Het schrappen van de verplichting nestkasten in te bouwen is vooral politiek van de lange neus en de opgestoken middelvinger.
Op papier heet Mona Keijzer minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, maar tot nog toe keert zij zich voornamelijk tégen huisvesting. Ze procedeerde al eens tegen de bouw van een woonzorgcomplex voor dementerende ouderen, dat naar haar zin iets te dicht bij haar buurtje in Edam-Volendam kwam te staan. Een van haar argumenten was dat door de bouw het leefgebied van huismussen zou worden aangetast.
O, ironie: vorige week liet de mussenmoeder weten dat ze bouwbedrijven niet wil verplichten om in nieuw te bouwen woningen nestkasten voor mussen, gierzwaluwen en vleermuizen in te metselen. Alle drie de soorten zitten in het nauw, onder meer door gebrek aan geschikte nestruimte (lekker scheef zittende dakpannen zijn schaars geworden, spouwmuren waarin vleermuizen overwinteren worden volgespoten met isolerend purschuim). Het aantal huismussen is sinds de jaren tachtig met 60 procent gedaald. Nestkasten zouden de oplossing kunnen zijn, de effectiviteit bij gierzwaluwen lijkt in elk geval bewezen (voor huismussen is het nog onvoldoende onderzocht).
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Aan de maatregel was drie jaar gewerkt, hij had de instemming van de bouwsector, ambtenaren en natuurorganisaties. Het inmetselen van wat stenen met een gat erin en wat ruimte erachter is volgens de bouwers een fluitje van een cent (‘Hooguit enkele tientjes per voorziening’, schrijven de bouwers in een brandbrief aan de minister) en leidt op geen enkele manier tot de vertraging die Mona Keijzer zegt tegen te gaan.
Als het aan haar ligt, kunnen de dieren het dak op (en niet eronder). Dat noemt de minister STOER, een programma dat tot doel heeft het Schrappen van Tegenstrijdige of Overbodige Eisen en Regelgeving – je hoort de maandagse brainstorm van een legertje tekstschrijvers en politiek strategen erdoorheen.
Het schrappen van de maatregel is kortom vooral politiek van de lange neus en de opgestoken middelvinger – trek eraan en de kabinetsclown van dienst laat ze een poepie ruiken, de ‘groene gekkies’ die het haar achterban (boeren) zo lastig maken met hun gemekker over stikstof, mest en bestrijdingsmiddelen.
Lekker geen nestkasten meer, binnenkort een stapje dichter bij het afschieten van de wolf – het zijn niet eens maatregelen, want de gevolgen in de praktijk blijven nihil. Zoals de wolf ook met de nieuwe wetgeving gewoon een beschermd dier blijft waarop nog altijd niet gejaagd mag worden, zo is ook het schrappen van de nestkastverplichting een wassen neus. Want dat is het verheugende: enkele grote bouwbedrijven hebben laten weten dat ze gewoon doorgaan met het plaatsen van nestruimtes. Wel verfrissend: als een minister haar verantwoordelijkheid voor biodiversiteit niet neemt, pakken bedrijven die gewoon.
De ministerraad zal niettemin tevreden toekijken. Er is toch maar mooi weer wat zand in de machine van de groene gekkies gestrooid.
Zo wordt het ophangen van een mussenkast een politieke verzetsdaad. Iedereen kan zelf minister van huisvesting worden in zijn eigen koninkrijk. Wie stoer zijn middelvinger wil opsteken tegen Mona Keijzer en dit hele kabinet, doet met Kerst zijn naasten nog een nestkast cadeau voor huismus, gierzwaluw of vleermuis. Tegen de zomer zullen de ondergebrachte dieren van zich laten horen. Met een oorverdovend protestconcert fluiten ze de minister weg. Ook zij kan het dak op.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns