In de Joodse wijk van Antwerpen liepen twee jongetjes voor me uit, ik denk een jaar of 8, een van hen sleepte een step achter zich aan als een onwillig huisdier. Ik kon niet verstaan of ze Nederlands of Jiddisch praatten of misschien Frans, en uiteindelijk glipten ze een koosjere supermarkt in zoals een ander het bordeel betreedt. Verboden lichamen, verboden snoepgoed. Waar het om gaat is het verbod, de step bleef buiten.
Een lezing in een bibliotheek had mij naar Antwerpen getrokken. Daarna volgde een televisieprogramma waarin ik mocht praten over een fragment uit een boek dat veel voor me had betekend. Ik had iets gekozen uit De minnaar van Marguerite Duras in de vertaling van Marianne Kaas. Er was een andere vertaling, maar ik had die van Kaas gekozen. Vroeg of laat moet je kiezen hoewel ik erg van merkeln houd: compromissen sluiten en belangrijke beslissingen uitstellen.
Word een hoofdpersoon, word een held, raadden sommige schrijvers hun lezers aan. Je kunt ook een hoofdpersoon worden door de beslissing uit te stellen. Of anderen te laten beslissen.
’s Avonds laat liep ik weer door de Joodse buurt, kinderen waren nergens meer te bekennen maar uit sommige ramen kwam tl-licht, dat ongetwijfeld bedoeld was om de zonde te verdrijven. Een opwekkende gedachte dat die verdreven kan worden zoals je muggen verdrijft.
Ik had geen belangrijke beslissingen genomen, weer niet, hooguit wat onbelangrijke.
Nog geen 48 uur later zat ik in een Amsterdamse crèche op een houten bankje om wat Sinterklaasfestiviteiten bij te wonen. De peuters kregen een fluit, de ouders koffie.
Ik had een kleine koffer bij me omdat ik met mijn zoon in een hotel zou gaan logeren om de feestelijkheden luister bij te zetten. Een hotelkamer is voor mij toch wel het toppunt van feestelijkheid. Direct daarna gevolgd door het bad.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns