De Nederlandse judobond (JBN) stond woensdag uitgebreid stil bij het zestigjarige jubileum van de historische olympische titel van Anton Geesink in Tokio. De beste Nederlandse judoka ooit is nog steeds een inspiratiebron, ook na de mislukte Spelen van Parijs.
Anton Geesink junior haalt op het balkon van de Ruskahal de beroemde gouden medaille van zijn vader uit een klein tasje. "Wil je deze even vasthouden?", vraagt hij aan JBN-voorzitter Tessa Brouwer, die naast hem staat.
Geesink jr. zoekt namelijk iets anders: de zwarte judoband die Anton Geesink op 23 oktober 1964 in de Budokan in Tokio om had tijdens de olympische finale tegen de Japanner Akio Kaminaga.
De band is de tastbare bijdrage van de familie tijdens een bijzondere ceremonie op sportcentrum Papendal. Precies zestig jaar na de historische zege van Geesink onthult de judobond een blijvende herinnering aan die dag. Het judopak dat de in 2010 overleden Utrechter in Tokio droeg, hangt vanaf nu in een vitrine in de nationale trainingshal.
"Dit is een eerbetoon aan een man die heeft laten zien wat er mogelijk is als je de lat hoog legt", zegt Brouwer tegen zo'n vijftig genodigden, onder wie een goede vriend van Geesink uit Japan. "We hopen dat dit pak een inspiratiebron kan zijn voor de huidige topjudoka's om hun dromen na te jagen."
De judotalenten die bij de ceremonie aanwezig zijn, zijn vooral geïnteresseerd in de olympische medaille van Geesink. Ze nemen één voor één een foto van de gouden plak.
"Als je judoot, dan weet je wie Anton Geesink is. Hij is een held in onze sport", zegt de achttienjarige Pepijn Kraak. "Daarom vind ik het mooi dat de bond stilstaat bij dit bijzondere moment. Ook nu het wat minder gaat met het judo in Nederland, is het goed om te laten zien dat het mogelijk is om succesvol te zijn."
De Nederlandse judowereld is nog steeds aan het herstellen van de slechte Spelen van Parijs. Voor het eerst sinds 1984 won de Nederlandse ploeg geen enkele olympische judomedaille. De bond is bezig met een grondige evaluatie, maar nam al afscheid van topsportdirecteur Gijs Ronnes en coach Matthew Purssey.
"We hebben van alles te doen", zegt bondsvoorzitter Brouwer. "Maar we vonden het belangrijk om dit te vieren. En om mensen te laten beseffen dat we ook een prachtige bond hebben. We zitten in zwaar weer, maar we hebben een fatsoenlijke boot en goede matrozen."
Gerard Geesink was vier toen zijn oudere broer Anton voor het eerst Europees kampioen werd. "En op mijn twintigste was Anton nog steeds de beste van Europa", zegt Gerard aan een statafel in de Ruskahal. "Ik was nooit anders gewend dan dat hij won. Pas later kwam het besef hoe bijzonder dat was."
Anton Geesink was in zijn carrière 21 keer Europees kampioen, twee keer wereldkampioen en één keer olympisch kampioen. Hij werd in 1961 de eerste niet-Japanse judoka met goud op de WK.
Het zijn cijfers die in schril contrast staan met de Nederlandse judosuccessen van de afgelopen jaren. "Anton zou de huidige staat van het Nederlandse judo erg jammer hebben gevonden", stelt Gerard Geesink. "De judoka's lijken bang om te verliezen."
Sinds de Spelen van Parijs komt er van veel kanten kritiek op de judobond. "Dat is niet lastig", zegt voorzitter Brouwer. "Leuk is het ook niet, maar het is wat het is. We luisteren naar de kritiek en plaatsen het in het bredere perspectief. Want één geluid maakt nog geen symfonie."
Na de grondige evaluatie, die waarschijnlijk volgende maand is afgerond, zal het duidelijk zijn hoe de judobond weer succesvoller wil worden. "Uiteindelijk hopen we op nieuwe olympisch kampioenen", zegt Brouwer. "En daarbij kan Anton Geesink een inspiratie zijn."
Source: Nu.nl sport