Op de ‘Vrolijke Begraafplaats’ in het Roemeense dorp Sapanta, dwalend tussen kleurige, houten grafstenen waarop niet de dood, maar het leven centraal stond, voelde ik mij ver weg van Nederland. Er is daar ruimte voor lichtheid en kwinkslagen: ‘Ioan Toaderu hield veel van paarden. Maar, zegt hij vanuit het graf, er was nóg iets waarvan ik veel hield, en dat was om in een bar aan een tafel te zitten, naast de vrouw van iemand anders.’
Weg zijn van waar we thuishoren was het doel van onze roadtrip. Een illusie, want je neemt altijd jezelf mee, maar wel een die we zorgvuldig wisten op te bouwen door het onbekende binnen te laten. Nu is het tijd voor een onderdeel waarin we minder bedreven zijn: terugkeren. Hoe dat moet, blijft een raadsel. Vermoedelijk zal een van ons op de snelweg een nieuwsapp openen en een al te bekend hoofd zien. Ik gok op dat van Marjolein Faber. Cold turkey.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns