Kort nadat ik was geland in Amsterdam, stuitte ik in het huis dat ik nog altijd mijn ouderlijk huis noem op het Liefdesstratenplan van Nico Slothouwer, een vrijwel vergeten dichter die zich vroeg in de ochtend van 11 november 1987 van het leven had beroofd.
Het ouderlijk huis werd weer eens opgeruimd, zo kwamen oude boeken en vergeten brieven uit holen en gaten tevoorschijn. Een Nederlandse douanier had me die ochtend sterkte gewenst met mijn krijsende zoon, dat vond ik wat gortig.
Liefdesstratenplan omvat het verzameld werk van Slothouwer, waaronder ook een korte prozatekst, Plannen en wensen, die mij dierbaar is.
Slothouwer beschrijft hoe hij bijna tegen zijn zin poëzierecensent wordt bij ‘de deftigste krant van Nederland’, hoe hij en andere medewerkers worden uitgenodigd door de chef kunst om over hun ‘plannen en wensen’ te praten. De bijeenkomst is genoeglijk, schalen met bitterballen worden doorgegeven, maar de poëzierecensent is verliefd geworden, zijn plannen en wensen hebben vooral betrekking op de nachttrein naar Milaan.
Hoewel ik een afspraak had en dringend mijn koffer moest uitpakken, herlas ik aan de oude eettafel van mijn ouders de prozatekst. Nog altijd goed.
Als puber was ik regelmatig op het Centraal Station te vinden om naar vertrekkende nachttreinen te kijken. Ik kende de dienstregeling van die treinen uit mijn hoofd, maar dat werd niet als problematisch ervaren.
Eindelijk vertrok ik naar mijn afspraak met de koffer achter me aan die ik later op de dag wel zou uitpakken.
Plannen en wensen, ik had ze ook te over. Soms vergaderde ik met mensen over gemeenschappelijke plannen en dan maakte ik mijn wensen kenbaar met de vanzelfsprekendheid van iemand die het gewend is te doen alsof hij gezag heeft.
De nachttrein naar Milaan rijdt niet meer, maar er zijn andere treinen, overal voertuigen voor plannen en wensen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns