Het was al laat zaterdag en de vraag aan mezelf was helder: nog even kijken naar een laat staartje sport op de publieke omroep? Mmm. Wat hadden ze in de aanbieding? De training voor de laatste Grand Prix, weer een wereldbeker shorttrack? Mwah. Twijfel.
Hé, sensatie op de sprint, atletiek, luidde de aankondiging. Ene Gout Gout, een jongen van 16 jaar, liep zo hard dat hij een 56 jaar oud Australisch record op de 200 meter verbeterde tot 20,04. Is hij de nieuwe Usain Bolt, vraagt de atletiekwereld zich af?
Ik wilde alles, of in elk geval veel weten over Gout Gout, na het zien van zijn race in een bijna leeg stadion, tijdens Australische jeugdkampioenschappen. Het zijn heerlijke beelden van onbevangen, pure sport, extra speciaal vanwege de galmende stem van de omroeper in het stadion, alsof hij de god van de atletiek is die op een wolk zijn zegen uitspreekt over de sprinter.
Heeft die donkere, ietwat wild en ongecontroleerd lopende, dunne jongen een motortje verstopt onder zijn strakke vel? Is dit echt, of heeft een of andere grapjas met behulp van AI een filmpje in elkaar geknutseld?
Het is echt, klinkt het vanaf de wolk. Wat een snelheid. Ergens onderweg loopt hij meters weg van de rest, een soort recreanten die naar het schijnt inmiddels over de finish zijn. Leeftijdgenoten op een fatbike krijgen het lastig in de sprint tegen Gout Gout.
‘Deze jongen heeft de ogen van de wereld gestolen’, is de god op de wolk enthousiast. Gout, met één keer Gout op zijn shirt, wijst naar zijn naam, naar Gout dus, en roept ‘remember it’, als zijn tijd bekend is.
Zie zijn armen nog wat ongecontroleerd zwaaien. Je bent nog lang niet gewend aan zijn aparte naam, Gout Gout, en hoe dat precies uit te spreken, als ergens in een Australisch bericht staat dat Gout eigenlijk Guot moet zijn (uitspraak Gwot).
Ergens is iets fout gegaan tijdens het inschrijven van de jongen bij de burgerlijke stand. Vader Bona en moeder Monica hopen dat de media hun kind in het vervolg Guot Guot zullen noemen, dat dat eigenlijk best belangrijk voor ze is, want Gout betekent jicht in het Engels en dat is bepaald geen fijne naam, zeker niet voor een hardloper.
Maar goed, als het Gout Gout blijft, is dat maar zo. Waarom het dan twee keer Gout is, zien we ook wel, want de jongen heeft nog jaren te gaan.
De wortels van Gout Gout, of Guot Guot, liggen in het huidige Zuid-Soedan, dat zich vanwege een uitzichtloze oorlog in 2011 afscheidde van Soedan. Velen zullen zijn ouders gelukszoekers noemen, omdat ze in 2005 vluchtten uit de oorlog, twee jaar voor de geboorte van Gout Gout.
Maar laten we eerlijk zijn: zijn wij niet allemaal gelukszoekers, ieder op zijn eigen manier, op zijn eigen niveau, met onze eigen dromen en wensen? Bijna was de vlucht naar Canada gegaan, maar de bestemming wijzigde in Australië, naar een plaatsje bij Brisbane. Daar zijn in 2032 de Olympische Spelen, alsof het verhaal van Gout Gout nog niet mooi genoeg is.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns