Probeer het eens, thuis voor de buis, of anders gewoon in het stadion. Denk alleen aan de voetballer Noa Lang van PSV. Dus niet aan de artiest, aan de zanger, aan de praatjes- of plaatjesmaker. Alleen aan de voetballer. Dat lucht op.
Kijk hoe hij zweeft boven het veld, als een schim, meegenomen door de wind. Zijn lichtvoetigheid, zijn dribbels, de plotse wendingen in de loop. Heupwiegen met de bal. De liefdevolle aanraking. Heel lichtjes, de ontspanning in zijn passing en schoten. Bijna achteloos maakte hij zaterdag een doelpunt tegen PEC, met links, zo snel geschoten dat de doelman niets meer kon doen.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of anders vorige week tegen Paris Saint-Germain in de Champions League, toen hij verdedigers met grote reputaties op het verkeerde been zette en de bal in de korte hoek schoot. Bewonder anders de assist op het tweede doelpunt van Pepi tegen PEC, na een dribbel van Lang, en een tikje met de buitenkant van de linkervoet in een vol gebied. Subtiel.
Noa Lang is een voetballer zoals ze bijna zijn uitgestorven. Linksbuiten, een beetje gek, zoals hij toegeeft. Met hem is voetbal nooit saai. En als iets vervelend is aan topsport, is het saaie topsport. Saai voetbal is vreselijk. Als Lang meedoet, kan alles ineens in de hens staan. Altijd ben je benieuwd wanneer hij de bal krijgt, wat hij gaat doen, of hij iemand gaat passeren, of hij een dribbel aandurft, of hij de bal knullig verspeelt.
Natuurlijk: het is best lastig om alleen aan de voetballer Noa Lang te denken. Hij is ook het mannetje van gebaartjes, van het speciale taaltje, een soort koeterwaals van de straat. Terwijl zijn acties met de bal heerlijk onvoorspelbaar zijn, is die hele show daarbuiten soms zo geprogrammeerd. Staat daar iemand van het mediateam van PSV, die met de telefoon speciale beelden schiet voor de clubkanalen, en hem na zijn doelpunt een vooraf gedrukt shirt geeft. En dan houdt hij dat omhoog: 9 + 1.
‘Je bent een 9 + 1 als mijn rugnummer’, is een zinnetje in het nummer Damage, dat hij als Noano, zijn artiestennaam, opnam met een andere zanger, Ronnie Flex, en waarvoor hij tussen het voetballen door reclame maakte. ‘Ik ben ook een entertainer’, zei hij zaterdag. Hij meldt ook rustig dat hij de beste is van allemaal, van heel Europa desnoods, hetgeen ook weer wat overdreven is. Nou ja, hij zou een van de besten kunnen zijn, als hij niet zo vaak geblesseerd was.
In een interview met Hans Kraay op tv zei hij dat het ook een generatieconflict is, toen Kraay meldde dat hij hem niet helemaal begreep, of helemaal niet. Dat zal het zijn, al begrijpen ook leeftijdgenoten hem soms niet. Gelukkig sprak zijn trainer Peter Bosz onlangs wijze woorden, toen ze hem vroegen naar al die gebaren. Bosz zei dat hij naar heel andere zaken kijkt, bij het aanschouwen van Noa Lang. Goede tip. We hoeven Lang ook helemaal niet te begrijpen. Kijk gewoon naar zijn voetbal, als uiting van moderne kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns