‘Daden hebben consequenties’, aldus Arie Elshout in zijn meest recente column. ‘Stem je als Britten voor uittreding uit de Europese Unie, dan weet je dat je daarvoor een prijs moet betalen. Val je zoals Poetin Oekraïne binnen, dan weet je dat je iets losmaakt dat op jezelf kan terugslaan.’
Ja, dacht ik toen, zo is dat. Maar toen ik vervolgens verder las, dacht ik: huh? Niet vanwege de meteen daaropvolgende zin als zodanig − ‘Richt je zoals Hamas een bloedbad aan onder Israëliërs, dan weet je dat dit niet ongestraft blijft’ − maar vanwege de zinnen die vervolgens in de rest van de column niet volgden.
Over de auteur
Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en (gast)columnist voor de Volkskrant. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Daarmee wordt opnieuw de suggestie gewekt dat het allemaal met 7 oktober begonnen is, dat daar helemaal niets aan voorafging, en dat er niet al een eeuw sprake is van een steeds weer opnieuw oplaaiend conflict. Alsof Israël net als Oekraïne de vermoorde onschuld is, alsof Netanyahu met Zelensky te vergelijken valt, in plaats van eerder met Poetin (met wie Netanyahu het ook uitstekend kan vinden).
Daden hebben consequenties, ja. Als je als land meer dan een halve eeuw een ander volk onderdrukt, vernedert, discrimineert, terroriseert, van zijn huizen en grond berooft en verjaagt, leden van dat volk willekeurig oppakt en zonder een vorm van proces jarenlang opsluit, als je oogluikend toestaat dan wel actief stimuleert dat de eigen kolonisten roven en moorden...
Ja: dan moet je niet verbaasd zijn als de ander ook eens een keer zeer bloedig terugslaat − terrorisme is het wapen van de zwakken − en dat de door Hamas georkestreerde pogrom op veel gejuich kan rekenen bij honderdduizenden vernederde Palestijnen, niet alleen die in het nu platgebombardeerde Gaza, maar ook bij die op de Westelijke Jordaanoever of in Libanon: maken die Israëli’s eindelijk ook eens mee wat wij al decennia voelen!
Zij moeten daarbij constateren dat het Westen met twee maten meet, en daarmee, door nu al bijna een jaar lang bij de wraakzuchtige slachting van Netanyahu en zijn rechts-extremistische bende weg te kijken, door daar geen enkele consequentie aan te verbinden, op een onherstelbare manier de mondiale geloofwaardigheid van het Westen beschadigen. Niet voor niets tekenen (oud)diplomaten en ambtenaren op het ministerie van Buitenlandse Zaken in diverse Europese landen massaal protest aan tegen deze immorele kortzichtigheid van hun politieke bazen.
Juist ook met het oog op Oekraïne. Tien jaar illegale Russische bezetting van de Krim wordt terecht fel bekritiseerd. Bijna zestig jaar illegale Israëlische
bezetting van de Westelijke Jordaanoever wordt de facto getolereerd. En waar Poetin (nog) niet is overgegaan tot de massale verdrijving en vervanging van de oorspronkelijke bevolking in de door hem bezette territoria, is dat bij de Palestijnse gebieden al decennia staande praktijk. De westerse − ook Nederlandse − reactie op de steeds verder uitdijende kolonistennederzettingen: slappe hap.
‘Ja, maar Hamas’, wordt er dan meteen geroepen. Ja, Hamas. Maar er is één groot verschil: het onfrisse Hamas is niet onze innig gekoesterde bondgenoot. Geen westerse regering zegt onvoorwaardelijk steun toe aan Hamas bij de verdediging van ‘westerse democratische waarden’. Dat Israël die massaal schendt, tot stelselmatige marteling van Palestijnse gevangenen aan toe: het doet kennelijk niets af aan de vriendschappelijke en bondgenootschappelijke band, die keer op keer weer − van Biden tot Rutte − wordt bezworen.
Hier hebben daden dus géén consequenties − stelselmatig geen consequenties. En dat ziet de rest van de wereld eveneens. Netanyahu staat − samen met drie Hamasleiders, waarvan er inmiddels twee door Israël zijn vermoord − terecht op de lijst van gezochte oorlogsmisdadigers. Er ligt een arrestatiebevel van het ICC. Net als voor Poetin. Grote verontwaardiging in het Westen dat die nu niet door ICC-lid Mongolië bij zijn recente bezoek is gearresteerd. Netanyahu mocht recent gewoon weer eens in Washington het Congres toespreken.
Het uitblijven van daden heeft óók consequenties. Dacht iemand serieus dat men buiten het Westen dan nog veel boodschap aan onze morele pretenties heeft? En vergeet één ding niet: de zogeheten ongebonden landen - Brazilië, India, Indonesië − zijn nu veel belangrijker dan in de Koude Oorlog, toen zij nog makkelijker konden worden genegeerd. Die constateren: er zijn kennelijk twee soorten landen − Amerika en Israël, plus de rest. De eersten staan boven de internationale wet.
Netanyahu, zo schreef ook Volkskrant-redacteur Peter Giesen in een uitstekend stuk op 12 augustus, wil geen vrede, en saboteert elke onderhandeling − dat zegt ook zijn eigen veiligheidsdienst. Zonder enig politiek plan heeft hij zich vastgebeten in de illusie Hamas te kunnen vernietigen, desnoods op Poetinachtige wijze met de helft van de Palestijnen erbij. Ingeval van een wapenstilstand blazen zijn fascistoïde coalitiepartners zijn kabinet op, verliest hij de verkiezingen en verdwijnt hij wegens corruptie in het gevang. Net als Poetin offert hij ook zijn eigen land aan zijn eigenbelang op.
Het Westen kijkt daarbij slechts handenwringend toe. Ja, er komt wat kritiek, ook van Biden, op het wel érg grote aantal burgerslachtoffers. Tegelijk gaan de wapenleveranties ongehinderd door. Gegijzeld door
schuldgevoelens over de Shoah, door Netanyahu behendig uitgebuit, blijven westerse sancties uit − en Netanyahu weet dat. Hij kan alles doen, en komt er mee weg.
Lenin zou ooit voor de westerse sympathisanten van de jonge Sovjet-Unie de term ‘nuttige idioten’ hebben gemunt. Die keken weg bij alle misdaden en bleven, in werkelijkheidsvreemde dromen bevangen, het communistische experiment door dik en dun steunen. Net als degenen die met hun rozige beeld over de zionistische droom van 1945 ook nu de perfide werkelijkheid niet echt onder ogen durven te zien − om daaraan maar niet de logische consequenties te hoeven verbinden.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns