Jill Roord zit voor het eerst in de Oranjeselectie sinds haar zware knieblessure die ze afgelopen januari opliep. De middenvelder revalideerde razendsnel, maar had wel een zware tijd. "Ik kon niks zelf en had heel veel pijn."
Roord straalt als ze maandag eindelijk weer de KNVB Campus binnenloopt. Haar medespeelsters vliegen haar in de armen. Zodra de 27-jarige middenvelder haar eerste stappen op het gras in Zeist zet, lijkt niets veranderd. Onbevreesd gaat Roord de duels met teamgenoten aan. En dat is best bijzonder.
"Een paar maanden geleden vreesde ik dat ik bang zou zijn zodra ik weer mocht spelen. Het was een beetje onwennig, maar ging meteen al wel goed. Ik denk er niet over na als ik speel. Mijn trainer bij Manchester City zei na de wedstrijd afgelopen weekend ook dat ik tackles had gemaakt. Toen dacht ik: o ja, klopt. Dat is goed."
Juist bij zo'n tackle ging het afgelopen januari helemaal mis. Roord probeerde in de clash met Manchester United de bal te veroveren, maar scheurde daarbij haar voorste kruisband. Roord ging niet bij de pakken neerzitten en zag het zware revalidatietraject als een uitdaging.
Twee weken na haar blessure werd Roord in Londen geopereerd. "De eerste twee à drie weken daarna waren het moeilijkst. Mijn ouders waren naar Manchester gekomen om me te helpen. Mijn moeder wilde een week komen, maar ik dacht dat dat niet nodig was. Dat heb ik onderschat. Ik kon niks zelf en had veel pijn."
Roord liep zes weken op krukken en mocht niet autorijden. Dus werd de tukker met de taxi opgehaald om op het complex van Manchester City aan haar revalidatie te werken. "Het waren hele lange dagen. Als ik thuiskwam, was ik moe van de pijn. Ik heb gelukkig veel hulp gekregen van mijn teamgenoten. Zo heeft Kerstin (Casparij, red.) een paar keer eten voor me gemaakt."
Ondanks de hulp was Roord ook graag op zichzelf. Ze volgde Manchester City en Oranje op de voet, al deed dat wel pijn. "Het is belangrijk om mijn teams te blijven volgen, maar ik vond het wel lastig. Ik werd geconfronteerd met het feit dat ik er niet bij was. En dat ik niet tot het team behoorde. Dat was moeilijk."
Roord had tijdens haar revalidatie ook geregeld contact met Vivianne Miedema. De topscorer van Oranje scheurde een maand voor Roord haar kruisband. "Het was fijn om dingen aan haar te vragen. Ze gaf me het advies om niet te ver vooruit te willen kijken. Daar werd ik alleen maar gestrest van. Ik moest het van dag tot dag bekijken."
Die aanpak bleek uitstekend te werken. Roord had geen tegenslagen en mocht na drie maanden buiten haar oefeningen afwerken. Waar Miedema een terugval kreeg, ging het bij Roord juist voortvarend. "Iedereen zegt dat de revalidatie wel snel is gegaan. Het ging ook vanaf dag één best wel goed. Ik heb geen tegenslag gehad."
Roord maakte acht maanden na haar blessure al haar rentree, terwijl voor een kruisbandblessure gemiddeld negen maanden herstel staat. Een week later stond Roord alweer in de basis en zondag maakte ze tegen Aston Villa haar eerste treffer sinds haar terugkeer. "Daar was ik heel blij mee. En mijn teamgenoten ook, zag ik toen ik de beelden terugkeek. Dat vond ik mooi."
Met de terugkeer in Oranje is de cirkel voor Roord weer rond. "Sinds mijn zeventiende ben ik bij de selectie. Ik kijk uit naar deze tien dagen met Oranje. Het samen trainen, de wedstrijden en de sfeer in de groep. Dat heb ik echt gemist."
Source: Nu.nl sport