Ik had pijn bij het lopen, maar zwemmen kon wel. We waren in een vakantieparkje en in een opwelling besloot ik mee te doen aan een les Aquagym. Waarom niet, ga die schaamte voorbij, het is waarschijnlijk heerlijk. Ik bereidde mij mentaal voor op een groep goedlachse tachtigers en een ferme juf aan de kant.
Maar nee. De enige andere kandidaat was een vrouw uit Duitsland, die Tine heette. De juf was denk ik net meerderjarig. ‘Ik heet Britt’, zei ze, ‘en we gaan vandaag lekker aquagymmen!’ Tine verstond er niets van, dus vroeg ik aan Britt of we de les in het Duits zouden doen. Britt keek moeilijk. ‘Engels?’, vroeg ik. ‘Eh’, zei Britt.
‘I will just copyright’, zei Tine gemoedelijk.
‘Hoe heten jullie?’, zei Britt. ‘Ik heet dus Britt.’
‘Ik heet Paulien’, zei ik.
‘Tine’, zei Tine.
‘Nou, ik weet níét of ik dit allemaal kan onthouden’, zei Britt opgewekt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns