Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door ontwerpwetenschapper Jasper van Kuijk. Deze keer: soepel snelladen.
Met een elektrische auto op vakantie gaan begint steeds minder te lijken op een zenuwslopende laadpaalpuzzeltocht en steeds meer op, nou ja, vakantie. Afgelopen herfstvakantie reden we vanuit Zweden naar Nederland en terug, en iedere keer dat we dat doen, zijn er nieuwe verbeteringen.
Vooral in Duitsland hadden ze vroeger de neiging om bij laadstops maar één paal te plaatsen, met twee stekkers: eentje die niet paste op onze auto en de andere die stuk was. En als die niet stuk was, dan was hij wel bezet. Zelfs als je een app gebruikte om te zien of er een laadplek vrij was, kon die bij aankomst alsnog bezet zijn.
Inmiddels zijn er steeds meer laadstops met een groot aantal – zeg vijftien – snellaadplaatsen, waardoor er vrijwel altijd een plek vrij is of snel vrijkomt. Vrijwel al die laders hebben tegenwoordig dezelfde stekker, de CCS2-connector (Combined Charging System Type 2).
Op de heenweg konden we zelfs laden op de veerboot. Ideaal: je komt aan met een lege batterij, koppelt aan en rijdt uitgeslapen en volgeladen weer van de boot. Dit in plaats van dat we, zoals eerder, vlak voor of snel na de overtocht moesten gaan laden.
Deze keer kwam ik ook voor het eerst snelladers tegen waarop je gewoon met je bankpas (of op je telefoon) kon betalen. Voorheen stond je nog geregeld bij een laadpaal wéér een nieuwe app te downloaden of je via een QR-code aan te melden, omdat een van je vier (4!) laadkaarten net bij die paal niet werkte. We zouden het redelijk absurd vinden als je bij tankstations alleen maar met een kaart van die specifieke brandstofleverancier zou kunnen betalen, maar bij elektrisch laden was dat lange tijd de norm.
Kortere afstanden tussen laadstations, universele stekkers, meer laadpunten, via een app kunnen zien welke laders beschikbaar zijn en gewoon betalen met je bankpas. Langzaam verdwijnen de barrières die elektrisch rijden over langere afstanden lastig en stressvol maakten. Zoals dat gaat bij de introductie van innovaties: er moeten technologieën worden ontwikkeld, standaarden bepaald, afspraken gemaakt en verdienmodellen uitgewerkt.
Over de auteur
Jasper van Kuijk is ontwerpwetenschapper en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
En regelgeving. Dat ik nu elektrisch kan laden met mijn bankpas, is te danken aan de recente AFIR-regelgeving (Alternative Fuels Infrastructure Regulation) van de EU, die laadplekaanbieders verplichtte om dit mogelijk te maken. Net zoals EU-wetgeving het verplicht stelde om online te delen of er een laadplek vrij is en wat het laadtarief is. Die CCS2-stekker? Ook een EU-standaard.
Om nieuwe producten en technologieën goed te laten functioneren is vaak een heel ecosysteem nodig, met veel betrokken partijen. Dat geeft natuurlijk frictie, maar zoals de EU laat zien bij elektrisch laden, kunnen overheden een grote rol spelen bij het oplossen daarvan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns