Rico Verhoeven verdedigt zaterdag tegen Levi Rigters al voor de twaalfde keer op rij zijn zwaargewichttitel bij GLORY. Waarom is de wereldkampioen al zó lang zó dominant? Samen met NU.nl blikt hij terug op enkele gevechten die hem hebben gevormd.
Na vijf rondes wordt de 25-jarige Verhoeven in zijn gevecht tegen de Roemeen Daniel Ghita door de jury unaniem tot winnaar aangewezen. De Nederlander ziet zijn grote droom in vervulling gaan: zwaargewichtkampioen worden.
"Als ik terugkijk, zie een jonge, ambitieuze Rico, die nog aan het opbouwen was. Iemand die z'n droom najoeg", zegt Verhoeven. "Ik heb nu een berg ervaring, meer dan wie dan ook in de zwaargewichtdivisie. Maar toen was ik wat meer onbezonnen. Wat meer gespannen ook. Je weet nog niet helemaal hoe en wat. Dat zijn allemaal dingen waar je aan moet wennen. Dat komt niet van vandaag op morgen."
"Ik weet nog dat ik in de week voor het gevecht flink ziek was. Dat was vervelend. Maar ik had Ghita al verslagen op een toernooi, een paar maanden eerder. Dus ik dacht: we gaan het nog een keer doen, we weten waar de sleutel ligt."
"De zenuwen voor een gevecht zijn wel altijd hetzelfde gebleven. Je went op een gegeven moment wel een beetje aan de spanning, het gevoel en de vibe. Maar die zenuwen zitten er - gelukkig - nog steeds."
Ruim een half jaar later ervaart Verhoeven voor het eerst wat het is om als wereldkampioen de ring in te stappen. Zijn tegenstander: Errol Zimmerman, een wat meer ervaren Curaçaoënaar. Verhoeven wint al in de tweede ronde via een technische knock-out.
"Wat ik me nog goed herinner, is dat de emoties in de aanloop naar het gevecht best wel hoog opliepen. Dat kwam in de wedstrijd ook tot uiting. We gingen er allebei lekker hard in", herinnert Verhoeven zich. "Het was een van de eerste keren dat ik dat meemaakte. Ik begon op een groter platform mee te spelen. Dan komen dit soort dingen erbij kijken."
"Verder voelde ik me eigenlijk niet anders dan voor mijn eerste titelgevecht. Ik was gefocust en zag ook toen al iedere wedstrijd als een nieuwe uitdaging. Iedereen wil de plek hebben die ik heb. Ik heb nu eigenlijk nog steeds veel rituelen voor een gevecht die ik toen ook had. Ik ben best wel een gewoontediertje."
Bijna twee jaar later krijgt kickboksen in Nederland een boost als Verhoeven de strijd aangaat met legende Badr Hari. In een kolkende hal in het Duitse Oberhausen komt Verhoeven als winnaar uit de strijd: Hari, die wordt gesteund door een enorme schare Marokkaanse fans, geeft in de tweede ronde op met een armblessure.
"Dat ging er net als tegen Zimmerman óók hard aan toe, zowel in als buiten de ring. Het leefde echt. Er stonden voor het eerst twee gasten tegenover elkaar die buiten de sport om bekend waren. Het was een droomscenario, een soort filmscript. Dat was ook weer nieuw voor me", zegt Verhoeven over een van de ijkpunten uit zijn carrière.
"Voor het eerst gingen mensen over de wedstrijd praten die normaal niet echt met kickboksen bezig waren. Net als wanneer het Nederlands elftal speelt. Dat was even wennen. Het maakte de druk nóg groter. Het was wat ik altijd hoopte. Ik wilde kickboksen naar het level tillen waar we nu zijn."
"Dat gevoel dat ik toen had, heeft Levi Rigters nu ook. Hij heeft al een beetje mogen proeven aan alles, maar nu komt alles ineens op hem af. Iedereen wil een interview van je, heeft een mening en blaast het op."
Het is misschien wel het spraakmakendste gevecht uit de loopbaan van Verhoeven: zijn tweede clash met Jamal Ben Saddik. De Nederlandse wereldkampioen heeft het zwaar, maar overleeft en slaat uiteindelijk zélf toe.
"Wat ik me hier vooral van herinner? Mijn oog", zegt Verhoeven, die allesbehalve ongeschonden uit de strijd met Ben Saddik kwam. Hij liep al vroeg in het gevecht een dik en bloedend oog op, maar won de partij met zijn Marokkaanse rivaal alsnog.
"Als ik terugkijk naar dit gevecht, dan kan ik eigenlijk alleen maar zeggen dat ik steeds beter ben geworden. Ik was tegen Ben Saddik rustiger dan vroeger, omdat ik toen al ik zóveel ervaring had. Strategisch zijn we als team een stuk slimmer geworden. Dat komt continu tot uiting op allerlei vlakken."
"Ik blijf continu zoeken naar hoe ik zo fit mogelijk blijf. Zeker als je ouder wordt, ben je aan het zoeken naar een manier waarop het nog steeds werkt. Daar hou ik aan vast. We hoeven als team geen totaal nieuwe dingen te bedenken, maar moeten vooral slim zijn."
Source: Nu.nl sport