‘Hey man, no man, don’t kill your brothers and sisters man, don’t do it! I know you want money, people want money, but money is a false goddess man! Think of the spirit, think of the children, we’re all one man! Don’t kill your brothers and sisters man, don’t do it!’
Voor wie zich afvraagt van welke sterrapper deze tekst is en waarom die hier wordt geciteerd: bovenstaande regels tekende ik op in de trein. Het copyright berust bij een man die daar met een koptelefoon op zat te videobellen. Het volume was zodanig dat ik in eerste instantie dacht dat er een rapnummer uit de luidsprekers van de NS klonk.
Ik pakte mijn opschrijfboekje om te noteren wat er tegenwoordig zoal in de trein wordt besproken en vroeg me af of die videobellende man iemand probeerde te weerhouden van een huurmoord of van een dienstverband bij een rebellenleger. Vervolgens vroeg ik me af waarom dit telefoongesprek geen enkele andere passagier leek te frapperen.
Terwijl de videobellende man een paar meter verderop ‘Don’t kill man, you don’t wanna be a murderer!’, tegen zijn schermpje riep, praatte de man tegenover mij op rustige kantoortoon tegen zijn schermpje: ‘Hé, met Jan-Wouter hier, ik ben onderweg maar ik heb alvast naar die Excel-sheets gekeken...’ Verderop zat Suzanne die ook deed alsof er in Sierra Leone niets aan de hand was. ‘Hoi, met Suzanne, leuke meeting gisteren, maar ik heb nog een vraag.’ Als ik degene was geweest aan de andere kant van de lijn, had ik voor Suzanne een vraag gehad: ‘Suzanne, wat hoor ik bij jou op de achtergrond?’
In het digitale prachttijdperk leven steeds meer mensen in de wereld van hun eigen schermpjes, zeggen ze. Je kunt ook zeggen dat steeds meer mensen zich steeds minder van de wereld van andermans schermpjes aantrekken. Ik hoop ondertussen dat dankzij dat videogesprek in de trein ergens iemand van het slechte pad is afgehouden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns