Frans Timmermans (63) heeft onlangs een maagverkleining ondergaan, een ingrijpende stap in zijn leven na een jarenlange strijd tegen obesitas. De GL/PvdA-lijsttrekker vertelt in zijn stamcafé Tribunal in Maastricht openhartig aan De Telegraaf over deze beslissing, zijn worstelingen met overgewicht en hoe hij zijn gezondheid wilde redden. “Ik wist: iedere maand dat ik zo doorga, wordt mijn leven korter,” aldus Timmermans.
De politicus blikt terug op een leven vol gewichtsschommelingen. “Ik was altijd al dik, het is genetisch,” legt hij uit. Maar de problematiek gaat dieper. Timmermans groeide op in een gezin met veel spanningen. “Ik heb geen gelukkige jeugd gehad. Er was veel ruzie tussen mijn ouders en ik zat daar vaak tussenin. Dat heeft zeker een rol gespeeld.” Hij ontdekte al jong de effecten van stress en emotie-eten. Foto’s uit zijn jeugd confronteren hem met het jongetje van elf, twaalf jaar met vetrollen rond zijn buik. “Waarom hebben mijn ouders niet ingegrepen?” vraagt hij zich af.
De strijd met zijn gewicht bleef zijn hele leven een terugkerend thema. Ondanks periodes van intensieve sport en strenge diëten, kwam het gewicht steeds terug. ‘Voortdurend gejojo’, vertelt hij. Tijdens zijn drukke politieke carrière verwaarloosde hij zijn gezondheid. “Als je aanleg hebt om aan te komen, moet je secuur zijn met wat je eet. Met alle stress en werkdruk heb ik dat niet gedaan.” In zijn tijd als minister en later als Eurocommissaris probeerde hij verschillende medicijnen, zoals Saxenda en Ozempic, om zijn gewicht onder controle te krijgen. Deze middelen werkten echter tijdelijk of hadden bijwerkingen. “Uiteindelijk gaf ik het op en kwam ik zwaarder uit dan ik begon.”
Toen hij in 2023 terugkeerde naar de Haagse politiek, verergerde de situatie. De felle en persoonlijke sfeer in de Tweede Kamer bleek een zware mentale belasting. “Ik lette al helemaal niet meer op hoeveel ik at. Op een gegeven moment zag ik het niet meer zitten.” Zijn gezondheid verslechterde snel: hoge bloeddruk, een hoog cholesterol en het risico op diabetes stapelden zich op. “Alle signalen stonden op rood.”
Een bezoek aan de Nederlandse Obesitas Kliniek in Heerlen bracht een omslag. “Ze concludeerden dat ik nu wel morbide obesitas had. De risico’s van een operatie waren kleiner dan doorgaan zoals ik deed.” Het besluit was niet eenvoudig. Zijn dochter, werkzaam in het ziekenhuis, was aanvankelijk terughoudend en zijn vrouw Irene wees op de sociale gevolgen. “Ik heb mijn gezin bij elkaar geroepen en uitgelegd: ik wil nog lang van jullie genieten, maar daarvoor moet ik gezond worden.”
Op 8 oktober onderging hij de operatie. “De ingreep zelf viel mee, maar het is een grote stap.” Timmermans ervoer de beslissing als noodzakelijk. “Het voelde als een doodvonnis: iedere maand dat ik zo doorga, wordt mijn leven korter.” Hij benoemt ook het taboe rond overgewicht en schuldgevoel. “Veel mensen met overgewicht voelen zich schuldig, alsof het een gebrek aan wilskracht is. Dat is deels waar, maar het is ook genetisch. Ik hoop dat mijn verhaal anderen helpt die twijfelen of zich schamen. Schaam je niet en zoek hulp.”
De impact van de operatie is al merkbaar. “Ik voel me fysiek beter. Ik ben weer begonnen met fietsen en drink geen druppel alcohol meer.” Hij geeft toe dat hij sommige gewoontes, zoals koken met een glaasje wodka, mist. “Maar het overheersende gevoel is blijdschap. Ik heb alles geprobeerd, en dit is nu mijn oplossing.” In de eerste maand verloor hij tien kilo en verwacht hij nog zo’n twintig kilo te verliezen om onder de honderd kilo te komen.
Met een drukke politieke agenda blijft Timmermans streven naar een betere balans tussen werk en privé. Hij benadrukt dat zijn werk ook voor zijn gezin belangrijk is. “Misschien is het een schuldgevoel over al die jaren te veel werken. Maar als dit voorbij is, wil ik er helemaal voor ze zijn. En daarvoor moet ik gezond zijn.”
Source: Fok frontpage