Een vriend moest spreken aan zijn moeders graf, en nu zocht hij iemand om even zijn tekst uit te proberen. ‘Mijn kinderen zijn daar ook. En een huilende vader, dat moeten we niet hebben.’ Oefening baart droge ogen, was het idee.
Hij speelde de nuchtere soort en deed absoluut niet bezorgd. Zijn moeder was oud en lang ziek geweest, opluchting overheerste. Maar mij neem je niet in de maling, althans niet op dit vlak. Zo monter mogelijk begon hij, om al na een paar woorden, geheel volgens mijn verwachting, schokschouderend vast te lopen. Het was bij het woord ‘altijd’ dat hij brak. ‘Godver’, mompelde hij, door een grimas heen.
Even was het stil. Toen klonken er voetstappen op de gang. Het was zijn vrouw, die hem kwam ophalen. Eerst zag ze zijn rooddoorlopen ogen, toen het A4’tje in zijn hand. Glimlachend streek ze door zijn haar. ‘Heb je nou alwéér geoefend, schat?’
Source: Volkskrant columns