Het kruispunt van de Amsterdamse Marnixstraat en de Rozengracht is wegens werkzaamheden een onbegrijpelijk doolhof geworden. Je moet je tussen hekken doorwurmen zonder te weten waar je uit zult komen.
Op een winderige avond trof ik in dit doolhof een blind stel dat verdwaald was. Ik nam ze bij de arm, op weg naar de tramhalte, die ik zelf ook nauwelijks wist te vinden. Daardoor hadden we wel tijd om te kletsen. Ze vertelden dat ze oorspronkelijk uit Teheran kwamen, maar nu in Purmerend woonden. Ongeveer twee keer per jaar gingen ze naar een Iraans restaurant in Amsterdam. Ik vroeg of ze Iran misten. ‘Vooral het weer daar,’ zei de vrouw. Het was inmiddels gaan motregenen.
‘En hoe is Purmerend?’ vroeg ik, want ik krijg verder nooit de kans te horen hoe een blind persoon uit Teheran Purmerend ervaart. ‘In de zomer ruikt het er lekker,’ antwoordde de man, ‘alleen duurt de zomer nogal kort.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns