In Zeeland was de boeren verzocht om tijdens het koninklijke bezoek van deze week even geen mest uit te rijden. De boeren reageerden zoals ze doen, dreigend boos. Haastig trok het bestuur daarop het verzoek weer in. Als de indruk was ontstaan dat er iets van boeren was gevraagd, betreurden ze dat zeer. Had nooit mogen gebeuren. Durfden ze eigenlijk niet eens.
Op Koningsdag bracht de koning dit jaar een bezoek aan Emmen. Geen seconde had ik dit op mezelf betrokken. Tot ik de volgende ochtend een verslag in de Volkskrant las: ‘Door de Noorderstraat gaat het, langs de beroemdste Blokker uit de Nederlandse literatuur. Die krijgt geen aandacht, misschien omdat auteur Peter Middendorp zich na publicatie van zijn roman Vertrouwd voordelig (2014) niet heel vleiend uitliet over de stad van zijn jeugd.’
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen heb ik me eerlijk gezegd wel even Zeeuwse poep gevoeld, maar op zich begreep ik de tienjarige woede wel, die ik me op de hals heb gehaald. Ik had natuurlijk een hoop grappen over Emmen en Drenten gemaakt. Normaal is dat misschien wel leuk, maar na twee lange eeuwen van armoede, ellende en veronachtzaming, kunnen een paar grapjes soms net het laatste druppeltje zijn. Het laatste zetje, dat je nodig hebt.
Toch is het gek. Waarom mag niemand zien hoe we zijn? Bij mijn weten luidt het eerste geloofsartikel van de regionale identiteit: niet doen alsof. Geen schone schijn. Je niet anders voordoen dan je bent. Maar o wee als iemand erachter komt hoe we ruiken of ook maar leest wat we hebben geschreven, want dan moeten we ons schamen.
Ieder jaar verschijnt er een ranglijst van de meest aantrekkelijke steden. Ieder jaar eindigt Emmen onderaan, als de meest onaantrekkelijke plaats. Dit zit de Emmenaren geweldig dwars, want het is niet eerlijk, haast gemeen. Iedereen moet het horen, ook de koning, die zich daardoor wel genoodzaakt zag om tijdens zijn toespraak op het Raadhuisplein het belang van ranglijsten omstandig te relativeren.
Er komen maar één keer per jaar Emmenaren op tv, telkens als de nieuwe ranglijst is verschenen, en dan zijn ze altijd kwaad en verongelijkt. Maar zo zijn ze niet, zo doen ze anders nooit, ik ken ze vooral onderkoeld, ironisch, berustend.
Eigenlijk weten we precies waarom Emmen altijd zo laag scoort. Bereikbaarheid is nu eenmaal een belangrijk criterium. De volgende keer dat de journalisten de jaarlijkse verontwaardiging komen halen, kan de Emmenaar rustig zichzelf zijn, en zijn schouders ophalen. Bereikbaarheid is iets van vroeger, ouderwets. Nog even en de helft van de beroepsbevolking werkt thuis, en dan zit je daar mooi met je bereikbaarheid opgescheept, met miljoenen in een woestijn van asfalt en steen.
In de regio zijn ze druk met groot gevonden worden, en daardoor vergeten ze weleens dat ze er op een goudmijn zitten, met name in het Noorden. Rust, ruimte, groen en vooral koelte, zijn de schaarse goederen van onze tijd, daar zorgt de opwarming wel voor.
We hoeven er niets voor te doen, ze komen het goud vanzelf wel halen, zoals met het veen en het gas is gebeurd. Misschien kunnen we er deze keer wat voor vragen, een redelijke, zelfbewuste prijs.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns