Van Ivoorkust naar Engeland, van Thailand naar de Verenigde Arabische Emiraten en van de Filipijnen naar Zweden. Het zijn geen willekeurige vliegreizen, maar enkele stappen in de wonderlijke trainerscarrière van Sven-Göran Eriksson. Een profiel van de Zweed, die op 76-jarige leeftijd overleed.
Het waren beelden om kippenvel van te krijgen op 23 maart 2024: de ongeneeslijk zieke Eriksson die onder begeleiding van You'll Never Walk Alone het veld van Anfield op liep bij de benefietwedstrijd tussen Liverpool en Ajax.
"Ik moest huilen", zei Eriksson na afloop van de 4-2-zege van Liverpool Legends op Ajax Legends. "Dit is een ervaring voor het leven. Iedereen heeft vandaag gewonnen. Het was prachtig."
Met het trainerschap op Anfield ging voor Eriksson een wens in vervulling. Toen begin 2024 bekend werd dat hij door alvleesklierkanker niet lang meer te leven had, vertelde hij altijd één grote droom te hebben gehad. "Mijn vader leeft nog en is net als ik levenslang fan van Liverpool. Ik heb altijd trainer van Liverpool willen zijn, maar ik weet dat dat niet meer gaat gebeuren."
Het interview werd opgepikt door de achterban van Liverpool. Supporters van de Engelse topclub begonnen met succes een online campagne om de Zweed alsnog een wedstrijd van Liverpool Legens te laten coachen.
Op 23 maart 2024 kwam de droom van Eriksson uit. Hij kreeg de leiding over een selectie van oud-spelers van Liverpool, onder wie Jerzy Dudek, Steven Gerrard, Dirk Kuijt en Sander Westerveld. Zij namen het op tegen een team met oud-spelers van Ajax. Jari Litmanen en Ryan Babel speelden bij beide ploegen een helft mee.
Het eenmalige optreden op Anfield was de laatste klus in de bijzondere trainerscarrière van Eriksson. Die kende vele primeurs en begon in 1977 op 29-jarige leeftijd bij het Zweedse Degerfors IF. Twee jaar eerder kwam er door een knieblessure een vroegtijdig einde aan zijn spelersloopbaan, die zich negen seizoenen lang in lagere Zweedse divisies afspeelde.
Eriksson had al snel succes als trainer. In drie jaar tijd loodste hij Degerfors van de derde naar de eerste divisie, wat hem een overstap naar IFK Göteborg opleverde. In 1982 leidde hij de bijna failliete club naar de landstitel, de nationale beker en als eerste Zweedse ploeg naar een Europese prijs: de UEFA Cup.
Dankzij dit Europese succes kon Eriksson nog in hetzelfde jaar een contract bij Benfica tekenen. Met de Portugese topclub werd hij twee keer landskampioen. In 1984 vertrok hij naar AS Roma, waar hij met alleen de Coppa Italia in 1986 wat minder succesvol was.
Na twee seizoenen zonder prijzen bij Fiorentina keerde Eriksson in 1989 terug bij Benfica. Een jaar later haalde hij met de Portugezen de finale van de Europacup I, waarin AC Milan met 1-0 te sterk was. Het Italiaanse voetbal liet hem niet los, waarop hij in 1992 aan de slag ging bij Sampdoria. Met die club won hij enkel de Coppa Italia.
Zijn periode bij Lazio was vele malen succesvoller. Eriksson leidde de Romeinen in 1999 naar de Europacup II en de Europese Super Cup, de eerste Europese prijzen voor de club. Ook hielp hij Lazio in 2000 aan de eerste landstitel in 26 jaar. "De Italiaanse competitie in de jaren tachtig en negentig was de mooiste en zwaarste ter wereld", vertelde hij later.
De succesvolle periode bij Lazio leverde Eriksson in 2001 het bondscoachschap van Engeland op. De Zweed was de eerste buitenlandse trainer die 'The Three Lions' onder zijn hoede had. Hij was met de Engelsen op drie eindtoernooien actief, maar strandde telkens in de kwartfinales.
Op het WK van 2002 was Brazilië met 2-1 te sterk. Twee jaar later verloor Engeland op het EK na een spectaculaire wedstrijd (2-2) via strafschoppen van gastland Portugal. En op het WK van 2006 moesten de Engelsen opnieuw na penalty's buigen voor Portugal. "Mijn slechtste moment was zonder twijfel de nederlaag tegen Portugal op het WK van 2006", liet Eriksson later weten.
Na de teleurstellende wedstrijd tegen Portugal stopte Eriksson als bondscoach en nam hij een sabbatical. In 2008 werd hij de eerste buitenlandse trainer van Manchester City, waarmee hij tegen Middlesbrough (8-1) de grootste nederlaag uit zijn carrière leed. Wel leidde hij de ploeg via het Fair Play-klassement naar Europees voetbal.
Eriksson verliet Manchester City al na één seizoen en begon aan een periode vol verre buitenlandse avonturen. Eerst was hij een jaar lang bondscoach van Mexico, op het WK van 2010 strandde hij met Ivoorkust in de groepsfase en in 2011 behoedde hij Leicester City voor degradatie.
Na het technisch directeurschap bij het Thaise Tero Sasana en Al Nasr uit de Verenigde Arabische Emiraten ging Eriksson aan de slag in China. Daar kwalificeerde hij zich met zowel Guangzhou R&F als Shanghai SIPG voor het eerst voor de Aziatische Champions League.
In 2016 volgde hij Clarence Seedorf op bij Shenzhen Xiangxue en in 2018 begon hij als bondscoach van de Filipijnen aan zijn laatste klus. Onder zijn leiding plaatste het land zich voor het eerst voor de Azië Cup.
In 2022 maakte Eriksson bekend dat hij zijn trainersloopbaan om gezondheidsredenen moest beëindigen. Een jaar later werd bekend dat hij ongeneeslijk ziek was en hij in het beste geval nog een jaar te leven had. Met het korte trainerschap van de Liverpool Legends ging voor de Zweed nog een wens in vervulling, maar zijn droom om daadwerkelijk manager van Liverpool te worden kwam dus niet meer uit.
Source: Nu.nl sport