‘Klimaatzorgen in Nederland nemen af’, las ik. Doordat mijn ogen naïever zijn dan mijn brein, ervoer ik gedurende enige milliseconden de warme gloed van goed nieuws. Het zal de combinatie van de woorden ‘zorgen’ en ‘afnemen’ zijn geweest. Dat, en de dwaze streken die de wanhoop ons flikt. Was het denkbaar dat ik het nieuws had gemist over een doorbraak die de afnemende klimaatzorgen verklaarde?
Natuurlijk niet. Geldzorgen nemen pas af als je weer poen in je achterzak hebt, en zo is het met de meeste zorgen, maar klimaatzorgen kunnen blijkbaar verdampen wanneer we dat gewoon graag genoeg willen. Een omgekeerd ‘manifesteren’, waarbij het geringe aantal politici dat nog de moeite neemt om een klimaattop te bezoeken een handje meehelpt.
Toe namen intussen de temperatuur, de hevigheid van orkanen en overstromingen. En vermoedelijk ook het aantal goedwillende, bezorgde mensen dat het beste beentje vóór blijft zetten maar zich afvraagt: wat heeft het allemaal nog voor zin?
Source: Volkskrant columns