Een jaar na de verkiezingen heeft Geert Wilders nog steeds gewonnen, maar ‘het volk’ waarvoor zijn kabinet meent op te komen (‘het lage volk’, zegt Albert der Kinderen) vraagt zich wel af waar hun politici eigenlijk mee bezig zijn. En geeft meteen het antwoord: ‘Met zichzelf.’
Toenemend wantrouwen is geen nieuws, maar zo koud hoorde ik het niet eerder. En dat in wat je een Wilderswijk kunt noemen: van alle Nederlandse stembureaus koos het buurthuis van Beersdal met 61,82 procent het allermeest voor de PVV. Dat waren 251 stemmen – een druppeltje in de Wildersblauwe oceaan van de verkiezingskaart, maar genoeg om te vragen hoe ze vinden dat het gaat.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hou je vast: ‘Ze maken er een rommel van, ik heb er niks meer mee.’ ‘Het is een poppenkast, het is niet standvastig.’ ‘Het zijn kleuters, echt waar.’ Het lukt me niet iemand te vinden die tevreden is.
Heerlen-Noord kreeg als geheel een slechte naam, maar dit wijkje ligt verzorgd op een heuvel met in het midden monumentale, wit-met-bakstenen mijnwerkershuizen, en daaromheen een rand van oudere nieuwbouw. Bijgehouden tuinen, nergens zwerfafval, park in herfsttooi, knappe naambordjes en videodeurbellen: er zijn mindere wijken, zegt John Finger, een ex-truckchauffeur die ‘helaas’ VVD koos, en de partij nu ‘meelopen’ verwijt. Hij begrijpt de teleurstelling in de wijk: ‘Ze stemmen Geert en wat doet-ie ermee? Die blaast wat en er verandert niets.’
Gebroken beloften: het Heerlense ziekenhuis dat toch verdwijnt, ondanks de grote woorden van PVV-minister Fleur Agema, het eigen risico dat blijft, de prijs van de ziektekostenverzekering. ‘We zijn gewoon genaaid door Wilders’, zegt Albert der Kinderen. Hij ‘was altijd van de PVV’, maar geeft het op en stemt niet meer. De chaos van het politieke nieuws dat elke dag naar buiten tuimelt, aandacht voor de poppetjes, niet voor hen. ‘Wij volgen ook de televisie, hè.’
Het kabinet, de premier voorop, bestaat uit ‘mensen die niks met de verkiezingen te maken hadden’, zegt een buurman van John die spijt heeft van zijn PVV-stem. ‘Wij stemmen, zij doen wat ze willen.’
Heerlen is een stad die al decennia haar best doet, maar telkens een douw krijgt die ze niet verdient. Lang een profijtelijk wingebied, nu staat het land er met de rug naartoe: de verhuizing van het DSM-hoofdkantoor naar Maastricht en Basel is allang vergeten, maar niet hier. Ze weten dat het ziekenhuis niet ‘plat’ moet omdat er te weinig personeel is, zoals minister Agema zegt, ‘het gaat gewoon om geld’.
Albert der Kinderen parkeert zijn auto met Duits kenteken bij het huis van zijn vriendin, hij heeft over de grens een appartementje, en waarom, zegt hij, is de wegenbelasting daar 170 euro en hier 1.200? Het is de economie: Albert hoopte op financiële ruimte met dit kabinet maar het tegendeel gebeurt. Zelf werkt hij 32 jaar in een fabriek. ‘Vragen ze me over te werken, moet ik nóg meer belasting betalen.’ Onderwijl is Geert Wilders ‘alleen maar bezig met asielzoekers, best belangrijk, maar wat doet hij voor zijn eigen volk? Wij zien niks. Alleen maar dat alles duurder en duurder wordt.’
Persalarm op mijn telefoon: Pieter Omtzigt terug in Den Haag, groot nieuws. ‘Hou eens op’, zegt Mia Zibret, ‘hij heeft zich niet ziek gemeld of niks, denk je dat ik dat kon maken op mijn werk?’ Ze laat de hond uit met haar man Martien, technisch medewerker in de metaal met vroegpensioen. Voor deze keer NSC-stemmers, ‘maar nu weten we het echt niet meer’. Camper op de oprit, het zit ze hoog dat zonnepanelen en elektrische auto’s duur worden gemaakt, ‘net nu ze interessant worden voor de gewone man’. Ze denken aan emigreren naar Hongarije.
Mia zegt: ‘Wat zijn wij eigenlijk negatief, hè.’
Martien zegt: ‘Het is gewoon zo.’
Twee straten verder laat Alex zijn hond uit, en neemt het op voor Wilders. Dat hij zijn beloftes niet waarmaakt komt ‘door de andere partijen’, ‘die zetten steeds de rem erop’. Het enige dat helpt is nog meer winst bij de komende verkiezingen, ‘dan komt Geert pas echt aan de macht’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns