Nog een paar nachtjes slapen en het is op de kop af een jaar geleden dat Hamas besloot om honderden willekeurige Joden af te slachten, levend te verbranden, te verkrachten en te ontvoeren teneinde aandacht te vragen voor de Palestijnse Zaak. Dat lukte. Hoe afgrondelijk Hamas’ genocidale wreedheden ook waren, de sympathie ging allerminst uit naar de slachtoffers – niet in de wereld, niet in dit land. Binnen de kortste keren gebeurde wat er altijd gebeurt als het om Joden gaat: zij kregen de schuld.
Gebeurt dat altijd? Ja, dat gebeurt altijd. Natuurlijk, niemand zal openlijk toegeven dat hij het niet zo hééft op Joden. Maar een excuus is – (zeer) vrij naar de Britse publicist Douglas Murray – zo gevonden. Wanneer, zoals eeuwenlang het geval was, het christendom domineert, blijken Joden het verkeerde geloof aan te hangen. Wanneer bloed en bodem in de mode zijn, hebben Joden het foute ras. Wanneer kapitalisme of communisme in een kwade reuk staan, krijgen Joden het verwijt kapitalist of communist te zijn. En tegenwoordig gelden Joden, zeker als ze in Israël wonen dan wel ermee sympathiseren, als witte, westerse, neokoloniale uitbuiters – heden ten dage nu eenmaal de hoogstgenoteerde zonden.
Over de auteur
Elma Drayer is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat de feiten niet erg willen meewerken doet er niet toe. Doet er nimmer toe als het om Joden gaat. Zo zijn er voor komende maandag zogeheten sit-ins aangekondigd op een keur aan Nederlandse treinstations. Motto: Stop the genocide. En nee, de organisatoren bedoelen níet wat Hamas op 7 oktober uitspookte.
Uitgerekend op die datum zo’n samenzijn – persoonlijk zou ik geloof ik mijn arafatsjaal even in de kast laten liggen en een andere dag uitkiezen voor mijn protest. Maar nee. Zelfs sommige mijner collega’s maken er geestdriftig reclame voor. Mijn wisselcolumniste bijvoorbeeld (‘Als je kunt, kom alsjeblieft’), die het bovendien bestond om afgelopen woensdag op X te beweren: ‘Op 7 oktober begon de genocide op de Palestijnen in Gaza. Die keuze heeft de staat Israël gemaakt.’ Superieure ironie? Was het maar waar.
Mij verbaast het niks, wil ik maar zeggen, dat het er voor Joden in dit land sinds die fatale zaterdag niet knusser op werd. Dat ze zich bijna zonder uitzondering in de steek gelaten voelen – zeker als ze óók volop oog hebben voor het leed aan Gazaanse zijde. Neem alleen al de berichtgeving in de progressieve pers over wat er sinds 7 oktober in het Midden-Oosten gebeurt, over wat er in Nederland gebeurt. Die is van een vooringenomenheid die ik tot voor kort niet voor mogelijk had gehouden. Klein voorbeeld uit vele: voortdurend zie je hetzelfde handjevol antizionistische Joden opdraven – haast op het hilarische af. Geen antizionistische Jood of hij heeft bij wijze van spreken al drie keer bij Nieuwsuur en vijf keer bij Buitenhof gezeten. De overgrote rest vindt niet tot amper gehoor. Bijna alleen de media ter rechterzijde besteden nog aandacht aan dat andere Joodse perspectief.
Zo was De Telegraaf aanvankelijk de enige die werk maakte van de uitspraken die twee net afgezwaaide Joodse politiefunctionarissen deze week doen in het Nieuw Israëlietisch Weekblad. Michel Theeboom, oud-voorzitter van het Joods Politie Netwerk, vertelt daarin dat er collega’s zijn die ‘Joodse objecten of evenementen’ niet meer willen beschermen. ‘Dan hebben ze het over ‘morele dilemma’s’ en ik zie de neiging ontstaan om daaraan toe te geven.’ Een woordvoerder van de politie bevestigde tegenover de krant dat agenten ‘morele bezwaren’ mogen hebben en dat de organisatie daarmee rekening houdt bij het maken van roosters. Waaraan de korpschef later toevoegde: ‘Politiemedewerkers zijn mensen en hebben recht op hun eigen opvattingen en daarbij horende emoties.’ Pas toen Tweede Kamerleden (drie keer raden welke) briesend reageerden en ook de minister van Justitie zijn afkeuring uitsprak krabbelde de politieleiding terug.
Interessant blijft intussen dat agenten het niet in hun hoofd zouden halen om ‘morele bezwaren’ te uiten als ze pakweg Surinaamse dan wel Antilliaanse ‘objecten of evenementen’ zouden moeten beschermen. Ook is het vrij onwaarschijnlijk dat de korpschef dan zou aanvoeren dat politiemedewerkers mensen zijn die ‘recht’ hebben op hun eigen opvattingen en daarbij horende emoties.
In dat geval zouden we het beestje bij de naam noemen. Zouden we bij Joden ook eens moeten doen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns