglijstje vol met dit soort voornemens staat, dat ze daar tamelijk standvastig in zijn, dat daar niks geheimzinnigs aan is, dat je niet in de Trêveszaal hoeft te zitten om te weten dat het er in het kabinet volcontinu grof aan toegaat, dat dit elke week wel ergens valt te lezen.
Daarna vroeg iemand zich hardop af hoe de mensen zullen reageren wanneer de gestaag nabij sluipende totalitaire dreiging en de hybride oorlog zich in volle glorie in hun achtertuin zullen manifesteren. Ik denk: diep verontwaardigd dat niemand even heeft gewaarschuwd.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant