In de Vuelta weet je nooit precies van waar naar waar ze rijden, maar het mooie van de wedstrijd is dat dat er eigenlijk ook niet veel toe doet. De beklimmingen heten Cabeza de Manzaneda, Pico Villuercas of Puerto de Leitariegos en dan weet je het wel: monsterlijke stijgingspercentages op een weg vol haarspeldbochten die er alleen ligt voor de Ronde van Spanje. Soms doet de Vuelta een stad aan die bekend in de oren klinkt (Córdoba, Granada), maar meestal passeert hij vergeten nederzettingen, door iedereen verlaten oorden en dorpen als grafheuvels.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De Vuelta is een mysterieuze ronde door een mysterieus land. Heel anders dan de Tour en de Giro, die toch door min of meer bekend gebied voeren, doet de Vuelta onbekende gebieden aan die hun nut alleen hebben bewezen voor de opnamen van spaghettiwesterns, ondefinieerbare regio’s die evengoed in Wyoming (USA) zouden kunnen liggen en waar de hete wind de mondharmonica van Ennio Morricone bespeelt.
In de Vuelta zie je nog de eenzaamheid die in de andere grote rondes allang niet meer bestaat. Vrijdag had een jonge renner met de naam Xabier Isasa Larrañaga die daarvan nog niet op de hoogte was, besloten al vroeg in de aanval te gaan. Een paar uur later zag je hem op een eindeloze rechte weg door het niets zwalken – hij lag kilometers voor maar het peloton had hem nog steeds in het vizier. Hij werd voor hij Córdoba had bereikt achterhaald. Wie wordt achterhaald heeft een verhaal geschreven dat eeuwig onvoltooid zal blijven; maar ik vermoed dat hij niet onbeschadigd is aangekomen en dat we nooit meer iets van Xabier Isasa Larrañaga zullen vernemen.
De laatste jaren lijden Giro en Tour onder voorspelbaarheid. Suprematie is mooi om te zien, maar op een gegeven moment gaat het vervelen. Godzijdank had Tadej Pogacar afgezegd voor de Vuelta en was Jonas Vingegaard te moe van de Ronde van Frankrijk om mee te doen. Daardoor zijn er nu nog zeker tien renners die denken dat ze de Vuelta kunnen winnen. Het oude wielrennen beleeft in de Spaanse ronde een wederopstanding. Eén goedgeplaatste aanval en je fietst jezelf van een kansloze positie zo weer richting podium. Sepp Kuss staat op ruim 8 minuten: geen enkele reden om te wanhopen.
Wat ook terug is uit de middeleeuwen van het wielrennen: de zonnesteek. Dat probleem leek door koelvesten en ijsblokjes in de nek overwonnen, maar afgelopen week moest Tiberi afstappen met een zonnesteek en raakte ook Arensman oververhit. Te midden van alle zonnige vooruitzichten is dat de voornaamste bedreiging voor de Vuelta: de hitte. Het wordt steeds warmer en op een gegeven moment hebben alleen renners die zijn geboren en getogen op de evenaar daar nog trek in. Misschien moet de Vuelta worden verplaatst naar november.
De Ronde van Spanje is een schitterend ongeorganiseerd zooitje en zo mysterieus en onvoorspelbaar dat zelfs José De Cauwer het soms niet meer weet. Vrijdag reed de Rus Vlasov zonder goede reden als een bezetene achter de tot Fransman genaturaliseerde Rus Sivakov aan, die was ontsnapt. Misschien was er een schuld te vereffenen, misschien had Vlasov een zonnesteek. ‘Ik zou echt niet weten waarom hij dat doet’, zei José. De volgende dag sprongen drie herten het peloton in.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns