Bosz knikt instemmend tijdens het persgesprek op trainingscomplex De Herdgang. "Ik had verwacht dat ik me anders zou voelen nadat ik mijn eerste landstitel had gepakt. Eindelijk kampioen, dat zal wat met je doen, dacht ik. Maar de waarheid is dat ik er niets van merk."
Bosz werd door velen beschouwd als Cruijff-adept die zijn teams mooi en aanvallend liet voetballen, maar geen hoofdprijzen pakte. Het lukte niet bij clubs als Borussia Dortmund en Olympique Lyonnais en ook bij Ajax bleef hij zonder eremetaal. Bij PSV maakte Bosz korte metten met zijn imago van "naïeve" coach die de schoonheid van het spel prevaleert boven prijzen.
"Maar ik heb na die titel geen moment gehad van: kijk mij eens even", benadrukt hij. "Het uitblijven van prijzen heeft nooit gevoeld als een last op mijn schouders. Het was alleen bij de buitenwereld een ding. Ja, ik had bij Ajax de landstitel moeten pakken. Maar bij Vitesse en Heracles (oud-clubs van Bosz, red.) kon je dat niet van me verwachten."
Natuurlijk is Bosz blij met de landstitel van PSV. "Maar als je mij vraagt of ik meer heb genoten van de titel of ons voetbal, zeg ik dat laatste. Als ik door Eindhoven loop, zeggen mensen soms: 'Ik geniet van hoe we voetballen.' Zelfs mensen die al twintig jaar een seizoenkaart hebben. Dát is waarvoor ik het doe."
PSV steekt onder Bosz al anderhalf jaar ver boven de rest van de Eredivisie-clubs uit en vestigt record na record. Zondag tegen Feyenoord (3-0) bewees PSV opnieuw een klasse apart in Nederland te kunnen zijn.
Toch was Bosz aan het begin van het seizoen niet zeker of PSV het hoge niveau dit seizoen zou kunnen vasthouden. "Toen ik vorig jaar kwam, was PSV vijf jaar geen kampioen geworden. Ik moest spelers eerder afremmen. Dit seizoen is alles anders. En dan nóg er zo voor staan in de winterstop..."
Bosz waarschuwde zijn spelers voor de eerste training dat er verzadiging zou optreden. "Zonder dat ze het zelf zouden merken. Ze hebben een titel op hun naam staan. Ze hebben meer punten op dat FIFA-spel dan vorig seizoen. Dat is voor die gasten belangrijk. Die verzadiging moet je tegen zien te gaan."
"Juist daardoor zou de tweede landstitel met PSV een grotere prestatie zijn dan de eerste. Het is mentaal zo lastig om dit vol te houden. Kijk naar Heerenveen. Die verslaan ons en hun seizoen is gemaakt. Daar moeten wij telkens tegen opboksen. Daarom is het zo knap wat clubs als Manchester City en Real Madrid doen."
Bosz weet dat hij moet genieten van wat PSV presteert, maar hij slaagt daar naar eigen zeggen nauwelijks in. "Je hebt als trainer altijd zorgen. Gek, hè? Maar zo ben ik altijd geweest."
"We stonden met Vitesse eens 0-4 voor bij Ajax en ik was in de 88e minuut druk aan het coachen. 'Nu ga je zitten en genieten', zei mijn assistent Hendrie Krüzen. Hij had gelijk. Mijn assistent Rob Maas zegt het nu ook wel eens. Maar het zit niet in me."
Ook bij de bizarre ontknoping tegen Shakhtar Donetsk (3-2-zege) vorige maand kon Bosz de blijdschap niet toelaten. Na de late winnende goal van Ricardo Pepi bleef de coach versteend op de bank zitten, terwijl zijn stafleden van blijdschap alle kanten op renden.
"Daar schaam ik me een beetje voor", zegt hij. "Het zag er toch niet uit? Ik weet niet waardoor het gebeurde. Misschien was het vanwege de stafleden van Shakhtar, met wie ik eerder had samengewerkt."
Bosz benadrukt dat hij wel kán genieten. "Maar dat doe ik thuis in Apeldoorn of in ons appartement in Eindhoven. Met een rood wijntje of een glas whiskey en een sigaar." Sinds kort mag hij van zijn vrouw Jolyn in Eindhoven binnen roken. "In Apeldoorn had ik al mijn eigen rookkamer."
Dit jaar ging het óók geregeld over de houding van Bosz. Dat de Apeldoorner soms wat nors en eigengereid overkomt, heeft volgens hemzelf niets te maken met toneelspel ("Mijn moeder zei vroeger al dat ik eens wat meer moest lachen").
Eerder verweet ESPN-analist Kenneth Pérez hem te acteren. "Pérez... Verschrikkelijk. Er wordt in een interview naar mijn mening gevraagd. Die geef ik. En vervolgens ben ik een acteur. Belachelijk", zegt een zichtbaar geïrriteerde Bosz.
"Ik wíl niet eens een rol spelen. Als speler heb ik coaches gehad die tegen me logen. Stoorde ik me gigantisch aan. Ik zei tegen mezelf: 'Zo ga ik nóóit worden als trainer'. Goed is goed, slecht is slecht. Rudi Völler zei me bij Leverkusen eens dat ik na een 3-0-zege niet kritisch moet zijn. Zo ben ik nu eenmaal. De mensen op de tribunes zijn toch niet achterlijk?"
"Misschien maak ik het mezelf moeilijk met die openheid", aldus Bosz. "Maar ik heb van mijn moeder geleerd dat je nooit moet liegen, omdat je je leugens moet onthouden. Nou, dat is moeilijk, hoor. Ik ben in ieder geval transparant."
Bosz laat de commentaren zoveel mogelijk langs zich heen gaan. Dat leerde hij in zijn periode als speler van het Japanse JEF Utd Ichihara. "Daar kón ik niets lezen. Lekker rustig." Zijn geliefden hebben er wel last van. "Mijn moeder raakt geïrriteerd als er iets lelijks over me wordt geschreven. Zij leest alles."
Bosz praat met een lach over zijn in Apeldoorn woonachtige moeder. "Ik zie haar helaas te weinig." Dat geldt ook voor andere familieleden en vrienden. "Daar schaam ik me voor. Na jaren in het buitenland kan het nu eindelijk, maar alsnog lukt het niet."
Bosz is 's morgens om 7.00 uur op de club, waar hij na "een half uurtje slap ouwehoeren" met zijn stafleden de training voorbereidt. Hij is vaak niet eerder dan 18.00 uur weg. "En als ik een keer thuis ben in Apeldoorn, moet er van alles in ons nieuwe huis gebeuren. Er blijft weinig tijd over voor familie."
Dat is iets waar Bosz na meer dan vijftig jaar in de voetballerij stiekem wel naar snakt. "Het voetbal vreet me op", zegt Bosz, die tot medio 2026 vastligt bij PSV. "Dat kan ook niet anders met hoe ik het vak beleef. Maar ik krijg er veel voor terug. Ik ga elke dag met plezier naar mijn werk."
Niet in de laatste plaats door het sprankelende voetbal dat de Eindhovenaren onder Bosz spelen. "Of ik mijn voetbalopvatting zou inruilen voor drie landstitels? Absoluut niet. Maar het is wél fijn als het voetbal resultaat oplevert. Zo'n rondrit door Eindhoven op de platte kar wil ik nog eens meemaken."
Source: Nu.nl sport