Steeds als Oranje moest spelen, was Teun Koopmeiners geblesseerd. Tussendoor werd hem werkweigering verweten door Atalanta, maar kwam het wel tot een toptransfer naar Juventus. Nu is hij terug bij Oranje, fit én in vorm. "Ik ga nog een keer mijn kant van het verhaal vertellen."
Eindelijk staat hij weer op het trainingsveld van Oranje in Zeist, op hemelsbreed nog geen kilometer van de plek waar hij in de ochtend van 11 juni een van de pijnlijkste momenten van zijn carrière beleefde.
"Via de achteruitgang verliet ik het hotel", kijkt Koopmeiners vijf maanden later terug. "Met de taxi reed ik langs de bus van Oranje. Ik zag de spelers instappen op weg naar het EK in Duitsland. En ik ging naar huis. Het klinkt misschien wat dramatisch, maar zo is het wel."
Een schot op doel, tijdens de warming-up voor de oefeninterland tegen IJsland, werd Koopmeiners fataal. "Ineens voelde ik het in mijn lies. Ik wist meteen: dit is over. Er is 's nachts nog wel een MRI-scan gemaakt en die bevestigde wat ik vreesde. Ik moest zes tot acht weken herstellen. Kansloos dus, weg EK."
Als hij erover praat, wordt hij weer doodziek. Nuance was even niet aan hem besteed en nog steeds niet. "Ik hoorde weleens: er komen meer WK's en EK's aan. Maar ja, dat is gelul. Zelfs al zal ik nog acht eindtoernooien spelen, dan hadden het er negen moeten zijn."
Terwijl Oranje de halve finale van het EK haalde, vierde Koopmeiners vakantie. Voor zover dat ging. "Ik kwam moeilijk het zwembad in, want het lukte door mijn blessure amper om te lopen. Een ook al wil je niet teveel van het EK volgen, je kunt er niet om heen. Er is sociale media, op tv gaat het er alleen maar over. Ik zat ook nog steeds in de groepsapp van Oranje. Voor elke wedstrijd wenste ik ze succes. Natuurlijk dacht ik weleens: daar had ik ook moeten zijn."
Het is niet alleen het EK dat Koopmeiners miste. Zijn inbreng in Oranje in 2024 bleef tot dusver beperkt tot een invalbeurt van acht minuten in een oefenduel met Schotland in maart. Tijdens de interlandperiode in oktober zat hij thuis met een gebroken rib. "Ik kon niet lachen, niet slapen en niet ademen. Alles deed pijn", zegt hij met een glimlach. "De randvoorwaarden om een beetje normaal te leven vielen weg."
Toen Koopmeiners in september wel blessurevrij was, werd hij niet opgeroepen omdat hij op clubniveau niet in actie kwam. De 21-voudig international weigerde te trainen bij Atalanta in de hoop een transfer af te dwingen naar Juventus, zo was de lezing. Althans, van Atalanta.
"Als iemand thuiszit, hoeft dat geen werkweigering te zijn", zegt Koopmeiners, die verder niet te veel over het gedoe rond de transfer kwijt wil. "Dat komt later wel. Ik ga nog een keer mijn kant van het verhaal vertellen, maar niet nu. Dat ik nooit op een goede manier afscheid heb kunnen nemen van Atalanta en de fans, komt doordat er een eenzijdig verhaal verteld is. Iedereen denkt nu dat ik de club genaaid heb. En dat is jammer, want ik heb een fantastische tijd gehad bij Atalanta."
Koopmeiners kiest er bewust voor te wachten met zijn verhaal over de transfer. "Ik weet, als ik mijn kant vertel, dan komt Atalanta met een reactie. Daar had en heb ik geen zin in. Dan wordt het moddergooien in mijn beginperiode bij Juventus, terwijl ik wil genieten van de eerste maanden bij mijn nieuwe club. Als jongetje droomde ik ervan voor een wereldclub te spelen. Dat is nu gelukt."
55 miljoen euro betaalde Juventus voor Koopmeiners, die meteen is uitgegroeid tot een belangrijke kracht in het elftal van trainer Thiago Motta. Als aanvallende middenvelder van de 36-voudig Italiaans landskampioen keert hij met een andere status terug bij het Nederlands elftal, al ervaart hij dat zelf niet zo.
"Ik zit niet ineens anders aan tafel nu bij Oranje. Maar ik snap de vragen wel. Juventus is een grotere club dan Atalanta. De concurrentie is groter, daar word ik beter van. Een completere voetballer."
Anderzijds beseft Koopmeiners dat het verre van een uitgemaakte zaak is dat hij deze interlandperiode, met Nations League-wedstrijden tegen Hongarije (vrijdag) en Bosnië en Herzegovina (dinsdag), een basisplaats krijgt bij Oranje. Met Ryan Gravenberch in topvorm bij Liverpool, een excellerende Tijjani Reinders bij AC Milan en de terugkeer van Frenkie de Jong is de concurrentie groot op het middenveld.
"Het is voor Oranje alleen maar mooi dat er zoveel goede middenvelders zijn. Als je moeite hebt met concurrentie, moet je niet in de top gaan spelen. En al helemaal niet bij het Nederlands elftal. Ik moet zorgen dat ik bij de eerste elf kom."
Koopmeiners is die strijd gewend. Het is vier jaar geleden dat hij zijn interlanddebuut maakte, maar in die tijd was hij nooit over een langere periode basisspeler. "Nee, ik denk dat ik de échte Teun Koopmeiners nog niet heb laten zien in Oranje. Nu kom ik in vorm van mijn club en dat wil ik hier doortrekken. Eindelijk ben ik er weer bij. Ik zit vol enthousiasme."
Source: Nu.nl sport