Een dag na de olympische BMX-finale van Parijs stapte Kimmann met zijn Amerikaanse vriendin Carly Lee in de auto. De bestemming? De locatie waar in 2028 de BMX-baan voor de Spelen in Los Angeles moet komen. Zijn hoogzwangere vriendin bleef achter in de auto met airco.
Zelf liep Kimmann een rondje. Van een olympische locatie was op dat moment allerminst sprake. Het onkruid stond begin augustus ongeveer zo hoog als Kimmann lang is. "Maar met de plattegronden en de plaatjes kan je wel gokken waar het ongeveer komt", vertelt hij.
Het doel van het bezoek? "Het verkrijgen van een soort voorkennis", antwoordt de olympisch kampioen van Tokio met een lach. Hij kijkt er na ruim een half jaar gedwongen stilzitten naar uit om zich eindelijk weer topsporter te voelen.
Als klein mannetje reed Kimmann geregeld door Holten, het geboortedorp van Mark Tuitert. Kimmann was dertien toen hij de oud-schaatser in 2010 olympisch goud zag winnen en dacht: als dat me ooit lukt, ben ik de rest van mijn leven gelukkig. "Als ik nu terugkijk, slaat dat nergens op", zegt Kimmann.
Hij won in Tokio olympisch goud ondanks een botsing met een official én een scheurtje in zijn knie. Na de olympische triomf belandde hij in een zwart gat. Kimmann had alles waarvan hij had gedroomd als klein mannetje, maar hij had er nooit bij stilgestaan wat dáárna zou komen.
Na twee jaar aanmodderen durfde Kimmann het begin dit jaar eindelijk aan. Hij nam afscheid van zijn coach en besloot in een olympisch jaar zijn eigen route uit te stippelen. "Mensen zeiden dat ik gek was. Maar ik had wel weer iets waar ik enthousiast van werd. Ik had weer de passie van een klein kind."
Het plan van Kimmann werkte begin 2024 perfect. Hij presteerde zoals in de jaren in de aanloop naar de Spelen van Tokio en voelde zich als vanouds. Dat veranderde een week voor het WK, toen hij zich plots niet zo lekker voelde.
Aanvankelijk dacht Kimmann dat hij iets verkeerds had gegeten, of misschien een allergische reactie had. Hij besloot ondanks zijn klachten van start te gaan op het WK in mei. Wonderwel werd hij tweede. "Als topsporter leef ik altijd op de grens", zegt Kimmann.
"De dagen dat ik me 100 procent voel zijn schaars. Soms reed ik geblesseerd, of was ik net hersteld. Onder suboptimale omstandigheden presteren is niets nieuws. Maar met de kennis van nu was ik natuurlijk nooit van start gegaan."
Na thuiskomst in Nederland hielden de klachten aan. Kimmann: "Na een inspanning herstelde ik voor geen meter. Ik herkende mijn eigen lichaam niet meer. Zelfs na een simpele krachttraining was ik twee à drie dagen total loss."
Kimmann bezocht op aanraden van de artsen een cardioloog. Die had weinig tijd nodig om een conclusie te trekken. "Ik kon de Olympische Spelen vergeten. Van de high waar ik in zat, ging ik plots naar een situatie waarin ik niet eens kon sporten. Dat sloeg in als een bom."
"Mag ik wel reizen?", vroeg Kimmann de arts. In de eerste plaats om zijn Amerikaanse vriendin tijdens de zwangerschap bij te staan. Maar ook om een andere reden. "Veel van mijn vrienden deden mee in Parijs. Ik gun het hen van harte, maar het was op een afstandje iets minder confronterend."
Zo zat Kimmann opeens samen met zijn vriendin in Laguna Beach, vlak onder Los Angeles. "Een goede relatietest", zegt hij met een lach. Maar het pijn van het moeten missen van de Spelen was voelbaar.
"Ik wilde in Parijs vooral héél graag onder de ogen van mijn ouders en broertje rijden", vertelt hij. Tijdens de Spelen van Tokio zaten zij vanwege de coronacrisis midden in de nacht in Nederland voor de televisie. Pas dagen later kon Kimmann zijn familie in de armen sluiten.
"Ik wilde dat zij erbij zouden zijn. Dat stond voor mij nog boven de prestatie. Ze zien mij de helft van het jaar op pad en uit een koffer leven. Dan zien ze van: oké, het is goed, daar doet hij het voor."
Tijdens de olympische BMX-finales zat Kimmann rond de Amerikaanse lunchtijd in alle rust voor de televisie. Hij kon het als liefhebber niet laten om alles op de voet te volgen en gaf Manon Veenstra (winnares van het zilver) via een appje nog wat tips.
Maar bij de finale van de mannen zat het hem niet lekker. Hij zag zichzelf begin dit jaar nog als olympisch kampioen in het huis van de Fransen rijden. "Mét publiek, alles erop en eraan. Zij zijn de besten, hebben het meeste budget en trainen daar. Het is echt het hol van de leeuw."
"Als je dan een Frans feestje ziet (Frankrijk werd voor eigen publiek één, twee en drie, red.), is dat confronterend. Op het WK stond ik exact tussen de nummers één en twee. Niets ten nadele van hen. Het is ook niet hun schuld dat ik niet start. Maar dat doet pijn. Heel veel pijn."
Tóch is Kimmann gelukkig als hij eind december over trainingscentrum Papendal loopt. Hij mag begin 2025 voorzichtig beginnen met trainen. Wel heeft hij opnieuw slapeloze nachten. Al hebben die nu een leuke reden: hij is sinds enkele weken vader van dochtertje Bradi.
"Eigenlijk was het ook een mooi jaar", beweert Kimmann. "Na twee jaar zoeken na het olympisch goud was ik misschien wel in mijn beste vorm ooit. Ik was opnieuw verliefd op de sport én ben ook nog eens vader geworden."
"Het klinkt misschien gek, maar ik ben nu gelukkiger dan in het jaar dat ik goud won. Ik heb nu ook de andere kant gezien", vertelt hij. "Ik zie het als bouwen met LEGO. Je wil iets bouwen. Als het af is, ga je er niet een half jaar naar kijken. Dan breek je het af en ga je iets anders bouwen."
Kimmann ziet 2025 als een jaar waarin hij wil opbouwen. Hij droomt van de Olympische Spelen, mét zijn familie op de tribune. "Maar ik ben straks al blij met een half uur op de spinfiets. Ik ben fysiek nu net zo slecht als toen ik vijftien was. Maar ik ben vooral blij als ik gezond ben."
Mochten de Spelen van 2028 in Los Angeles haalbaar zijn, dan heeft hij nog één wens. "In Rio viel ik en kwam ik met een gebroken fiets over de finish. In Tokio klapte ik op een official. Blijkbaar was dat nog niet gek genoeg. Er moest nog een schepje bovenop. Ik hoop dat ik in Los Angeles een heel saaie, zakelijke wedstrijd kan rijden. Zonder poespas."
Source: Nu.nl sport