Een Zweedse minister lijdt aan bananenfobie. Ze is niet allergisch voor de vrucht, maar bang. Haar entourage moet ervoor zorgen dat plekken die zij bezoekt bananenvrij zijn. Appels en peren blijven ongemoeid, bananen worden afgevoerd als ongewenste elementen.
Natuurlijk werd de kwestie grondig afgepeld. Er was hoon en kritiek – de gewone, hardwerkende bananofoob heeft niet de mogelijkheid om de vrucht uit zijn dagelijks leven te bannen. Ook kreeg de minister bijval. Een lid van de oppositie verklaarde óók aan banaanangst te lijden. ‘Op dit gebied staan wij verenigd tegenover een gemeenschappelijke vijand.’ The Guardian concludeerde: ‘Voor wie nog nooit een negatieve interactie met een banaan heeft gehad, kan het moeilijk te begrijpen zijn.’
Niemand die zich intussen afvroeg: wat heeft de banaan misdaan? Natuurlijk, er zitten er altijd wel een paar tussen die al een beetje bruin zijn. Maar om dan maar een hele fruitsoort over één kam te scheren, is dat niet een beetje krom?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns