De Franse oud-minister Bruno Le Maire gaat ASML helpen beter te lobbyen in Europa. De Nederlandse chipmachinefabrikant kan het politieke zwaargewicht, dat tevens romans schrijft en ruzie maakte met oud-minister Wopke Hoekstra, goed gebruiken.
is economieredacteur. Hij schrijft onder meer over de Nederlandse hightechsector.
Tijdens demonstraties tegen de Franse pensioenhervormingen, in het voorjaar van 2023, verschenen op de protestborden plots citaten uit een seksscène. Vooral populair was de uitspraak ‘je suis dilatée comme jamais’ (‘ik ben verwijd als nooit tevoren’). Wíj voelen ons genaaid, luidde de boodschap van de demonstranten.
De auteur van deze woorden is namelijk Bruno Le Maire, destijds minister van Financiën. De Fransen grepen zijn boek Fugue américaine, dat vier sterren kreeg in de Volkskrant, maar wat graag aan als stok om de regering mee te slaan. Typisch voor deze losgezongen regering, hoonde de oppositie: in plaats van het land fatsoenlijk besturen, zit deze minister romans te tikken.
Maar voor Le Maire (55) is schrijven een ‘noodzaak’ waar hij met liefde vroeg voor uit bed komt en zijn vrije tijd aan opoffert, verweerde hij zich. Fugue américaine, over de Russisch-Amerikaanse pianist Vladimir Horowitz, was alweer zijn vierde boek als minister van Financiën. ‘Ik ben geen politicus die boeken schrijft, ik ben een politicus én een schrijver’, zei hij na de ophef tegen Politico.
Zeven jaar was hij financiënminister; een Frans record. Pas bij de kabinetswissel in september stapte hij op. Sindsdien geeft hij onder meer les op de Zwitserse Universiteit van Lausanne, in openbaar bestuur en geopolitiek. Kennis die ze ook bij het Veldhovense ASML kunnen gebruiken.
Deze week begon hij er als adviseur van algemeen directeur Christophe Fouquet − eveneens een Fransman − en de rest van de raad van bestuur.
ASML, dat machines maakt voor de productie van computerchips, wil effectiever lobbyen voor de belangen van de Europese chipsector. Het advies van een oud-politicus die de weg kent in de achterkamers komt daarbij goed van pas. Zeker omdat hij zich de afgelopen jaren al heeft ontpopt als warm pleitbezorger voor een sterkere chipsector in Europa.
De in Parijs geboren Le Maire komt uit een welgestelde katholieke familie en studeerde aan vier Parijse universiteiten, waaronder de prestigieuze École Normale Supérieure. Hij studeerde Franse literatuur en liet zich klaarstomen voor een carrière als hoge overheidsfunctionaris. Nog tijdens zijn studie schreef hij onder het pseudoniem Duc William erotische lectuur, voor een extra zakcentje.
‘Gewoon’ als Bruno Le Maire maakte hij vervolgens rap naam binnen het landsbestuur. Als diplomaat, als adviseur van premier Dominique de Villepin, als parlementariër voor de liberaal-conservatieve partij en als minister van Landbouw. Herhaaldelijke pogingen om namens de conservatieven presidentskandidaat te worden, mislukten.
Aldoor presenteerde hij zichzelf graag als vrijgevochten intellectueel, die in toespraken schrijvers en filosofen aanhaalt en de controversiële auteur Michel Houellebecq tot zijn vriendenkring rekent. Toen laatstgenoemde een romanpersonage op hem baseerde, kon een glimmende Le Maire zijn trots niet verbergen, tekende de krant Le Monde drie jaar geleden op. De politicus is getrouwd met kunstschilder Pauline Le Maire, met wie hij vier zonen heeft.
Na een overstap naar de partij van Emmanuel Macron begon hij in 2017 als minister van Financiën. In die rol trok hij geregeld internationaal de aandacht. Bijna ontketende hij een handelsoorlog met de VS toen Frankrijk een aparte belasting voor techreuzen als Apple en Meta invoerde.
Bij ASML kunnen ze die ferme houding tegen de Amerikanen vermoedelijk wel waarderen: het bedrijf hoopt dat de EU stevig tegenwicht biedt aan Amerikaanse pogingen om nieuwe exportverboden naar China af te dwingen.
Le Maire had ook een aanvaring met de Nederlandse regering. Dat gebeurde nadat minister Wopke Hoekstra (Financiën) in het geniep aandelen van Air France-KLM had gekocht om de Nederlandse invloed op de luchtvaartmaatschappij te vergroten. Na een gespannen gesprek met Hoekstra in Parijs besloot Le Maire de kwestie te laten rusten.
Een van zijn zwaarste beproevingen als minister was de coronapandemie. Om bedrijven overeind te houden, zette hij de geldkraan open. Mede hierdoor liepen de schulden zodanig op dat de Europese Commissie nu met boetes dreigt vanwege de hoge Franse begrotingstekorten.
Critici dragen Le Maire dit na, al had hij naar eigen zeggen geen andere keuze. ‘We hebben geen publiek geld verspild, we hebben de Fransen beschermd’, zei hij afgelopen september in zijn afscheidstoespraak.
Tijdens de pandemie viel hem ook op hoe kwetsbaar Europa is op gebied van computerchips, die vrijwel allemaal elders worden geproduceerd. Door verstoringen van de wereldhandel ontstonden al snel ernstige tekorten, onder meer in de auto-industrie.
Le Maire pleitte voor een ambitieuze Europese strategie om een eigen chipindustrie op te tuigen en maakte miljarden vrij voor Franse chipbedrijven. Bij het verdedigen van zijn industriële belangen moet Europa ‘zijn tanden laten zien’ aan China, zei hij dit voorjaar nog.
Ook dit zal bij ASML tot goedkeurend geknik hebben geleid. Al zullen ze er in Veldhoven ook rekening mee moeten houden dat hij op enig moment weer terugkeert naar de Franse politiek. Niets wees er bij zijn afscheid op dat de ambitieuze Le Maire een comeback uitsluit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant