Alle vier de wereldtitels van Max Verstappen tot dusver vertellen een eigen verhaal. Die van 2021 valt qua ontlading en ontknoping natuurlijk nooit meer te overtreffen, ook niet als het gaat om de beleving in de paddock. De twee seizoenen nadien vielen nog het best samen te vallen als dominant, waarna de verwachting luidde dat 2024 van hetzelfde laken en pak zou zijn. Tijdens de openingsraces wees ook alles daarop, maar één woord zegt genoeg over het verdere verloop: Miami. Rond die Grand Prix in The Sunshine State heeft het Formule 1-seizoen een compleet enorme wending genomen, eentje die maar weinig mensen aan zagen komen. McLaren kwam met een enorm updatepakket en Red Bull begon meer en meer te worstelen met de balansproblemen waar Verstappen al in een vroeg stadium over sprak.
Het leverde voor Verstappen eveneens een hele andere situatie op: van domineren tot standhouden met wat niet meer de snelste auto bleek, meer dan eens was Red Bull qua pure snelheid zelfs het derde of vierde team. Het maakt dat Verstappen moest maximaliseren, hetgeen hij met verve heeft gedaan. De Nederlander heeft races gewonnen die hij naar eigen zeggen niet had moeten winnen - denk maar eens aan Canada - en zag McLaren met zowel de starts van Norris als ook de 'papaya rules' onnodig punten weggooien. Verstappen heeft het voorbije jaar als individu op hoog niveau gepresteerd, waarbij hij alleen in Hongarije (waar hij nadien ook zelf om kon lachen) en Mexico het hoofd eventjes verloor.
In Brazilië volgde de kroon op het werk, waarna het karwei in Las Vegas definitief is afgemaakt. Tijdens een speciale kampioenspersconferentie, die in The Sin City volgde, toonde Verstappen zich behoorlijk open over de mentale kant van dit seizoen. Hij liet weten dat er veel momenten zijn geweest die makkelijk 'demotiverend' hadden kunnen werken, maar dat juist op die momenten doorzetten van doorslaggevend belang is geweest. Het maakt dat Verstappen dieper voor deze titel is gegaan dan dat vooraf werd verwacht, maar wellicht ook dat hij er meer credits voor krijgt. Waar er de voorbije jaren - ook in Groot-Brittannië - nogal snel naar de auto werd gewezen, lachte Verstappen in Vegas op de vraag of hij nu als individu meer credits krijgt: "Ik weet niet wat ik anders nog meer moet doen!"
De ommekeer rond Miami is zoals gezegd deels aan de worsteling van Red Bull Racing toe te schrijven, maar McLaren verdient er ook ontegenzeggelijk lof voor. Het team is in Florida met een significant pakket voor de dag gekomen en dat is de kickstart van een gedenkwaardig seizoen gebleken voor iedereen in papaja. De rijderstitel was door verschillende factoren te hoog gegrepen, maar McLaren heeft aan het eind van de rit wel de eerste constructeurstitel sinds 1998 te pakken - alsnog een prestatie van formaat.
Het zegt veel over de reis die het team heeft afgelegd, wat op meerdere vlakken geldt. Op sportief gebied zijn er in de voorbije jaren vele stappen gezet. De faciliteiten in Woking zijn op orde gebracht en het team is meermaals opnieuw gestructureerd. Dat gebeurde in eerste instantie onder leiding van Andreas Seidl, waarbij zijn vertrek naar het Audi-project (waar hij inmiddels ook alweer weg is) eerst als een groot verlies werd gezien. In realiteit heeft Andrea Stella het stokje wonderwel overgenomen als teambaas. Tel daarbij op dat de technische afdeling is versterkt met onder meer Red Bull-aanwinst Rob Marshall, die intern trouwens zeer hoog wordt ingeschat, en er staat in de breedte simpelweg een sterke formatie.
Dat laatste geldt ook op coureursvlak. Verstappen heeft het duo Norris-Piastri meermaals aangeduid als de beste line-up van het huidige Formule 1-veld en herhaalde dat in Singapore nog maar eens. Norris heeft qua pure snelheid nu nog de overhand, al mag niet worden vergeten dat het voor Piastri slechts zijn tweede F1-seizoen is geweest, waardoor het volgen van de onderlinge dynamiek in de komende jaren zeer interessant belooft te worden. Naast het sportieve plaatje, moet ook het commerciële aspect worden benoemd. Zo vertelde Zak Brown dat McLaren enkele jaren geleden bijna failliet was en nagenoeg geen sponsor op de auto had staan. Ook in dat opzicht ziet de wereld er anno 2024 een stuk rooskleuriger uit.
Achter Verstappen en Norris heeft Charles Leclerc beslag weten te leggen op de derde plek in het rijderskampioenschap: een prestatie die complimenten verdient. Ferrari heeft het immers behoorlijk lastig gehad in de middelste fase van het seizoen, maar Leclerc maximaliseerde steevast. Waar het gesprek in de laatste maanden van 2024 vaak over een 'titelstrijd' tussen Verstappen en Norris ging, was de realiteit dat Leclerc dichter bij de Brit stond dan Norris bij Verstappen. Leclerc heeft een sterk seizoen gereden en dat in stijl afgesloten met zijn inhaaljacht in Abu Dhabi. De Monegask haalde alles uit de kast om Ferrari in extremis toch nog aan de constructeurstitel te helpen, al mocht dat helaas niet baten.
Desondanks heeft Leclerc zich in 2024 snel, stabiel en volwassen getoond. Terugdenkende aan dit seizoen springen er natuurlijk twee races uit: Monaco en Monza, twee kippenvelmomenten van het voorbije jaar. In het prinsdom wist Leclerc voor het eerst af te rekenen met wat de vloek van zijn thuisrace werd genoemd. Dit seizoen volgde de zoete zegetocht in wat de Italiaanse commentator 'a casa tua, Charles' noemde, oftewel in eigen huis. Nadien volgde een mogelijk nog mooiere triomf in het huis van de tifosi: Monza. Het gaf de Italiaanse commentator wederom reden tot uitzinnig commentaar: "Una giornata fantastica per i tifosi della rossa! A casa nostra, Charles!", klonk het alvorens duizenden fans het Fratelli d'Italia luidkeels mee konden zingen. Dagen om - zeker voor Leclerc - nooit te vergeten.
Ferrari heeft ook als collectief hoopgevende signalen getoond. Zo wist Carlos Sainz naast de drie zeges van Leclerc ook twee overwinningen (Australië en Mexico-Stad) te noteren. 2024 is echter geen rechte weg geweest voor de Scuderia, doordat de nieuwe vloer uit Barcelona niet deed wat ervan werd verwacht en het team terugwierp in de doorontwikkeling. Maar richting het einde van het jaar stond de Italiaanse trots er weer. Opmerkelijk is trouwens dat Ferrari in die fase van het seizoen vooral hoog werd ingeschat in Baku en Singapore, maar dat het door een verbeterde vloer op meer conventionele banen als Austin en Mexico-Stad juist toonaangevend was. Het zal de Italiaanse burger moed geven richting volgend jaar.
Begin dit jaar, tijdens de seizoensopener in Bahrein, leek Alpine een desastreuze jaargang tegemoet te gaan. De Franse equipe bungelde kansloos achteraan en leek alle zeilen bij te moeten zetten om niet met de rode lantaarn te eindigen. Maar wederom in het Midden-Oosten, toen de Formule 1 daar na een rondje om de wereld weer terug was (ditmaal in Abu Dhabi), zag het geheel er een stuk beter uit. Alpine eindigde immers niet als laatste, maar als zesde bij de constructeurs, in zekere zin dus als best of the rest.
Het is toe te schrijven aan enorme stappen in de doorontwikkeling - een soort noodplan na de sof van begin dit jaar - maar ook aan Pierre Gasly. Zo gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Haas en RB over het hele seizoen de snellere auto hebben gehad, maar dat Alpine beide formaties pardoes passeerde dankzij het dubbele podium in Brazilië en ook door de topvorm die Gasly daarna te pakken had. Denk maar eens aan zijn sublieme derde plek tijdens de kwalificatie in Vegas, P5 in de hoofdrace van Qatar en een zevende stek in de seizoensfinale. Gasly is daarnaast ook de coureur die de minste schade van iedereen heeft gereden: in sommige statistieken staat hij zelfs op nul euro schadeposten, al denkt het team daar iets anders over. Hoe dan ook heeft de Fransman een ijzersterke tweede seizoenshelft afgewerkt en zich steeds meer ontpopt tot teamleider. Dat laatste is welkom, aangezien Jack Doohan als teamgenoot niet meteen een hoogvlieger lijkt. Maar goed, met Gasly heeft Alpine in ieder geval één coureur waar het op kan bouwen.
Alhoewel Haas de zesde plek bij de constructeurs uiteindelijk aan Alpine heeft moeten laten, kan ook de Amerikaanse brigade terugkijken op een overwegend goed jaar. Ayao Komatsu heeft het stokje als teambaas overgenomen van Guenther Steiner en heeft dat lovenswaardig goed gedaan. Hij past in een trendlijn van technische mensen die de algehele leiding binnen een F1-team overnemen, en dat lijkt Haas tot dusver nog geen windeieren te leggen. De auto was beter dan de afgelopen jaren, met name als het gaat om het in leven houden van de banden - vorig jaar natuurlijk nog de achilleshiel.
De aangepaste karakteristieken van de auto zijn misschien ietwat ten koste gegaan van sensationele kwalificaties, al ontpopte Nico Hülkenberg zich bij vlagen nog altijd tot 'kwalificatiebeest'. De Duitser heeft het onderlinge kwalificatieduel met 16-6 gewonnen van Kevin Magnussen en had ook op zondagen de overhand. Sterker nog: van de 58 WK-punten die Haas in totaal heeft verzameld, zijn er 41 stuks op het conto van de Hulk toe te schrijven. Het laat zien dat er ondanks zijn 37-jarige leeftijd nog niet veel sleet op lijkt te zitten. Hülkenberg is dit seizoen bijna zo constant geweest als een Zwitsers uurwerk en dat komt goed uit, aangezien hij volgend jaar bij Sauber natuurlijk ook in Zwitserse dienst gaat rijden.
Source: Motorsport