Een bezoek aan Lowlands, fietsen met Formule 1-coureur Charles Leclerc en een huldiging in zijn eigen dorp. Harrie Lavreysen werd na zijn succesvolle Olympische Spelen geleefd. Nu is hij bij de start van de WK baanwielrennen weer "gewoon Harrie".
Een week na zijn gouden race kwam het besef op het festivalterrein van Lowlands. "Ik werd opeens heel vaak herkend", vertelt Lavreysen met een lach. "Er was echt iets veranderd, supermooi. Maar ik heb op een gegeven moment wel een zonnebril en een hoedje opgezet."
Iedereen wilde iets van Lavreysen na zijn gouden hattrick in Parijs. Zo stond hij plots met Ferrari-coureur Leclerc op het circuit van Zandvoort. Hij daagde de Monegask uit voor een sprintje uit stilstand op de fiets. Dat zag Leclerc zo vlak voor de Grand Prix van Nederland niet zitten.
"Dat was ook zo'n bizar verzoek", blikt Lavreysen in gesprek met NU.nl terug. "Leclerc kende het baanwielrennen niet, maar hij was wel echt geïnteresseerd. Ik legde hem uit dat wij ook met aerodynamica en hoge snelheden te maken hebben. Daarna wilde hij ineens alles weten."
Het contrast kan haast niet groter met de weken vóór de Spelen in Parijs. Het leven van Lavreysen stond toen 24/7 in het teken van presteren. Er was zelfs geen enkele twijfel of hij naar een verjaardag van vrienden of familie moest gaan: hij ging niet.
Naast de baan in het Omnisport in Apeldoorn hoeft Lavreysen niet lang na te denken wat hem het meest is bijgebleven van de afgelopen weken. "Mijn huldiging in mijn eigen dorp", zegt hij, tijdens het persmoment in de aanloop naar de WK.
Op de busrit en huldiging in zijn eigen Luyksgestel waren zo'n vijfduizend mensen afgekomen. "Terwijl er iets van drieduizend mensen wonen", zegt Lavreysen met enige verbazing. "Het is de plek waar je de mensen kent van vroeger. Dat maakt het specialer."
Veel van zijn vrienden en familie had hij voor die huldiging nog niet eens kunnen spreken. Een aantal van hen was wel in Parijs en ook bij zijn huldiging in het TeamNL Huis. "Daar zag ik ze wel, maar ik kon niet met ze praten. Ik moest namelijk meteen door om de vlag te dragen (bij de sluitingsceremonie, red.). Ik was zó druk. In Luyksgestel heb ik eindelijk lekker met ze kunnen feesten."
Met gezonde twijfels verscheen Lavreysen een maand na de Spelen weer op de baan in Apeldoorn. "Ik had echt geen idee hoe het zou gaan", vertelt hij. Aanvankelijk wilde Lavreysen drie weken niet trainen, maar dat werden er door de vele festiviteiten vier. "Ik was zeker 3 of 4 kilo aangekomen."
Vooral in het krachthonk was Lavreysen veel verloren. Hij bouwde de krachttraining in de laatste weken voor de Spelen al af en zat daarna zo'n zeven weken (bijna) stil. "Dat is écht lang", zegt hij. "Al moet ik toegeven dat ik na de Spelen stiekem één keer krachttraining heb gedaan."
"Verder heb ik die vier weken echt even genoten", vertelt Lavreysen. "Maar op een gegeven moment zaten er ook dagen tussen dat ik niks te doen had. Dat is ook heel gek. De ene dag werd ik geleefd en de andere dag zat ik thuis op de bank."
Tot zijn eigen verbazing zijn de tijden op de baan "nog best goed". Hoe dichterbij de WK komt, hoe meer zin hij krijgt om wéér te pieken. "Het is vooral ook lekker om weer structuur te hebben. Hier op de baan ben ik weer gewoon Harrie."
Source: Nu.nl sport