Twee topclubs uit het land waar ze denken dat ze alles weten over voetbal, het land waar ze over elke omwenteling van de bal een mening hebben, trokken voor het seizoen een buitenlandse trainer aan. Een revolutie. Wat weet een vreemdeling meer over voetbal dan duizenden kenners hier te lande?
Brian Priske is bij Feyenoord de sympathieke, koel analyserende Deen, Francesco Farioli bij Ajax de frivool en veel pratende, charmante Italiaan. De overeenkomst tussen de clubs in het nog jonge seizoen is dat de prestaties en het spel matig zijn en de achterstand op kampioen PSV al behoorlijk.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het verschil is evident. Feyenoord kickt af van het verblijf in het walhalla met Arne Slot, door te wennen aan het aardse bestaan. Voor Ajax is bijna alles een opkikker na het seizoen vol rampspoed dat begon met Maurice Steijn en eindigde met John van ’t Schip. De hemel is nog ver weg tijdens de herrijzenis.
De een, Farioli, neemt zijn spelers mee naar het museum van de club, om de grootsheid van de historie van Ajax in te prenten. Hij laat voetballers tussen de middag rusten op de club, ook voor het teamgevoel, en licht alles toe. Hij krijgt talloze positieve kritieken, intern en extern, omdat hij hard werkt en veel anders doet. Anders is het toverwoord, in vergelijking met het gitzwarte seizoen hiervoor. Breken met hetzelfde, dat was cruciaal.
Bij Feyenoord hadden ze niets liever gewild dan hetzelfde. Maar Priske posteerde zijn voetballers na wedstrijden in een kring op het veld, omdat hij dan iedereen nog even in de ogen kon kijken. Best logisch en mooi, maar toonaangevende critici en het volksgericht op de tribunes vonden het niets, zeker niet na matig voetbal, en dus stopte hij met zijn gewoonte, zoals hij ook zijn favoriete spelsysteem weer aanpaste.
Je zult met 4-0 van Leverkusen verliezen in de Champions League, al is dat een van de best voetballende elftallen van Europa. Het spel tegen de Duitsers was soms heel behoorlijk, maar ongeveer elke fout bleek een goal. En de selectie was pas laat enigszins op orde, terwijl de tegenstander al de machine was van vorig seizoen.
Ajax zat geheel tegen zijn gewoonte opeens zonder geld, en Farioli werd opgescheept met een bizar samengestelde selectie, met halve mislukkingen, nauwelijks buitenspelers en drie centrale spitsen. Het spel is gemiddeld genomen matig en af en toe ronduit erbarmelijk, maar velen zijn redelijk enthousiast, omdat ze vertrouwen in het proces. Al was ook Farioli kritisch na het gedrocht tegen Go Ahead zaterdag, waar Ajax ontsnapte omdat scheidsrechter Nagtegaal niet floot voor hands van Klaassen.
‘Ik luister alleen naar mensen die ik vertrouw, de rest is ruis’, zei Priske over acts in het wilde circus van meningen. Dat is verstandig van hem, anders was hij allang krankjorum geweest. Al met al is de ontwikkeling interessant. De een, Priske, bij de doorgaans nederige club die voorheen elk succesje koesterde en met Slot opeens een grote broek aantrok, die nu een beetje wijd zit. Terwijl Ajax meestal tot ver over de irritatiegrens vol zelfvertrouwen was, en nu op een bijna onwezenlijke manier bescheiden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns