Laatst deed ik een oproep, beste lezers, schreef ik, willen jullie meer of minder Marc Bolan (T. Rex) in jullie krant? Mijn vriendin Jet scandeerde: ‘Minder, minder, minder’, maar haar had ik niks gevraagd. Na het weekend ging, dingdong, de deurbel.
Ik openmaken. (Lijkt overbodig, maar sinds we belletjetrekkers hebben doen we vaker niet open en gooi ik een zwarte strijker door de brievenbus – naar buiten dus, alsof de brievenbus iets uitspuugt. Snoep, denkt de schobbejak, en dan is het BAMM.)
Op de stoep stond een blonde vrouw in een jurkje gemaakt van Volkskranten. ‘Hoi, hoi’, zei ze, ‘ik ben Yvon.’
Ik zag meteen dat het Yvon Jaspers was, maar om leuk te zijn bulderde ik ‘JEEEET’, over mijn schouder, ‘je oudtante.’
Yvon moest hartelijk lachen, maar werd snel weer zakelijk, ik moest raden ‘hoeveel brieven’ ik ‘had’. Ik zei ‘achtenzestigduizend, of nee, wacht’, en toen vals bescheiden, ‘dertig?’
Het waren er één. Ter redactie, door wie Yvon was ingehuurd, het was een schnabbel gaf ze toe, was een brief gearriveerd van Marc Bolan, de zanger van T. Rex.
‘Ik hoop óver’, reageerde ik spookachtig, maar toch blij verrast. ‘In feite kan één brief genoeg zijn.’
Yvon bleef er gezellig bij terwijl ik, met hulp van wat vrienden, de brief ging lezen. Ze nam plaats aan onze eettafel, waar nu ook Maarten ’t Hart bleek te zitten.
‘Waar wacht je nog op’, zei Yvon kittig maar erg menselijk. Mijn brief zag er, in de zin van (sic), als volgt uit:
‘Hallo
Beste Peter
Marc Bolan, over wie heb je het?
Vandaag weer gehoord, Perfect Day.
Mijn dag was nog beter.
T-Rex – Lou Reed, 0-10
Groeten
H .Spijkers’
Leuk. Opgetogen legde ik de brief op de stapel kanshebbers. Fans van Lauwe Reet, zoals ik Lou’s naam in besloten kring weleens uitspreek, hebben een streepje voor!
Yvon had ondertussen haar hoofdje in haar nek gelegd. ‘Jij bent wel een boekenboer, zeg’, zei ze. Alsof ze in een bikini gemaakt van Volkskranten een tsunami zag aankomen, zo staarde ze naar Jurassic Kast. ‘Ik heb heel wat megastallen gezien’, zei ze tegen Maarten, ‘maar zo hoog? Nee.’
‘Ik heb veel meer boeken’, zei ’t Hart. ‘En ik heb ze, in tegenstelling tot Peter, ook allemaal gelezen. Wat de heren Bolan en Reet betreft, geef mij maar Bach.’
Yvon knikte begripvol – het moment waarop wederom de deurbel ging. Snel pakte ik een strijker uit het depot, nee hoor, ik had wel een vermoeden wie er nu weer voor de deur stond.
‘Voor jou Maarten’, bulderde ik, ‘P.C. Hooft.’
Mijn vriendin Jet zette (Bang a Gong) Get It On op, waarom ook niet. Yvon dansen, mijn vriendin Jet dansen, en P.C. die op z’n krulslofjes voor me uit de woonkamer in gleed, ‘you’re an untamed youth’, zongen we ’t Hart toe, ‘that’s the truth, with your cloak full of eagles, you’re dirty and sweet, oh yeah’, etc.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns