Al een jaar of twintig hoor je klagen dat het in de politiek niet over asiel gaat, of op z’n minst veel te weinig. Misschien ligt het aan de kranten die ik lees of de mensen die ik spreek, maar de laatste tijd hoor ik ineens overal het tegenovergestelde verzuchten, tot op de buurtbarbecue aan toe: het gaat ook alleen maar over asiel. Zijn er soms geen andere onderwerpen?
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nee, zeg ik dan tegen kranten of de buurman op de barbecue. Het gaat niet over asiel. Dat lijkt alleen maar zo. Het gaat misschien over Wilders en Schoof en over een crisis die geen crisis mag heten, over een crisis die er niet is. Maar niet over asiel. Niks gaat ooit over asiel, nooit, geen seconde, zelfs deze column had er eigenlijk over moeten gaan.
Het is kennelijk het idee dat veel mensen aan het politieke jaar hebben overgehouden, dat het alleen maar over asiel gaat. Hoe kon dat gebeuren? Zullen we de tv-duiders de schuld geven? Het hoort en klopt niet, misschien, maar ik heb wel zin.
Ferry Mingelen, de oervader van het grotere tv-duiden, zei eens dat zijn werk afwisselend was. Dan weer armoede, dan weer asiel – elke dag had hij zich weer met een ander onderwerp beziggehouden. Maar toen ik in Den Haag rondliep, zag ik tv-duiders vooral hetzelfde doen: uitspraken opvangen, op en neer rennen tussen hoor en wederhoor en ’s avonds op tv vertellen dat er gedoe was, en hoe dat in de coalitie was gevallen.
Het spel om de macht is natuurlijk belangrijk, en verdient ook veel aandacht. Maar wat beschrijf je als je altijd alles op dezelfde manier beschrijft? De werkelijkheid is onbelangrijk. Het maakt niet uit of het kabinet groen is, blauw, rood of donkerbeige, de tv-duiders blijven op dezelfde manier tussen hoor en wederhoor op en neer rennen – want als je beide partijen aan het woord hebt gelaten, heb je neutraal verslag gedaan.
We handelen op ervaring, dat weet ik ook wel. Zwanen zijn wit en dus behandelen we elke zwaan als wit, al weten we dat er zwarten tussen zitten. Als je een kabinet ziet, dan is het een kabinet, en zeg je als tv-duider: is dit niet eigenlijk een heel gewoon kabinet?
Waar is de belangstelling voor de uitzondering gebleven, de afwijking? Daar is de journalistiek toch voor? Man bijt hond, is interessant, andersom veel minder. Er zit al een hele tijd een ondemocratische partij in de Kamer, een flinke zwarte zwaan. Ergens hoopte ik dat de Kamerleden eens met z’n allen zouden zeggen: stom dat we er nu pas over beginnen, maar zo gaat het niet natuurlijk. Eerst democratisch worden, dan mag je weer meedoen.
Nu Wilders zijn plek in het centrum van de macht heeft ingenomen, kom je wat meer verhalen tegen over wat het betekent: regeren met een ondemocratische partij. Wat zoal de nadelen zijn. Rijkelijk laat, zou ik zeggen, ik zie een keeper die wacht met duiken tot de bal de doellijn is gepasseerd. Maar ja, zo is de journalistiek, je moet het ook niet anders willen – je kunt nu eenmaal geen rampen verslaan als ze zich nog niet hebben voorgedaan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns