De spanning tussen apotheekpersoneel en werkgevers is de afgelopen maanden hoog opgelopen. De medewerkers eisen betere werkomstandigheden en een hoger loon.
Maar de bedrijven zeggen dat niet te kunnen betalen, onder meer doordat verzekeraars de prijzen van medicijnen laag houden, wat de winsten van apotheken onder druk zet.
De medewerkers nemen daar geen genoegen mee en wilden aanvankelijk aanstaande maandag, dinsdag en vrijdag het werk neerleggen. En omdat het woensdag en donderdag Kerst is, zouden hierdoor veel apotheken de hele week dicht zijn. De werkgevers stapten naar de rechter, die hen gelijk gaf. De staking is daardoor van de baan.
Maar het conflict is er nog steeds en de bereidheid tot staken ook. Drie medewerkers leggen uit waarom ze de acties echt nodig vinden.
Paula Kleibergen (50) werkt al jaren als apothekersassistent. Ze is ook lid van het Actiecomité Apothekersassistenten en is de afgelopen maanden veel aanwezig geweest bij regionale stakingen. "Mijn opa zou trots zijn dat ik vooraan sta", lacht ze.
Als de stakingen van komende week waren doorgegaan, had ze overigens niet mee mogen doen. Ze werkt in een dienstapotheek en die moet openblijven voor spoedgevallen - ook 's avonds, 's nachts, in het weekend en op feestdagen. En dus ook tijdens stakingen.
Dat de aangekondigde staking niet doorgaat, neemt voor haar de noodzaak van een betere cao niet weg. "Het voelt voor mij als nu of nooit. Ook onze vaste lasten worden weer hoger. Zelfs mijn nichtje dat een mbo-opleiding tot verpleegkundige volgt, verdient per uur meer dan ik."
Bij regionale acties eerder dit jaar peinsde Cristel van Loon (46) er niet over om te staken. "Ik dacht: zo erg is het toch niet? Maar dan ga je narekenen en vraag je aan mensen om je heen wat ze verdienen. Ik kwam erachter dat ik ondanks mijn jarenlange ervaring net boven het minimumloon verdiende." Het lage loon in verhouding tot de de verantwoordelijkheden zorgde ervoor dat ze besloot om te staken.
De stakingen gaan Cristel en haar collega's niet in de koude kleren zitten. "We hebben nog nooit gestaakt. Dat voelt onwennig. Ik heb er een paar nachten niet door geslapen en niet door kunnen eten." Wat het voor haar en haar collega's extra moeilijk maakt, is dat ze patiënten niet willen treffen. "Maar als er na regionale acties nog steeds geen stappen in de onderhandelingen zijn gedaan, moeten we voor onszelf opkomen."
Volgens Annette Mourits (58) wordt vaak gedacht dat zij en haar collega's alleen achter de balie staan. "Er is veel meer dan dat. We controleren elk recept, controleren of je het medicijn wel kunt combineren met wat je al neemt en we zoeken naar alternatieven bij tekorten", vertelt ze.
Naast een hoger loon, vragen de apotheekmedewerkers en assistenten ook aandacht voor werkdruk en agressie van patiënten. Volgens Annette, Cristel en Paula is het zogeheten preferentiebeleid van zorgverzekeraars een van de oorzaken. Soms besluiten zorgverzekeraars alleen een goedkoper merk van een bepaald medicijn te vergoeden. Medewerkers moeten dan aan patiënten uitleggen dat ze een ander doosje meekrijgen dan voorheen.
En dat werkt boosheid en frustratie in de hand, ziet ook Paula. "Ik sta in mijn apotheek achter glas. Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat iemand tegen het glas spuugde of bonsde met een vuist. Ik sta dan bibberend achter de balie en wil op zulke momenten snel handelen. Dan kan het zijn dat je belangrijke alarmerende signalen mist doordat je zo onder druk staat - met alle gevolgen van dien."
Een ander probleem is volgens haar dat er over tien jaar een enorme uitstroom komt van collega's die met pensioen gaan. "Tegelijkertijd zien we dat de instroom mager is. Studenten zien dat we slecht verdienen voor ons werk." Volgens Paula kan een verhoogd loon het vak van apotheekmedewerker en -assistent weer wat aantrekkelijker maken.
Annette zag in het afgelopen jaar vier van haar collega's vertrekken naar de ziekenhuisapotheek. In die apotheken verdienen medewerkers en assistenten meer. Dat zou in de honderden euro's per maand lopen. "Voor die vier collega's is niemand meer in de plaats gekomen. Er komen meer taken op mijn bordje."
Een betere cao is daarom ook een kwestie van erkenning, zegt Cristel. "Het voelt alsof je niet gezien wordt. Zo zegt mijn werkgever dat hogere lonen niet te betalen zijn, maar er worden wel grote verbouwingen van onze apotheek aangekondigd. Op een gegeven moment rijmt dat niet meer." En dat moment is volgens Cristel nu.
Source: Nu.nl economisch