Guus Hiddink zei in het gezellige sportprogramma van Radio Noord-Holland, toen het ging over de onlusten na Ajax - Maccabi Tel Aviv, dat een sportploeg een kleine, voorbeeldige samenleving is. Alle kleuren, alle gezindten kijken dezelfde kant op.
Maar Hiddink is de naïviteit allang voorbij. Hij voegde snel toe dat de werkelijke samenleving complexer is, omdat leden van een sportploeg hetzelfde willen, terwijl in de maatschappij verschillende wensen en verlangens leven. In de sportploeg bestaat slechts één gelijk: winst, succes. In de samenleving ontaardt de strijd om het grote gelijk in onbegrip en liefdeloosheid, geweld, haat en polarisatie.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik was bij Ajax - Maccabi, de afdeling voetbal dan, en vroeg me op een stil moment af waarom er zoveel supporters uit Israël waren toegelaten in deze spannende tijden, terwijl bijvoorbeeld de aanhang van PSV twee weken eerder niet eens naar Parijs mocht, uit angst van de Franse autoriteiten voor rellen. En toen moest de nacht van de verdere polarisatie nog beginnen, met wangedrag van beide kanten, met vandalisme van Maccabi-hooligans, via onder meer voor Palestijnen beledigende liederen, en van op Joden jagende Amsterdamse jeugd, al dan niet van Noord-Afrikaanse komaf.
Kijk naar de fantastische reportage van het team dat zich Bender noemt op YouTube, met een tiener die onverschrokken overal met zijn neus bovenop staat, met zijn Bart de Graaff-achtige stem zinnen uitspreekt bij het volgen van wangedrag van Maccabi-hooligans: ‘Best wel spannend.’ ‘Teamoverleg.’ ‘Als ze rennen, rennen ze met zijn allen.’ ‘Oi oi oi, ik schrok een beetje.’ En, als de supporters van Maccabi allemaal naar een bus worden geleid: ‘Ze stappen in bij een klein vrouwtje. Ik hoop dat ze loonsverhoging krijgt.’
De volgende dag is de file richting Twente - Ajax oneindig en komt het nieuws telkens voorbij. Eerst een bericht over een militair in Israël die is geschorst vanwege te uitbundig beleden vreugde na de overwinning van Donald Trump. Dan een ander bericht over een bombardement op Gaza waarbij tientallen doden zijn gevallen, onder wie veel kinderen. De ene militair deed zijn werk blijkbaar niet goed, de anderen wel. Het is om gek van te worden.
Sport is mijn vluchtstrook in deze idiote tijden. Met het verstand op nul kijken naar Slotbal, het voetbal van Arne Slot, al bestaat dat zaterdag vooral uit een paar geweldige, op topsnelheid uitgevoerde tegenaanvallen van Liverpool tegen Aston Villa. Niet meer denken. Alleen kijken naar Ruud van Nistelrooij, de tijdelijke opvolger van de ontslagen Erik ten Hag. De grote, bijna bezeten man, de vroegere spits van United die volgende week na de start van de Portugees Amorim misschien weer vertrokken is uit de staf.
Maar nu pakt hij zijn moment, met een ereronde op Old Trafford, nadat hij drie van zijn vier wedstrijden heeft gewonnen (en eentje gelijk). De zwarte jas met rode knopen, de baard, de trotse tred, de omhelzingen met spelers, de tranen op de tribunes. In zijn ogen is iets van verongelijktheid te ontwaren, omdat hij niet is benoemd tot hoofdtrainer. Het is een fabuleuze ronde. Als de wereld dan toch ten onder gaat, dan het liefst met sport als troost.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns