De Amerikaanse verkiezingskoorts bevangt me. We moeten een voorbeeld nemen aan het nieuwe progressieve optimisme van Kamala Harris.
Begrijp mij niet verkeerd, ik ben niet kapot van Bidens afgelopen regeerperiode en vind de genocide in Gaza een schandvlek op de zogenaamd progressieve Amerikaanse politiek. Maar de opmars van Kamala Harris is ontzettend inspirerend. Haar optimisme, haar humor, haar energie. Ik voel nu al aan dat het haar lukt om Donald Trump te verslaan.
Ik bel mijn neef Frederick in Florida, een Afro-Amerikaanse makelaar, om te horen hoe hij de opmars van Kamala Harris ervaart. Enthousiast was hij in alle eerlijkheid aanvankelijk niet, vertelt hij, toen Biden na zijn ramzalige debat terugtrad en Kamala Harris zijn opvolger werd. Er staan deze verkiezingen te veel op het spel. Obama was één ding, maar een vrouw van kleur als president; ‘America ain’t ready for that’. Zou ze zich staande kunnen houden tegen een gevaarlijke, populaire opponent die de meest racistische vrouwenhater ooit is?
Maar Kamala stapte uit de schaduw van Joe Biden en in haar eigen licht. Ze is niet boos, niet bits, ze is zelfverzekerd, charmant, spontaan en ad rem. En ze heeft een aanstekelijke, volle lach. Mijn neef is ‘pleasantly surprised’ door zijn land. ‘Vanaf dag één heeft ook een groot deel van wit Amerika haar in de armen gesloten.’ Millennials en Gen Z namen, nog meer dan aanvankelijk wat afwachtend Zwart Amerika, het voortouw. Dankzij hun enthousiasme en geestdrift bouwde Kamala Harris binnen een paar weken een popsterachtig charisma op. She just has ‘it’. Zijn eigen bubbel: al zijn vrienden hopen en bidden. Sinds Elon Musks steunbetuiging aan Trump wil niemand nog dood gevonden worden in een Tesla.
Dat de democratie zelf op het spel staat, voelt intussen iedereen. Niemand is 6 januari 2021 vergeten. Trump liet onlangs in een typerende brabbeltoespraak weten dat als ‘Christians’ nog maar één keer op hem zouden willen stemmen, dat later niet meer nodig zou zijn.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gelukkig is Trump uit het veld geslagen door Kamala ‘laffin’ Harris. Die aanstekelijke, ontwapenende lach is een van Kamala Harris’ grootste wapens. Tegen talkshowhost Drew Barrymore vertelde Harris dat ze ‘bellylaughing’ van huis uit meegekregen heeft. Het is de lach van haar moeder. Die zat aan de koffie met haar vriendinnen aan de keukentafel, ze vertelden elkaar smakelijke verhalen, en ze lachten. Wij lachen niet terughoudend met een hand voor de mond, we schateren, aldus Harris. En dat is zo heerlijk. Vreugde, ontlading, veerkracht. Therapeutisch.
Dat maakt haar ook zo cool. Hoewel ik nooit aan de kundigheid van Hillary Clinton heb getwijfeld, had ze altijd iets afstandelijks. Hillary was koel, Kamala is cool. Hillary Clinton was zo perfectionistisch dat het soms iets verbetens kreeg. Kamala Harris heeft een totaal andere energie. Kamala zie je in staat tot het maken van een harde, foute grap tijdens een debat met Trump. Heerlijk gewoon.
Het is wel genieten hoor, beamen mijn neef en zijn vrouw. Zwarte vrouwen zijn de grootste vijand van Trump and they are beatin’ his ass. Rechters en aanklagers Letitia James, Fani Willis en Tanya Chutkan speelden een cruciale rol in het veroordelen van Trump in zijn rechtzaken. En nu een sterke, slimme, opgewekte Kamala Harris waarbij hij afsteekt als briesende, puffende en verwarde oude man.
De Trumpcampagne grossiert als vanouds in stompzinnige seksistische steken onder water die vrouwen te pas en te onpas beledigen. Running mate JD Vance weet de teloorgang van Amerika aan de treurnis van kinderloze kattenvrouwtjes. En onlangs verkondigde hij dat het enige doel van postmenopauzale vrouwen is om op kleinkinderen te passen.
Kamala Harris is een postmenopauzale vrouw and she rocks. De beledigingen glijden van haar schouders af. Ze barst niet in tranen uit, maar lacht Trump en Vance uit in hun gezicht. Het ultieme rolmodel voor elke vrouw. Unbeatable. Dat het haar lukt een historische overwinning te boeken en de machtigste mens ter wereld te worden is inmiddels verre van denkbeeldig.
Tanya, de vrouw van mijn neef, durft er nog niet op te hopen: de eerste Madam President. Pas als de race gelopen is, de uitslag signed, sealed and delivered, zal ze echte euforie voelen. Trump hoort in de gevangenis, nooit meer in het Witte Huis.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns