Het kwam niet als een verrassing: de kritiek van Sander Schimmelpenninck op mijn vorige column. We zijn zo verschillend qua persoon, achtergrond en mening dat we een keer moesten botsen. Bij deze.
In mijn column pleitte ik ervoor serieus naar de grieven van PVV-stemmers te kijken in plaats van ze a priori moreel verdacht te maken. Je kunt van mening verschillen met ze, je mag ze op hun mening aanspreken, maar ik vind het verkeerd als deze kiezers meteen als fout worden bestempeld. Schimmelpenninck zit daar niet mee. Met zijn reactie bevestigt hij mijn punt door precies dat te doen wat ik hekelde. Naast inhoudelijke tegenwerpingen is hij er vooral op uit mij … jawel, moreel verdacht te maken.
Ik heb mijn onschuld verloren, mijn betoog is quasi-redelijk, ik ben het al of niet heimelijk met de PVV-kiezers eens. Sherlock Schimmelpenninck: ‘Het begint doorzichtig te worden.’ Zijn klapvee op sociale media juicht dat ik ‘ontmaskerd’ ben. Pak hem op en laat hem wegrotten in het cachot voor ‘volksheid veinzende vergoeilijkveteranen’, zoals Schimmelpenninck het noemt.
Ik moest erom lachen. Om al die v’s. De alliteratie begint door veelvuldig gebruik sleets te worden, maar hier ragt hij deze stijlfiguur wel erg af, om het eens rauw te zeggen als bewijs van mijn volksheid. Het meest echter moest ik lachen om dat ‘heimelijk’. Alles is een complot tegenwoordig, maar een feit is dat ik al heel lang, heel openlijk schrijf over mijn zorgen omtrent ongereguleerde immigratie. En dat ik vind dat de gevestigde politiek de gevoelens daarover van burgers ter harte moet nemen teneinde de opmars van radicaal-rechts te stoppen.
Een citaat van mij uit 2009: ‘Een paar jaar geleden was ik terug op de plek waar ik ben opgegroeid. De keurige arbeidersstraat was verloederd tot een achterstandsbuurt, met veel kaalslag en onkruid. Tal van woningen waren doorgangshuizen geworden voor Poolse trekarbeiders, die met niemand contact hadden en zich niet geroepen voelden de boel een beetje netjes te houden. Daartussen leefden nog een paar van de gezinnen van vroeger, als wrakhout dat is achtergebleven nadat de orkaan van de tijd over het land is geraasd. Maar klagen mogen ze niet.’ Stond gewoon in de krant.
Iedereen die me volgt, weet waar ik sta. Ben niet tegen immigratie, maar vind wel dat het aantal migranten beperkt moet worden. De Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen 2050 maakte er studie van. Zij sprak zich uit tegen een immigratiestop maar ook tegen niks doen, tegen het op zijn beloop laten van de migratiestroom. In dat scenario stijgt de bevolking in 25 jaar van
18 naar 23 miljoen. Door die snelle groei zal de vraag naar publieke voorzieningen als zorg en onderwijs exploderen, het woningtekort toenemen en de sociale cohesie onder druk komen te staan vanwege verschillen in cultuur en taal. De commissie kiest voor een middenkoers: een gematigde bevolkingsgroei door het aantal migranten te beperken.
Het gaat over serieuze problemen die een serieuze discussie vereisen. Vooral door de traditionele politiek, rechts, midden en links. Maar nee hoor, als ik in deze trant schrijf, koppelt Schimmelpenninck me aan de PVV, aan volksverlakkerij, corruptie, anti-rechtsstatelijkheid, instrumentele domheid en – uiteraard de gouwe ouwe – buitenlanderhaat. Het gebruikelijke bommentapijt van verdachtmakingen en reputatie-busters. Bedoeld om andersdenkenden te intimideren en de mond te snoeren.
Over de auteur
Arie Elshout is journalist en columnist voor de Volkskrant. Eerder was hij correspondent in de VS en Brussel. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Waar komt dat vandaan? Is het iets dat hij gratis heeft meegekregen in zijn genenpakket? Een aangeboren ongeduld voor lieden die weigeren te luisteren, een natuurlijke aandrang om elke neiging tot eigengereidheid uit het voetvolk te ranselen? Misschien overdrijf ik, misschien is het de jeugd. All sail, no anchor. Maar een feit is dat hij er vaak retorisch zo hard in kleunt dat het een vorm van geweld wordt. Hou mensen een beetje heel, man, denkt de veteraan in mij dan.
Toch is Schimmelpenninck een held voor menigeen op links. Dat heeft iets onwaarachtigs en zegt veel over de beweging die sommigen op links hebben gemaakt, omhoog op de ladder van morele arrogantie, ver weg van de gewone man of vrouw. Sprankje hoop: de brief van prominente sociaaldemocraten die zich verzetten tegen het definitieve einde van hun PvdA als de volkspartij van mijn voorvaderen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns