Er is wat commotie ontstaan over de Ierse auteur Sally Rooney. Want wat blijkt: de protagonisten uit haar romans zijn allemaal dun. Misschien staat er niet letterlijk dat ze dun zijn, maar er worden citaten gezocht en gevonden waarin een heupbot wordt vergeleken met een harde vin en ‘bleke sleutelbeenderen’ lijken op ‘witte gedachtestreepjes’. Niet-dunne mensen hebben nooit iets dat lijkt op een vin, laat staan op een wit gedachtestreepje. En maar goed ook eigenlijk; Rooneys personages hebben zelden een leven waar je jaloers op zou moeten zijn, dus laat dat vinnige heupbot dan ook maar zitten.
Raarder is dat een grote aanklacht tegen de dunne personages staat in de Vogue. Als je dit stuk leest, krijg je steeds een reclame voor Vogue voorgeschoteld, met daarin een foto van een zeer dunne vrouw.
Tja.
Mijn eigen probleem met Rooney is dat ze nooit aanhalingstekens gebruikt als iemand iets zegt. Dat vind ik verwarrend en misschien zelfs een beetje mager.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns